अग्निः स्वच्छाः दीप्तिमन्तः ज्वालाः स्वर्णप्रभाः उन्नमन्ति, तस्य तेजसः किरणाः उपास्यन्ते। सः दानानां अधिपतिः, विभवानां दाता, यशस्वी, अग्निः, मम रक्षायाम् अहं स्तोतारः भूयासम्। अग्नये प्राज्ञाः स्वचेतसो मनः प्रेषयन्ति, तस्मै एव संकल्पाः समर्प्यन्ते; अस्माकं स्तुतयः त्वां पूष्णुयुः। वयं अग्निम् अवेक्षितारं मित्रं वृणीमहे, स्थिरं, स्वयम् अधारयन्तं दूतं, सदा घोषयन्तम्। अग्निः व्रतैः शुद्धतमः, ऋषिवत् विशुद्धः, कविवत् विशुद्धः; आहूतो विशुद्धः दीप्तिमान् भवति। मम मनांसि गीतानि च सदा त्वाम् उन्नयन्तु; अग्ने, अस्माकं सौहार्द्यं वेत्स्यः। यदि अहं त्वया सह स्याम्, अथवा त्वं मया सह, तर्हि इह सत्यानि वराणि सम्पद्यन्ताम्। अग्ने, त्वं धनवान्, विभवानां नाथः, काम्यः दीप्तिमान्; वयं तव प्रियतमे स्याम। तुभ्यं, व्रतानि पालयन्तं अग्निम्, गीतानि सिन्धवः इव समुद्रं प्रति वहन्ति। अहं अग्निम् आराधयामि, तरुणं, जनानाम् ईशानम्, प्राज्ञं, सर्वज्ञं, नानारूपम्, मम चिन्तया। यज्ञरथस्य, तीक्ष्णहन्वतः, महतः च अग्नये वयं स्तुतिं वहामः। एषः गायनः तव भवतु, अग्ने, सदा तुभ्यं समर्पितः; हे विशुद्ध, तं दयस्व। प्राज्ञः कविः न कदापि भोज्ये निद्रां गच्छति; अग्ने, त्वं दिवि दीप्तिमान्। अग्ने, कवे, पूर्वद्वेषेभ्यः, प्राचीनविग्रहेभ्यः, अस्माकं आयुः पारीहि, महादानिन्। ये, खलु, अग्निम् प्रज्वालयन्ति, सम्यक् कुशान् विस्तारयन्ति, तेषां सह इन्द्रः, युवा मित्रवत्, अस्ति। तेषां ज्वलनं महदस्ति, स्तुतिः प्रचुरा, गीतं विस्तीर्णम्; तेषां सह इन्द्रः, युवा मित्रवत्, अस्ति। न युद्धेन, किन्तु वीर्येण, सः नायकः जयति; तेषां सह इन्द्रः, युवा मित्रवत्, अस्ति। वृत्रहाः, जातः, बिन्दुं स्थापयत्, जननीं पप्रच्छ—“के बलिनः? के, खलु, श्रूयन्ते?” तुभ्यं, महाबलिन्, वाक् समर्प्यते; पर्वतानि त्वां न निरुध्यन्ति, हे धनद, यः त्वाम् द्वेष्टि तस्मिन् प्रति। त्वं च, महादानिन्, शृणुष्व; यः किमपि इच्छति, तस्मै ददासि; यं त्वम् हन्तुम् इच्छसि, तं हन्तुम् अर्हसि। यदा इन्द्रः युद्धाय याति, स्वैः अश्वैः, सः सर्वेषां रथिनां श्रेष्ठः। सर्वान् द्वेषांसि, हे वज्रपाणे, विकिर, दूरं नय; अस्मान् सर्वश्रेठ्ठं कुरु। इन्द्रः अस्माकं रथं सम्प्रतियोगाय दृढं करोतु, यं स्पर्धकाः न क्षिपन्ति। अस्माकं द्वेषिणः, हे महाबलिन्, तव दानात् परावर्तयेम; इन्द्रः अस्मान् पाशुभिः समृद्ध्यै नेतु। मन्दं गच्छन्तः अपि, हे अश्महस्त, अश्वैः शतैः च गोभिः, उत्सुकाः, अक्षान्तः, लक्ष्यं प्राप्नुवन्ति। तव, दिनान् प्रति, सहस्राणि शतानि च महादानानि, यानि गायकानां कृते मीयन्ते। त्वां वयं, इन्द्र, धनजितं विद्मः, यः स्थिरं अपि भिन्द्यात्, गृहं इव विदारयन्। धीराः, धनवन्तः त्वां यत्रकुत्रचित् तुष्टयन्तु, यदा वयं पण्यं पाणिभ्यः जेतुम् इच्छामः। योऽपि दाता, दानकामः, तव प्रियताम् इच्छति—तस्य धनस्य विज्ञापनं अस्मभ्यं वह। एते, तव मित्राणि, सोमयाजिनः, त्वां पोषयन्तं पश्यन्ति, पशून् इव। अपि च त्वं, बहुश्रुत, बधिरोऽपि सन्, वयं दूरात् त्वां साहाय्यार्थम् आह्वयामः। यदि त्वं, एतत् आवाहनं शृण्वन्, धृत्या करोति, तर्हि अस्माकं साहाय्यकारकः, समीपस्थः भूयाः। यदि, खलु, वयं त्वां किञ्चित् प्रमाद्येम, इन्द्र, पशुनां वेत्ता, अस्मान् स्मर। त्वां, बलिनां नाथ, वयं वृक्षस्य शाखेव बद्धाः; त्वां पूजायाम् आसादितवन्तः। इन्द्राय, बहुवीर्याय, महते, गीतिं गाय; न कश्चित् तम् युद्धे व्यर्थम् वृणोति। तुभ्यं, वृष्णे, सोमपिष्टे, पातुम् सुराम् सिञ्चामि; तुष्टः भव, मुदस्व। मूढाः, शत्रवः, त्वां न जयन्तु; न त्वां निन्दकाः अपकर्षयन्तु; न प्रार्थनाद्वेषिणः त्वां पराजयन्तु। अत्र, पशुपालैः सह, ते त्वां महादानाय तुष्टयन्तु; पिङ्गलः सर्पः इव सरसि पिब। वृत्रहणः कर्माणि, प्राचीनानि नवानि च, दूरं घोषितानि; सभासु तानि उद्घोषय। इन्द्रः सोमं कद्रुणा पिष्टं अपिबत्, सहस्रबलाय; तत्र सः वीर्यं प्रदर्शयत्।