प्राचीनेषु कालेषु, ऋषयः अग्निं पुरोहितं पूज्यमानं स्तुवन्ति स्म। सोऽग्निः प्रियतमः, यशस्वी, कर्मसु प्राज्ञः, यज्ञस्य शोभां वहन्, अङ्गिरसां हविरादानं कृत्वा यज्ञं सम्यग् नेतुम् इच्छति। सः प्रेरितः, प्रज्वलितः, दीप्तमान्, देवगणान् अत्र आह्वयति, विप्रः सन्। वयं तं अग्निं ध्यायामः, सदा ऋत्विजं, ऋजुमानं, धूमकेतुं, तेजस्विनं, यज्ञचिह्नं च। अग्ने, त्वं नः रक्ष, देव, सर्वदा अस्मान् दुःखात् पालय, द्वेषं छिन्द्धि, महाबल। अग्निः प्राचीना बुद्ध्या, स्वेन रूपेण, दीप्तमान्, ऋषिः प्रेरितैः सह ववृधे। सः बलस्य पुत्रः, विशुद्धज्वालः, अस्मिन्यज्ञे, अस्मिन्सत्रे, आहूयते। त्वं, अग्ने, सखायः महाबल, स्वदीप्त्या देवान् सह कुशेषु उपविशतु। यः कश्चन मर्त्यः अग्निं देवताम् आतिथ्येन गृहे पूजयति, तस्मै सः तेजस्वी धनं ददाति। अग्निः स्वर्गस्य किरीटः, पृथिव्याः ईश्वरः, आपां बीजानि सञ्चालयति। अग्ने, तव विशुद्धाः दीप्तिमन्तः ज्वालाः उन्नमन्ति, तव किरणाः पूज्यन्ते। त्वं दानानां पतिः, रत्नानां दाता, यशसां ईशः; अहं तव छायायाम् गायकः भूयासम्। तुभ्यम् अग्ने, धीराः चिन्तां प्रेषयन्ति, मनांसि युञ्जते; अस्माकं स्तुतयः त्वां वर्धयन्तु। वयं अग्नेः सख्यं वृणीमहे, धृते, स्वयम्-आत्मन्यवस्थिते, सन्दिशमाने। अग्निः व्रते शुद्धतमः, मुनिवत् शुद्धः, कविवत् शुद्धः; आहूयमानः शुद्धः दीप्तमान्। मम चिन्ताः सर्वाश्च गीतानि सदा त्वां स्तुवन्तु; अग्ने, अस्माकं सख्यं विद्धि। यदि त्वया सह स्याम्, अथवा त्वं मया सह, तर्हि अस्मिन्स्थाने सत्यानि वराणि सिध्यन्तु। अग्ने, त्वं धनवान्, रत्नानां ईशः, काम्यः दीप्तमान्; वयं तव प्रीतौ स्याम। त्वां, अग्ने, दृढव्रतं, स्तुतयः सिन्धुवत् सागरं प्रति वहन्ति। अहं अग्निं स्तौमि, युवानं, जनानां पतिं, प्राज्ञं, सर्वज्ञं, नानारूपं, मम चिन्तया। वयं यज्ञस्य रथाय, तीक्ष्णहनवे, महाबलाय, अग्नये स्तुतिं वहामः। अयं गायकः तव भवतु, अग्ने, सदा भक्तः; हे विशुद्ध, तं दयस्व। विप्रः, ऋषिः, कदापि भोज्ये न निद्राति; अग्ने, त्वं दिवि दीप्तमान्। अग्ने, कवि, प्राचीना दुःखानि प्राचीना द्वेषांश्च, अस्माकं प्राणान् अग्रे नय, महादान। ये अग्निं सन्तर्पयन्ति, सम्यक् कुशान् व्यचिन्वन्ति, तेषां मित्रवत् नव्य इन्द्रः भवति। तेषां दीप्तिः महान्, स्तुतिः प्रचुरा, गीतम् विस्तृतम्; तेषां मित्रवत् नव्य इन्द्रः भवति। युद्धं विना अपि, वीरैः सहितः, बलात् विजयं लभते; तेषां मित्रवत् नव्य इन्द्रः भवति। वृत्रहा इन्द्रः जातः, बिन्दुं न्यधत्त, मातरं पप्रच्छ—'के बलिनः? के श्रूयन्ते?' त्वां, बलेन, वाक् निर्दिश्यते; पर्वतानि त्वां न वारयन्ति, धनद, ये त्वत्तः द्वेषं वदन्ति। त्वं, महादान, शृणु—यः कश्चन इच्छति, तस्मै ददासि; यं नाशयितुम् इच्छसि, तं नाशयसि। यदा इन्द्रः युद्धाय याति, स्वैः अश्वैः युद्धं कुर्यात्, सः रथिनां श्रेष्ठः भवति। सर्वान् द्वेषः विकिर, वज्रपाणे, दूरं नय; अस्मान् कीर्तिमन्तं कुरु। इन्द्रः अस्माकं रथं बलवद् कुर्यात्, स्पर्धकैरपि न आपातितुम् शक्यम्। वयं तव द्वेषिणः तव दानात् अपसारयेम, इन्द्रः अस्मान् पशुभिः सह धनाय नेतु। शनैः अपि, शतशः अश्वैः, शतशः गोभिः, उत्सुकाः अयथाः लक्ष्यम् आप्नुवन्ति। त्वदर्थं, प्रतिदिनम्, सहस्राणि शतानि च महादानानि, गायकानां कृते, उच्चानि सन्ति। त्वां विजानिमः, इन्द्र, धनस्य विजेतारं, दृढं अपि भिनत्ति, यथा गृहं विदारयेत्। धीराः धनिनः त्वां रमयन्तु, यत्र यत्र त्वं, यदा वयं पण्येभ्यः धनार्थं यच्छामः। यः कश्चन महादानः, दानस्य लोभुकः, तव प्रीतिं इच्छति—तस्य धनस्य विज्ञापनं नः कुरु। एते तव सखायः, सोमयाजिनः, त्वां पोषयन्तं पश्यन्ति, गोवत्। एवं, ऋषयः अग्निं पुरोहितं स्तुवन्ति, तं यज्ञस्य मध्यस्थं कुर्वन्ति, तेन देवाः आहूताः, यज्ञः सम्यक् प्रवर्तते। ततोऽनन्तरं, इन्द्रः मित्रवत्, यशस्वी, दानवान्, शत्रून् च नाशयन्, भक्तानाम् इच्छितं धनं ददाति। ऋषयः तं स्तुवन्ति, तं प्रार्थयन्ते, सः स्वबलात् सर्वान् विघ्नान् नाशयति, धनं च गोमन्तं ददाति। इति, अग्न्यिन्द्रयोः महिमा, ऋषिभिः स्तूयमानः, अस्माकं जीवनं पावयति।