ऋत्विजः यज्नकाले समरेषु बलिनं अग्निं वह्निरूपेण, पुरोहितरूपेण च, आह्वयन्ति स्म। सः अग्निः बहुषु स्थलेषु प्रियो भवति, सर्वजनाधिपतित्वेन सभासु अपि वयं तम् आह्वयामः। यदा सः आहूयते, तदा सः घृतप्राशनात् दीप्तिमान् भवति; सः अस्माकं आह्वानं शृणोतु इति वयं प्रार्थयामः। सः सर्ववित् अग्निः, श्रोतारः च, अस्माभिः आहूयते; हे अग्ने, अस्माकं शत्रून् नाशय। वयं अग्निं जनानां अद्भुतं राजानं धर्माणां पर्यवेक्षकम् आह्वयामः, सः अस्माकं वाक्यम् शृणोतु। अग्निः सर्वजनानां कृते युवा इव, क्षत्रिय इव, अश्ववत् बलवान् इति वयं तम् प्रेरयामः। सः शत्रून् नाशयन्, रिपून् अपसारयन्, असुरान् दहन्, सर्वघ्नः सन्, तेजसा दीप्तिमान् भवतु। जनाः, मनुष्यवत्, अङ्गिरसामिव, अग्निं सन्ददाति; सः अस्मद्वचनं शृणोतु। हे अग्ने, स्वबलं स्वर्गे वा, आपःसु वा यत्र उत्पन्नं, तत्र वयं स्तोत्रैः त्वाम् आह्वयामः। त्वां प्रति जनाः स्वस्वं सुव्यवस्थितं गृहम् आनयन्ति, तव प्रियाय हव्यानि यच्छन्ति। ये जनाः आत्मन्यवस्थिताः, सर्वदर्शिनः सन्ति, वयं तेषु सह कठिनानि मार्गानि अतिक्रमेम इति इच्छामः। वयं अग्निं प्रियम्, बहुमान्यं, बलिनं, शुद्धज्वालं, हृष्टचित्तेन इच्छामः। त्वं अग्ने, सूर्यवत् रश्मिभिः सृजन्, शत्रुप्रतिघातं करोति। अतः वयं तव महद् दानं याचामः, यत् कदापि न विफलम्; तवतः वाञ्छितं धनं आगच्छति। अग्निं समिधा मानयन्तु, अतिथिं घृतेन बोधयन्तु, इहैव हव्यानि जुहुयुः। हे अग्ने, मम स्तुतिं गृहाण, एषा चिन्तया बलवान् भव; अस्माकं स्तोत्रेषु मुद्यस्व। अहम् अग्निं पुरतः दूतवत् स्थापयामि, हव्यानां वाहकम्, सः देवतान् अत्र स्थापयतु इति आह्वये। प्रदीप्तस्य वह्नेः उन्नतानि ज्वलनानि दीप्तानि दृश्यन्ते; अग्निः तेजस्विनः उत्कुर्वन्ति। मम चमसाः घृतेन त्वां प्रति यान्तु, तव प्रियार्थं उत्सुकाः; अस्माकं हव्यानि गृहाण। अहं अग्निं प्रियम् ऋत्विजं, दीप्तमानं, उज्ज्वलम् स्तौमि; सः अस्माकं श्रुणोतु। अहं प्राचीनं, पूज्यं पुरोहितं, प्रियं अग्निं, कर्मसु प्राज्ञं, यज्ञस्य विभूतिं स्तौमि। अङ्गिरसां हव्यानि गृह्णन् अग्निः यज्ञं सम्यक् नेतु। प्रदीप्तः, दीप्तमान्, दिव्यान् जनान् अत्र आनयतु, प्राज्ञः सन्। वयं अग्निं प्राज्ञं, सत्यं पुरोहितं, धूमकेतुं, दीप्तमानं, यज्ञस्य चिह्नम् इच्छामः। हे अग्ने, अस्मान् पालय; नित्यं देव, अस्मान् अभयम् कुरु; द्वेषम् छिन्धि, वीर्यवान् भव। अग्निः प्राचीनया धिया, दीप्तिमान्, स्वस्वरूपेण, ऋषिः प्रेरितैः बली बभूव। अहम् अग्निं बलस्य पुत्रं, यस्य ज्वाला शुद्धा दीप्तिमती, अस्मिन्यज्ञे, अस्मिन् क्रतौ आह्वये। त्वं, अग्ने, महाबन्धो, उज्ज्वलया ज्वलया, देवैः सह कुशेषु उपविश्य, अस्मान् अनुगृहाण। यः मनुष्यः अग्निं दैवतम् गृह्ये पूजयति, तस्मै दीप्तमान् धनं ददाति। अग्निः स्वर्गस्य किरीटम्, पृथिव्याः स्वामी, आपां बीजानि समुत्क्षिपति। हे अग्ने, तव शुद्धाः दीप्तिमन्तः शिखाः उत्कुर्वन्ति, तव किरणाः पूज्यन्ते। त्वं दानानां स्वामी, रत्नानां दाता, अग्ने, कीर्तेः अधिपः; अहं तव संरक्षणे गायकः भूयासम्। त्वां, अग्ने, प्राज्ञाः स्वचिन्तनं यच्छन्ति, त्वां प्रति प्रेषयन्ति; अस्माकं गीतानि त्वां वृद्धिं कुर्युः। वयं अग्नेः सख्यं वरणीमहे, धृतेः, आत्मनिष्ठस्य दूतस्य, नित्यं घोषयन्तः। अग्निः व्रतेषु शुद्धतमः, ऋषिवत् शुद्धः, कविवत् शुद्धः; आहूयमानः शुद्धः दीप्तिमान् भवति। मम चिन्ताः सर्वाणि च गीतानि त्वाम् सदा उन्नयन्तु; अग्ने, अस्माकं सख्यं जानीहि। यदि अहम् त्वया सह स्याम्, अथवा त्वं मया सह, तर्हि अत्र सत्याः आशिषः सम्पद्यन्ताम्। अग्ने, त्वं धनवान्, रत्नानां स्वामी, काम्यः दीप्तिमान्; वयं तव प्रियतमे स्याम। त्वां प्रति, अग्ने, व्रते धृतं, गीतानि सिन्धुवत् समुद्रं प्रति वहन्ति। अहम् अग्निं युवानं, जनानां स्वामिनं, प्राज्ञं, सर्वज्ञं, बहुरूपं, मम चिन्तया स्तौमि।