श्रूयतां सुमनसः श्यावश्वस्य आत्रेयस्य सोमपानाय प्रेरणं, यत्र इन्द्राग्नी आवाह्येते। एवं मनीषिणः पूर्वे यथा आह्वयन्, तथा अहम् अपि इन्द्रं च अग्निं च सोमपानाय आवहामि। सरस्वतीं च तौ इन्द्राग्नी च, येन गायत्री गीयते, तेषां कृपां प्रार्थये। अहं अग्निं स्तोमेन स्तौमि, यज्ञाय मानयामि; स देवः अग्निः अस्मभ्यं प्रीयाम् ददातु। यः ऋषिः उभयोः सभयोः दूतवत् सञ्चरति, अन्ये तत्रैव तुष्णीं सन्तु। अग्ने, नवीयसा वाचः अस्माकं जनानाम् श्रेयसे स्तौमि; सर्वे आर्याः त्वया सह अनायासेन एकत्र भवन्तु, अन्ये तत्रैव तुष्णीं सन्तु। अग्ने, विचारं ते अर्हामि, यथा घृतं सिञ्चति; एवं त्वं देवेषु विज्ञापय, त्वं हि प्राचीन्हो विवस्वतः दूतः, अन्ये तत्रैव तुष्णीं सन्तु। अग्निः प्रत्येकं तेजः यथायोग्यम् स्थापयति; वसूनां सम्पदर्थं बलस्य हविः दत्तम्। स सर्वेषां देवानां आह्वानाय हर्षं मुदं च स्थापयति, अन्ये तत्रैव तुष्णीं सन्तु। अग्निः स्वेन तेजसा अधिकं पश्यति, स यज्ञस्य पुरोहितः, दानैः शोभितः, समृद्धिं जनयति, अन्ये तत्रैव तुष्णीं सन्तु। अग्निः देवेषु जायते, मर्त्येषु साध्यम् जानाति; स धनदः, द्वाराणि उद्घाटयति, हविषा आहूतः नूतनया कृपया आगच्छति, अन्ये तत्रैव तुष्णीं सन्तु। अग्निः देवेषु वसति, यज्ञेषु जनासु पूज्यः; स प्रीत्या सर्वान् मनीषिणः पुष्णाति, पृथिव्येव स देवः देवानां मध्ये यज्ञाय अर्हः, अन्ये तत्रैव तुष्णीं सन्तु। स सप्तमः अग्निः पुरुषेषु, सर्वेषु नदीनाम् मध्ये प्रतिष्ठितः; तम् त्रिधातुं, शत्रुनाशनं, प्राचीन्हो यज्ञेषु श्रेष्ठं, प्रपन्नाः स्म, अन्ये तत्रैव तुष्णीं सन्तु। अग्निः त्रिषु त्रिषु स्थानिषु तिष्ठति, ऋषिः सभासु; अत्र स पूजयन् अस्मान् हर्षयति, प्रेरितः पुरोहितः, सन्देशवाहकः शोभायमानः, अन्ये तत्रैव तुष्णीं सन्तु। त्वं अग्ने अस्माकं जीवने, त्वं देवेषु प्राचीन्हः, एक एव धनस्य ईश्वरः; प्रवहन्त्यः आपः त्वां स्वमधिपम् उपगच्छन्ति, अन्ये तत्रैव तुष्णीं सन्तु। इन्द्राग्नी, युवां नः बलवन्तौ भूयाताम्, सम्पदः ददातम्; येन युद्धेषु स्थिरान् अपि जेष्याम, यथा अग्निः वनं, वात इव, अन्ये तत्रैव तुष्णीं सन्तु। वयम् अन्यं न वृतवन्तः, केवलं युवाम्; अधुना इन्द्रं, नरां श्रेष्ठम्, आह्वयामः। स यदा कदा स्वयुजा आगच्छतु, बलाय, बुद्धये, अन्ये नः सभा न निरुन्धन्। युवां, इन्द्राग्नी, यजमानानां मध्ये अधिपती; युवां प्रज्ञया प्राज्ञौ, पृष्टौ सखायौ; मनुष्या: गाथां समवाप्नुयाताम्, अन्ये नः सभा न निरुन्धन्। नाभाकवद् यज्ञेन स्तोमेन च इन्द्राग्नी पूजयेताम्; येन विश्वं जगत्, द्यावा पृथिवी च, धनसम्पदा बिभृतः; अन्ये नः सभा न निरुन्धन्। स्तोमाः नाभाकवत् इन्द्राग्निभ्यां यान्तु; ये सप्तभिः स्रौतैः वक्रं बन्धं छित्त्वा समुद्रं पूरयन्ति, इन्द्रः बलवता अधिपत्यं करोति, अन्ये नः सभा न निरुन्धन्। यथा पूर्वे, तथा अधुना शत्रोः बलं छिन्धतम्, महावीर्यौ, शत्रून् मोधयतम्; वयं इन्द्रेण सह संचितं धनं विभजेम, अन्ये नः सभा न निरुन्धन्। यदा कदा इन्द्राग्नी, एते जनाः वाक्यैः अस्मान् आह्वयन्ति, वयं स्वजनैः युद्धे जयेम, शत्रून् विजेष्याम, अन्ये नः सभा न निरुन्धन्। युवयोः तौ दीप्तौ दिवि उदयेताम्, अहोभिः आगच्छतः; इन्द्राग्न्योः नियमं अनुसृत्य, आपः प्रवहन्ति, युवां बन्धं विमोचयथः, अन्ये नः सभा न निरुन्धन्। इन्द्रस्य अनेकानि रूपाणि, बहवः स्तोमाः, अश्व्यस्य सूनो, हिरण्यवर्ण; वीर्यस्य दानस्य, यद् अस्मभ्यं साधयति, तेन नः धियः पुष्यन्तु, अन्ये नः सभा न निरुन्धन्। वीर्येण स्तोमैः तं पूष्य, महाबलम्, शीघ्रं; स अद्यापि शुष्णस्य दुर्गाणि भिनत्ति, विजित्य, सूर्यवतीः आपः प्रवहन्ति, अन्ये नः सभा न निरुन्धन्। तम् ऋतम्, महाबलम्, यज्ञियं पूष्य; स अद्यापि शुष्णस्य दुर्गाणि भिनत्ति, विजित्य, सूर्यवतीः आपः प्रवहन्ति, अन्ये नः सभा न निरुन्धन्। एवं, इन्द्राग्निभ्यां, यथा पितरः, मन्धातृवत्, अङ्गिरसो यथा, त्रिवरणेन नः पातुं याचामः; वयं धनाधिपाः स्याम। अधुना, समृद्धये, वरुणं मरुतश्च गीयाम, स्तोमेन, वेदद्भ्यः, श्रेष्ठेभ्यः; यः मनुष्यस्य धियं इव, पशून् गोपाल इव रक्षति, अन्ये नः सभा न निरुन्धन्। एकत्र वाचा, पितृणां धियः च, नाभाकस्य स्तोमैः तम् स्तौम; यः सप्तसूनुषु नदीनां मध्ये स्थितः, अन्ये नः सभा न निरुन्धन्। स रात्रीर् आवृत्य, उषसः स्थाने स्थापयित्वा, सर्वं दृश्यं संस्थापयति; तिस्रः उषसः तस्य नियमं अनुव्रज्य वर्धन्ते, अन्ये नः सभा न निरुन्धन्। यः पृथिव्याः स्थाणून्, स्तम्भान् दृश्याय स्थापयत्; स मातुः प्राचीन्हः पदः, स वरुणस्य पन्थाः, स गोपाल इव रक्षति, अन्ये नः सभा न निरुन्धन्। यः लोकान् धारयति, यो देवतानां गुह्यानि नामानि जानाति; स ऋषिः नानारूपाणि पुष्णाति, द्यौरिव, अन्ये नः सभा न निरुन्धन्। यस्मिन् सर्वाणि कर्माणि नाभाविव प्रतिष्ठितानि; तं त्रितः सारथिवत् अर्चत्; वव्रे गोषु, युज्यन्ते अश्वाः, अन्ये नः सभा न निरुन्धन्। यः स्वगृहे सर्वाणि भूतानि पश्यति; यः वरुणस्य निवेशनानि मिमीते, यः पुरः गच्छति; सर्वे देवाः तस्य नियमं अनुवर्तन्ते, अन्ये नः सभा न निरुन्धन्। स समुद्र इव अधः प्रवहति, उर्ध्वं दिवं इव आरोहति, यदा मन्त्रः तेषु प्रतिष्ठितः। मायया ज्योतिष्मतीभिः पदैः दिवम् आरोहति, अन्ये तत्रैव मुदन्ताम्। यस्य त्रीणि श्वेता, प्रज्ञाना स्थानानि नियन्त्रितानि, त्रीः कृत्वा वरुणस्य स्थिरं स्थानं व्याप्य, सप्तसु सन् रमते, अन्ये तत्रैव मुदन्ताम्। यः श्वेतान् शुद्धान् अकरोत्, कृष्णान् क्रमशः अन्वेति, प्राचीन्हम् अधिकारम् आप्नोति; स्तम्भेन उभौ लोकौ धारयति, अज इव द्याम् बिभ्रद्, अन्ये तत्रैव मुदन्ताम्। सर्ववित् महाबलः, दिवम् उद्वहन्, पृथिव्याः विस्तारं मिमीते। अधिपः उपविशत्, सर्वे लोकाः उपविष्टाः; एतानि सर्वाणि वरुणस्य नियमाः। तस्मात् वरुणं महान्तम् पूजय, अमृतस्य रक्षाम् बिभ्राणम् उपास्य; स त्रिवरणं नः पातु, द्यावा पृथिवी च आविष्टे रक्षेताम्। वरुण, बुद्धिं धृतिं दक्षं च मयि स्थापय; तेन सर्वाणि दुःखानि तरामः, सुशिलायां नौकायाम् आरोहम। अश्विनौ, शिलाः स्तोत्रैः आवहन्ति, नासत्यौ, सोमपानाय, अन्ये तत्रैव मुदन्ताम्। यथा होतृः अश्विनौ गीतैः आह्वयत्, नासत्यौ, सोमपानाय, अन्ये तत्रैव मुदन्ताम्। एवं ऋचः क्रमशः, देवतानां स्तुतयः, यज्ञस्य महत्वम्, ऋषीणां भक्तिः, त्रैलोक्यस्य रक्षणम्, सर्वं एकत्र प्रवहति – यत्र इन्द्रः, अग्निः, सरस्वती, वरुणः, मरुतः, अश्विनौ च, ऋषीणां स्तोत्रैः आहूयमाना, प्रजाः श्रेयसे नयन्ति, सर्वे तुष्टिं प्राप्नुवन्ति।