इन्द्रः सर्वशक्तिमान्, वज्रधारी, रक्षायाः च युक्तस्य अश्वयुगस्य च अधिपः अस्ति। सः वृत्रस्य हन्ता, मध्याह्ने सोमपानकाले, सर्वैः सहायैः सहितः, सोमं पिबतु। राज्याय त्वं आहूयसे, सहायं च कृतवान्; हे इन्द्र, महाबलिन्, सोमपानकाले, वज्रधन्वन्, सोमं पिब। यथा श्यावश्वस्य स्तोत्रं श्रुतवान्, तथा इदानीं शृणु; यथा अत्रिणां यज्ञकर्मणां कृतानां कर्माणि श्रुतवान्। त्वमेव, हे इन्द्र, त्रसदस्युम् अपालयः, पुरुषान् निगृह्य, शक्तीन् उन्नयन्। युवां, इन्द्राग्नी, यज्ञस्य ऋत्विजौ, सर्वेषु स्पर्धासु कर्मसु च नित्यं विजिग्यथः। मनसा अपि शीघ्रौ, रथे स्थितौ, वृत्रघ्नौ, अजितौ; एतत् अवधत्तं। मधुमत्तमं सोमं पुरुषाः अश्मभिः संपीड्य, इन्द्राग्निभ्यां निवेदयन्ति। स्तुत्या उपविष्टे, यथाकामं हविर्दाने, सोमं गृह्णीतं, वीरौ इन्द्राग्नी, आगच्छतम्। एते हवींषि गृह्णीतं, येन युवां हविः वहथः; वीरौ इन्द्राग्नी, आगच्छतम्। एष मे गायत्रीच्छन्दसः स्तोत्रं, उत्तमं सूक्तं गृह्णीतं; वीरौ इन्द्राग्नी, आगच्छतम्। प्रातःकाले रथाभ्यां, देवैः सहितौ, धनाधिपती, सोमपानाय आगच्छतम्। श्यावश्वस्य, सोमपेषकस्य, अत्रिणां च आह्वानं शृणुतं; सोमपानाय आगच्छतम्। एवं अहं युवां सहायताय आह्वये, यथा प्राज्ञाः आह्वयन्; सोमपानाय आगच्छतम्। सरस्वत्याः च, इन्द्राग्न्योः च, अनुग्रहम् अहं आह्वये, येन गायत्री गीतम् अस्ति। अहं अग्निं स्तोत्रेण स्तोष्यामि, पूजार्थं संमानयिष्यामि; सः अग्निः, देवाः च, नः अनुग्राहयन्तु। सः मुनिः, द्वयोः सभयोः दूतवत् सञ्चरन्, अन्ये तत्रैव मौनिनः स्युः। हे अग्ने, नूतनैः शब्दैः एषां जनानां श्रेयः स्तौमि; सर्वे आर्याः, निर्हेतुकाः, त्वया सह एकतया स्यु:। अग्ने, तुभ्यं चिन्ताः इव घृतं जुहोमि; तद् देवेषु प्रकाशय, त्वं हि प्राचीनः, विवस्वतः दूतः, सौम्यः। अग्निः प्रत्येकं तेजः यथायोग्यं स्थापयति; वसूनां धनाय बलस्य हविः, सर्वदेवानां आह्वानाय हर्षं चानन्दं च स्थापयति। अग्निः महता शक्त्या पश्यति; सः नित्ययज्ञस्य ऋत्विजः, दानैः भूषितः, समृद्धिं जनयति। अग्निः देवेषु जातः, मर्त्येषु प्राप्यं वेत्ति; सः धनदः, द्वाराणि उद्घाटयति, हविर्गृहीतः, नूतनया कृपया। अग्निः देवेषु वसति, यज्ञेषु जनानां मध्ये योग्यः; सः सर्वान् प्राज्ञान् मुदया पोषयति, पृथिव्येव, देवेषु यज्ञाय अर्हन्। सः सप्तमः अग्निः, सर्वासु नद्यः स्थापितः; तं त्रिधातुं, रिपुघ्नं, प्राचीनं अग्निं, यज्ञेषु अग्रगण्यं, वयम् उपगताः। अग्निः त्रिषु त्रिषु स्थानेषु तिष्ठति, मुनिः सभासु; अत्र सः पूजयन् अस्मान् हर्षयति, प्रेरितऋत्विजः, शोभनः दूतः। हे अग्ने, त्वं अस्माकं जीवने, देवेषु प्राचीनः, एक एव धनस्य अधिपः; प्रवाहमानाः आपः त्वां स्वस्वामिनं प्रति गच्छन्ति। इन्द्राग्नी, युवां अस्मभ्यं बलं धत्तं, धनं च प्रयच्छतम्; येन वयम्, युद्धेषु, स्थिरानपि जयेम, यथा अग्निः वनं, वात इव। न हि अन्यं वृणीमहे, केवलं युवां; अधुना इन्द्रं नरां श्रेष्ठतमं आह्वयामः। सः यदा कदा, रथेन, बलाय, विद्यानाय च आगच्छतु। युवां, इन्द्राग्नी, हविर्दातॄणां मध्ये अधिपती, प्रज्ञया प्राज्ञौ, पृष्टौ स्नेहपूर्णौ; सह, नरः, स्तोत्रं प्राप्नुत। नाभाकवद् यज्ञेन गीत्या च इन्द्राग्नी पूजय; येन एतौ विश्वं जगत्, द्यावापृथिवी च, महत्याः गात्रे धनैः धारयतः। नाभाकवद् स्तोत्राणि इन्द्राग्निभ्यां दिशन्तु; ये सप्तस्वधाभिः वक्रं बन्धं छित्त्वा, सागरं पूरयन्ति, इन्द्रः बलवन् अधिपतिः। अधुना अपि, यथा पूर्वे, शत्रोः बलं छिन्धि, पुरातनवत्, शत्रुं मोदय; वयं, इन्द्रेण सह, संचितं धनं विभजेम। यदा कदा, इन्द्राग्नी, एते जनाः वाक्यैः अस्मान् स्पर्धन्ते, वयं स्वैः जनैः संग्रामे जयेम, शत्रून् विजयं च। युवयोः तेजस्विन्यौ दिवि उदयतः, दिनैः सह आगच्छतः; इन्द्राग्न्योः नियमे नद्यः प्रवहन्ति, युवां तेषां बन्धान् मोचयथः। इन्द्रस्य अनेकानि रूपाणि, बहूनि स्तोत्राणि, हे अश्वस्य पुत्र, सुवर्णिन्; वीरस्य दातारः, यत् किञ्चिदस्मभ्यं साधयन्ति, तेन अस्माकं चिन्ताः बलवन्तः स्युः। स्तुतिभिः बलं योजय, बलिनं, वीर्यवन्तं, शीघ्रं; सः अद्यापि, शक्त्या, शुष्णस्य दुर्गाणि भिन्दि, जयति, सूर्यसंपन्नाः आपः प्रवहन्ति। सatyam, बलिनं, यज्ञशीलं योजय; सः अद्यापि, बलात्, शुष्णस्य दुर्गाणि भिन्दि, जयति, सूर्यसंपन्नाः आपः प्रवहन्ति। एवं, इन्द्राग्निभ्यां सह, पितरः यथा, मन्धातृवत्, अङ्गिरसो यथा, त्रिधा रक्षया रक्षतं; वयं धनाधिपती स्याम। इदानीं, समृद्धये, वरुणं मरुतश्च, गीत्या स्तौमः; ये, विद्वांसः, श्रेष्ठाः, मानवस्य मतिवत्, पशून् गोपाल इव रक्षन्ति। संयुक्तया वाचा, पितॄणां मतिभिः, नाभाकस्य स्तोत्रैः तं स्तौमः; यः, नदीनां आगमने, सप्तसु भगिनिषु मध्ये अस्ति। सः रात्रीन् परिवेष्टितवान्, प्रभया उषसः स्थापयत्, सर्वाणि दृश्यानि स्थापयति; तिस्रः उषसः तस्य नियमे वर्धन्ते। यः अधारयत् पृथिव्याः स्तम्भान्, दृश्याय; सः मातुः प्राचीना पदा, सा वरुणस्य पन्थाः, सः गोपाल इव रक्षिता। यः लोकान् धारयति, यो देवतानां गुह्यानि नामानि वेत्ति; सः मुनिः, नानारूपाणि पोषयति, दिव इव। एवं ऋषयः, भक्तजनाः च, इन्द्रं, अग्निं, वरुणं, मरुतश्च, स्तुतिभिः, यज्ञैः, प्रार्थनाभिः च आह्वयन्ति, तेषां कृपया, बलं, धनं, रक्षां, सौम्यं च प्राप्नुवन्ति।