कण्वैः सह, वीर्ययुक्त इन्द्रः, ध्वजिनं सहस्रदातारं हरितं महादानं नरां नायकं पश्यति। वयं शीघ्रं गोमन्तं सम्पद्यामहे। त्वं, इन्द्र, सोमरसस्य हर्षदं पिब—यः तव निमितं सान्ध्यं सुतः, यः तव शक्रेण वज्रेण च सुवर्णरथेण च सह समर्प्यते। यं सुमेधसं दक्षिणाशुभ्रं स्तौमि, यः सहस्रदाताऽस्ति, शतदाताऽपि, पुरो विदारयामास। स वीर्यवान्, अजितः, श्मश्रुषु प्रतिष्ठितः, नानावर्णः, गतिमान्, बहुप्रशंसितः, स्वेच्छया वृषभ इव गावः मध्ये सञ्चरति। कः तं वेद, यः सुतसोमेन सह पिबन् चरति? कयोः मातरौ तम् स्थापयित्वा? एषः बलवाँश्च, पुरो विदारयन्, सुतस्य फेनिलस्य सोमस्य रसेन हृष्यति। सः मृग इव हस्तीव बहुषु स्थलेषु मार्गं कृतवान्, सोमपेषणे तं कोऽपि न निरुध्यति; महता वीर्येण स्वच्छन्दं सञ्चरति। सः उग्रः, अप्रतिघात्यः, स्थिरः, युद्धाय सज्जः; यदि त्वं, महादान, गायकस्य प्रार्थनां शृणोषि, मा इन्द्रः स्त्रीसङ्गमं गच्छतु। सत्यं, एवं त्वं वृषभः, वृषभस्य तेजसा युक्तः, अनियन्त्रितः; महाबल, त्वं दूरात् शृणोषि, समीपे च कीर्तिमान्। तव स्रुक्, सुवर्णयष्टिः, रथः, अश्वाः, सर्वे बलिनः; त्वं शतक्रतोः अपि बलिनः। तव कृते बलिन्यः प्रवाहाः वहन्तु, बलिन्यः सोमं आनयन्तु; बलवान् तव कृते नद्यः मध्ये वीर्यं स्थापयति, त्वं अश्वानां नायकः। इन्द्र, सोमस्य मधुरं पानं कर्तुं आगच्छ, महाबल; त्वं सूनृतानां स्तोमानां च श्रवणात् मा निवर्तस्व, प्राज्ञ। तव पिङ्गलौ अश्वौ रथसंयुक्तौ त्वां वहतः, शत्रुसङ्घान् अपि अतिक्रम्य, वृत्रहन्, त्वां शतक्रतोः आनयन्तु। अद्य, महाबल, अस्माकं स्तोत्रं श्रेष्ठं गृहाण; सुतकाले अस्माकं हविः तुभ्यं प्रीत्यर्थं अस्तु, सोमपः। अन्यस्य वा स्तुतिः, मम वा, अस्मिन् यज्ञे न विशिष्यते—यः अस्मान् वीरान् आनयत्। स्वयं इन्द्रः एवमुक्तवान्—"स्त्रियाः चित्तं न विश्वसनीयम्। अहम् अपि तस्याः चित्तं चलितम् अवेक्षम।" यथा युक्तौ मदोन्मत्तौ अश्वौ रथं समं वहतः, एवं तौ एवोत्तमौ, महाबल। अधः पश्य, नोपरि; अतिक्रम, पादौ उच्चारय। तौ लघुह्रदौ मा पश्य—त्वं हि स्त्री अभवः, ऋत्विक्। इन्द्रः, तव हरिभिः कण्वस्य स्तुतये आगच्छ; तस्य दिव्यस्य आज्ञया, दिवं गच्छ, दिवाकर। अत्र, शिलाखण्डः शब्देन त्वां सोमाय आह्वयति; तस्य दिव्यस्य आज्ञया, दिवं गच्छ, दिवाकर। अत्र, न अक्षः भिद्यते, न वृकः तान् विक्षिपति; तस्य दिव्यस्य आज्ञया, दिवं गच्छ, दिवाकर। अत्र, कण्वाः त्वां साहाय्यार्थं, बलस्य लाभाय आह्वयन्ति; तस्य दिव्यस्य आज्ञया, दिवं गच्छ, दिवाकर। अहं तुभ्यं सुतं हविः स्थापयामि, यथा वृषभः प्रथमं पानं रमते; तस्य दिव्यस्य आज्ञया, दिवं गच्छ, दिवाकर। सर्वतः रक्षार्थं, गृहपत्नीव बुद्धिमतीव, आगच्छ; तस्य दिव्यस्य आज्ञया, दिवं गच्छ, दिव्यतेजः। महाबल, महाधन, सहस्रदात, शतदात, अस्मान् प्रति आगच्छ; तस्य दिव्यस्य आज्ञया, दिवं गच्छ, दिव्यतेजः। मनुना नियुक्तः ऋत्विक् त्वां देवेषु स्तुत्यं आनयतु; तस्य दिव्यस्य आज्ञया, दिवं गच्छ, दिव्यतेजः। तव मदोन्मत्ता अश्वाः श्येनपक्षैः इव त्वां वहन्ति; तस्य दिव्यस्य आज्ञया, दिवं गच्छ, दिव्यतेजः। सोमपानाय, सर्वतः, स्वाहा-शब्देन, आगच्छ; तस्य दिव्यस्य आज्ञया, दिवं गच्छ, दिव्यतेजः। स्तुतिं शृण्वन्, एषु स्तोत्रेषु हर्षं प्राप्य, स्पर्धायाम्, अस्मान् प्रति आगच्छ; तस्य दिव्यस्य आज्ञया, दिवं गच्छ, दिव्यतेजः। तव युक्तैः, सङ्गृहीतैः, सुप्रयुक्तैः अश्वैः अस्मान् प्रति आगच्छ; तस्य दिव्यस्य आज्ञया, दिवं गच्छ, दिव्यतेजः। पर्वतान्, समुद्रस्य ऊर्ध्वात्, आगच्छ; तस्य दिव्यस्य आज्ञया, दिवं गच्छ, दिव्यतेजः। वीर, सहस्रं गावः अश्वांश्च अस्मभ्यं आनय; तस्य दिव्यस्य आज्ञया, दिवं गच्छ, दिव्यतेजः। अस्मभ्यं सहस्राणि, अयुतानि, शतानि च आनय; तस्य दिव्यस्य आज्ञया, दिवं गच्छ, दिव्यतेजः। यदा, इन्द्र, त्वम् अहं च सहस्रं दीप्तानां रत्नानां, अश्वानां गोधनस्य च महाबलम् ददावः, तदा—ये वातवेगाः, रक्तवर्णाः, शीघ्रगामिनः, सूर्यवत् दीप्तिमन्तः सन्ति। परावतस्य दानेषु, शीघ्रगामिषु, रथेषु, अरण्ये स्थितेषु, तेषु। अग्निना, इन्द्रेण, वरुणेन, विष्णुना, आदित्यैः, रुद्रैः, वसुभिः सह, उषसा सूर्येण सह, सोमं पिब, अश्विनौ। सर्वैः प्राज्ञैः, जगता, शीघ्रैः, दिवा, पृथिव्या, पर्वतैः सह, उषसा सूर्येण च सह, सोमं पिब, अश्विनौ। सर्वैः देवैः, त्रिभिः एकादशभिः, मरुत्भिः, भृगुभिः च सह, उषसा सूर्येण च सह, सोमं पिब, अश्विनौ। यज्ञं गृह्णीतं, मम आह्वानं जानीतं; उभौ देवौ सुतमुपेतं; उषसा सूर्येण च सह, एषा कृपा आनयतं, अश्विनौ। स्तोत्रं गृह्णीतं, युवत्याः स्तुतिं जानीतं; उभौ देवौ सुतमुपेतं; उषसा सूर्येण च सह, एषा कृपा आनयतं, अश्विनौ। एवं ऋषयः, देवाः, स्तुतिभिः, हविषा, सोमेन, प्रार्थनया, इन्द्रं, अश्विनौ च आह्वयन्ति—यथा तेषां कामाः, यज्ञाः, सम्पूर्णाः स्युः, तथा।