यो महान् धनानां रक्षिता, निश्चलः सहायः, सोमं पिण्डयतः सखा च अस्ति, तं देवं इन्द्रं गायथ। स बलवान्, स्थिरः सहायः, यशस्वी संग्रामेषु, महावीर्यः प्रभुः, तस्य स्तुतिं कुरुत। न तस्य शक्तयः कश्चन निरुन्धे, न तस्य वाचः दातारः च; न कोऽपि तादृशं वदति वा ददाति वा यथा सः। न हि ब्राह्मणानां प्रार्थनानां, न सोमपिण्डकानां च, उपेक्षा अस्ति; सोमः कदापि न निष्फलः। यत् स्तुत्यं तद् गायथ, स्तुत्यं सूक्तं ब्रूत, स्तुत्येन होमं कुरुत। स्तुत्यं यत्, तत् सहस्रशः, बलरक्षितं, त्वां प्रति आगच्छतु; इन्द्रः यः यजमानं वर्धयति। स्वेच्छया जनानाम् मध्ये विचर, यथा वयं त्वां आह्वयाम; इन्द्र, सोमपिण्डस्य पिब। स्वबलात् सोमं पिब, हे इन्द्र, यः तव कृते पिण्डितः, यः च बलात् पिण्डितः, यश्च तव एव। हर्षेण आत्मना सोमपिण्डे उपहूते आगच्छ, एतं दानं, एतं सोमं, यः संस्कृतः, पिब। एतेषु त्रिषु समवायेषु आगच्छ, पञ्चसु जनसु च आगच्छ; गावः त्वाम् आह्वयन्ति, हे इन्द्र। यथा सूर्यः रश्मिम् विमुञ्चति, एवं मम स्तुतयः त्वां प्रति गच्छन्तु; यथा आपः समं निम्नं प्रति प्रवहन्ति। होता वीराय हर्यश्वाय सोमं पातुं स्रावयतु; पिण्डितं सोमं तस्य पानाय आनयतु। सः यः वाराणां वृतं विदारयत्, नद्यः अपासृजत्, पक्तं गवां मध्ये अधारयत्। सः वृत्रं मेघसदृशं, महोदधिं, महाबाणं, अवधीत्; हिमेन अर्बुदम् अपातयत्। बलिनं, अप्रतिघात्यं, उग्रं, विजयं तस्य स्तोत्रं गायथ। सः यः सोममदेन सर्वाणि नियमानि अतिक्रामति; इन्द्रः देवेषु स्मरति। अत्र तौ भोजने सखायौ हरिण्यौ, यौ तवाज्ञया हविः वहतः। तव यौ अश्वौ प्रियमेधसा स्तुतौ, त्वां समीपं सोमपानाय आनयतः, हे बहुश्लाघ्य। वयं सोमं पिण्डयित्वा त्वां परितः उपविशामः, यथा आपः सुप्रवृतायां वेधसि; सोमस्य स्रवणेषु, हे वृत्रहन्, तव गायकाः संमिलिताः। जनाः त्वां पेषणे गायन्ति, हे निधिद, एकया वाचा, सूक्तैः; कदा त्वं, सोमस्य काम्य, नः गृहम् आगमिष्यसि, हे इन्द्र, यथा वृषभः गोषु गर्जति? कण्वैः सह, हे शूर, पताकिनं, सहस्रदातारं, हरिं, उदारं, नरां नेतारं पश्यसि; शीघ्रं वयं गवां धनिनं इच्छामः। सोमं पिब, हे इन्द्र, मदाय, अतिथे, यः तव कृते मिश्रितः, यः तव कृते पिण्डितः, यः तव वज्रेण सह, सुवर्णरथे च। सः सुवन्दितः, सुमध्यः, सः प्राज्ञः, अहं स्तौमि; सः सहस्रस्य, शतदातारः, इन्द्रः, यः पुरो विदारयत्। सः शूरः, अजितः, दाढ्येषु प्रतिष्ठितः; नानारुचिः, चलः, बहुश्लाघ्यः, स्वेच्छया, यथा वृषभः गोषु। कः एनं जानाति, यः सोमपिण्डेन सह पिबति—कस्य मातरौ एनं स्थापयतुः? अयं, यः शक्त्या पुरो भिनत्ति, सोमपिण्डस्य फेनिलस्य प्रियं करोति। यथा मृगः, अथवा हस्ती, त्वं बहुषु स्थानेषु गतिम् आस्थाय; सोमपेषणे त्वां कश्चन न निरुन्धे; महाशक्त्या त्वं स्वेच्छया विचरति। सः उग्रः, अप्रतिघात्यः, स्थिरः, युद्धाय सज्जः; यदि, हे दातार, श्रोतुम् इच्छसि गायकस्य प्रार्थनां, मा इन्द्रः स्त्रियाः अङ्कं गच्छतु। तथा, त्वं वृषभः, वृषभस्य वीर्येण, अनियन्त्रितः; हे महाबल, त्वं दूरात् शृणोषि, समीपे च ख्यातः। तव यः प्रहरणम्, सुवर्णशृङ्गः, रथः, अश्वाः च, सर्वे बलिनः; त्वं शतक्रतो, बलिनः। बलवन्तः स्रोतांसि तव कृते प्रवहन्तु, बलवान् सोमं आनयतु; बलवान् तव कृते नद्यः बलं न्यधात्, अश्वानां नेतः। हे इन्द्र, मधुमन्तं सोमं पातुम् आगच्छ, महाबल; न एषः दाता अस्माकं गीतश्लोकान्, सूक्तानि च, श्रोतुम् वञ्चयतु, हे प्राज्ञ। तव हर्यश्वौ युक्तरथौ त्वां वहतां, रथस्थं; शत्रूणां संमितिं अपि, हे वृत्रहन्, त्वां आनयतां, हे शतक्रतो। अद्य अस्माकं उत्तमां स्तुतिं गृहाण, हे महाबल; अस्माकं हविः तुभ्यं सोमपेषणे प्रियम् अस्तु, हे दिव्य सोमप। न कस्यचित् स्तुतिः, न मम एव, यज्ञे अतिशेते—यः अस्मान् वीरान् आनयत्। इन्द्रः अपि एतद् उक्तवान्—स्त्रियाः चेतः न विश्वसनीयम्; अहम् अपि तस्याः चित्तं चपलम् अवेदी। युग्यौ अश्वौ मद्यौ रथम् एकत्र वहतः—एतौ एव उत्तमौ, हे महाबल। अधः पश्य, न ऊर्ध्वम्; अतिक्रम, पादौ उत्थापय; न ते द्वे क्षुद्रे सरस्यौ दृश्येते—स्त्री त्वम् अभूः, हे होतः। हे इन्द्र, हरिभ्याम् सह कण्वस्य स्तुतिम् आगच्छ; तस्य दिवि स्थितस्य आज्ञया, दिव्यम् आवासं आगच्छ, दिनकर। अश्मा घोषेण त्वाम् सोमाय आह्वयेत्; तस्य दिवि स्थितस्य आज्ञया, दिव्यम् आवासं आगच्छ, दिनकर। अत्र तेषां अक्षः न भिद्यते, न वृको विखण्डयति; तस्य दिवि स्थितस्य आज्ञया, दिव्यम् आवासं आगच्छ, दिनकर। एवं देवस्य इन्द्रस्य महिमा, वीर्यम्, दानशीलता, सोमप्रियता, यज्ञेषु स्तुतिः च, ऋषिभिः भक्त्या, प्रेम्णा, श्रद्धया च निरन्तरम् अनुवर्ण्यते।