इन्द्रः, वीर्यशालिनामधिपतिः, अर्बुदस्य विष्कम्भं, तस्योच्चैः शिखरं स्वबलप्रदर्शनेन प्रसारयामास। एवं सः स्वपुरुषत्वं प्रकटयन् दिव्यवीर्यं दर्शयति स्म। तमहं, यशस्विनं, धृतिमन्तं, शीघ्रगामिनं च, पर्वतस्य शिखरात्सदृशं, सुवृत्तयुक्तं कृपणमुपह्वये। सोमपानरमणीयः सः वीरः, वृषभस्याश्वस्य च गोष्ठं दुर्गमिव विदारयति स्म। यदि सः, सुतसोमेन वा स्तुत्या वा तुष्टः, अस्मासु मनः स्थापयेत्, तदा सः स्वानुग्रहेण समीपमागच्छतु। वयं तव गायकाः, इन्द्र, गीतप्रियः त्वं सोमपः अस्मान् जयिनः कुरु। आनन्देन, मह्यं अन्नं अव्ययम् आनय; त्वं हि दातारः, बहुधनवान्। अस्मभ्यं पशून्, हिरण्यस्य चाश्वानां च स्वामिनः कुरु; दानैः बलं संयोजयेम। बृहदुक्तं त्वरितं कर्मणि सहायमुपह्वयामः; सः साधुः सहाय्यं करोति। सः, सभायामपि, यः सत्यबलः, वृत्रहन्ता, गायकान् धनैः संपादयति। साक्षात् शक्रः अपि अस्मभ्यं बहुदानानि दातुं समर्थः स्यात्, इन्द्रः सर्वैः सहायैः सह। यः महाधनस्य रक्षकः, निश्चितसहायः, सोमपेष्यसखः, तं इन्द्रं गाय। महाबलिनं, स्थिरसहायं, युद्धेषु कीर्तिमन्तं, महाशक्तिमन्तं च, स्तुत्या संगीयताम्। न केनचित् तस्य शक्तयः निरुद्धाः, न तस्य दानवाक्यं; न च केनचित् तद्वदनं वा दानं वा शक्यते। न तु ब्राह्मणानां प्रार्थनायाः, न सोमपेषां तिरस्कारः; सोमः कदापि न व्यर्थः। यत् स्तुत्यं तद्गाय, स्तुत्यं स्तोत्रं ब्रूहि; यज्ञं स्तुत्येन कुरु। स्तुत्यं तव बहुलं सहस्रशः आगच्छतु, शक्त्या संरक्षितम्; इन्द्रः यः यजमानं वर्धयति। स्वेच्छया जनानां मध्ये विचर, यथा वयं त्वां आह्वयाम; इन्द्र, सुतस्य सोमस्य पिब। स्वशक्त्या, हे इन्द्र, तुभ्यं सुतस्य सोमस्य पिब, यः बलात् सुतः, यश्च तव, हे इन्द्र। हर्षेण सोमपानाय हव्ये आगच्छ; एष दानं, एष सोमः तव कृते सुतः, पिब। एतेषु त्रिषु सभासु, पञ्चसु जनसु च आगच्छ; गावः, हे इन्द्र, त्वां आह्वयन्ति। यथा सूर्यः रश्मिं विमुंचति, तथा मम गीतानि त्वां प्रति गच्छन्तु; यथा आपः एकत्र संगच्छन्ते। हे होतः, वीरस्य पिङ्गभुजस्य सोमं पातुमावह; सुतं सोमं तस्य पानाय आनय। सः यः आपां वपां विदारयत्, नद्यः मुमोच, पक्तं पयः गवां मध्ये अधारयत्। सः वृत्रं मेघसदृशं, सागरमिव, महाधनुष्कं जघान; हिमेन अर्बुदं अपि अभिनत्। महाबलिनं, दुरुत्तरं, उग्रं, विजितारं स्तोत्रं गाय। सः यः सोममदेन सर्वाणि नियमानि अतिक्रामति; इन्द्रः देवेषु स्मरति। अत्र तौ भोजने सखायौ, पिङ्गकेशौ, तवाज्ञया हविरावहन्ति। तव यौ अश्वौ प्रियमेधसा स्तुतौ, त्वां समीपं सोमपानाय वहतः, हे बहुप्रशस्त। वयं सोमं सुत्य उपविष्टाः, यथा आपः सुवृत्ते वेधसि; सोमस्य प्रक्षिप्ते, हे वृत्रहन्, तव गायकाः संनिहिताः। पुरुषाः त्वां सुत्य एकया वाचा, स्तोत्रैः गायन्ति; कदा त्वं, सुतस्य सोमान्निपातुम्, गृहमागमिष्यसि, इन्द्र, वृषभ इव गावः प्रति? कण्वैः सह, हे धृतिमन्, त्वं ध्वजिनं, सहस्रदायिनं, पिङ्गलमिव पश्यसि; त्वं दानप्रियः, नराधिपः; शीघ्रं वयं गवां धनिनं विन्दामः। पिब, हे इन्द्र, मदाय सोमं, अतिथे, यः तव कृते मिश्रितः, यः तव युक्तयोः सुतः, वज्रेण, सुवर्णरथेण च सह। सः यः सुप्रशस्तः, सुदक्षिणः, प्राज्ञः, अहं स्तौमि; यः सहस्रस्य, शतदायिनः, इन्द्रः, यः पुरः विदारयत्। सः धृतिमान्, अजितः, केशिनां मध्ये प्रतिष्ठितः; नानारुचिः, चलः, बहुप्रशस्तः, इच्छया वृषभ इव गवां मध्ये। कः सः वेद, यः सुतसोमेन सह पिबति—कयोः मातरौ एनं स्थापयताम्? एषः, यः स्वबलात् पुरो विदारयति, सुतस्य फेनिलस्य सोमस्य रमणीयः। मृग इव, हस्तीव, त्वं बहुषु स्थलेषु मार्गं स्थापयसि। न त्वां सोमपाने कोऽपि निरोद्धुं शक्नोति; महाबलात् त्वं स्वच्छन्दं विचरति। सः उग्रः, अयुध्यः, स्थिरः, युद्धाय सिद्धः; यदि, हे दानिन्, त्वं गायकस्य प्रार्थनां शृणोषि, मा इन्द्रः स्त्रीसंगमं गच्छतु। तथा हि त्वं वृषभः, वृषभस्य तेजसा, अनियन्त्रितः। हे महाबलिन्, त्वं दूरात् शृणोषि, समीपे प्रसिद्धः। तव तर्जनीः बलिन्यः, सुवर्णशृङ्गः बलिनः, रथः बलिनः, हे दानिन्, अश्वौ बलिनौ, त्वं शतबलः बलिनः। बलिन्यः आपः तव पातुं प्रवहतु; बलिन्यः सोमं वहन्तु। बलिन्यः नद्यः तव कृते वीर्यं स्थापयन्ति, अश्वपतिं त्वाम्।