पूषा, धनं, श्रीः, स्वस्ति च सर्वं धारयन्ती समागतु। विशालः पन्थाः स्वस्तये नयतु। अव्यथमानाः, अनवह्नयन्तः, सर्वे देवानां च आदित्यनां च धियः शीघ्रमेव अत्र आगच्छन्तु। मित्रार्यमणवरुणाः यथा अस्माकं रक्षिणः सन्ति, तथा सत्यस्य मार्गाः अस्मभ्यं सुलभाः स्युः। अहं स्तुत्या प्राचीनं निधीनां देवमग्निं आह्वये, तं पूजयामि, यः प्रियः मित्रवत् कार्यसिद्धिं ददाति। देवस्य रथः शीघ्रः, वीरस्य वा युद्धे; यः भक्त्या देवान् यजति, स शत्रून् विजित्य जयति। न यजमानः क्षीयते, न सोमपः, न देवपूजकः; यः भक्त्या देवान् यजति, स शत्रून् विजित्य जयति। न कर्मणा, न स्त्रीभिः, न कामेन कश्चन नश्यति; यः भक्त्या देवान् यजति, स शत्रून् विजित्य जयति। अत्र वीर्यमस्ति, अत्र अश्वसंपदस्ति; यः भक्त्या देवान् यजति, स शत्रून् विजित्य जयति। इन्द्र! अधुना कण्वानां कृतानि कर्माणि गीत्या वद। सोमस्य प्रमादं ब्रूहि। स एव शृबिन्दं, अनर्शानिं, पिप्रुं, महाबाणिनं दासं च जघान, स प्रचण्डः आपः अपाविशत्। त्वं अर्बुदस्य विशालं व्योम विस्तारयामास, उन्नतं स्थानं, हे इन्द्र, तेन त्वं वीर्यम् अदर्शयः। यं प्रशंसन्ति, साहसं शीघ्रं च, पर्वतशिखरात् इव, तं आह्वये, सुवृत्तयुक्तं त्वाम्। स सोमपानेन प्रमुदितः, वृषभस्य अश्वस्य च गोष्ठं विदारयति, हे वीर, दुर्गं इव भिन्दन्। यदि त्वं, पिष्टेन सोमेन वा अस्माकं स्तुत्या वा, तुष्टः, मनः अस्मासु न्यधाः, तर्हि स्नेहेन समीपमागच्छ। वयं ते गायकाः, हे इन्द्र, गीतप्रिय, त्वं सोमपः अस्मान् विजयी कुरु। आनन्देन अस्मभ्यं भागं ददातु, येन वयं नित्यं पुष्यामः; त्वं दातृ, बहुधनः असि। अस्मभ्यं गाः ददातु, सुवर्णाश्वान् च; दानैः बलं संयच्छाम। वयं बृहदुक्तं शीघ्रकर्माणं सहायतायै आह्वयामः; स एव हितकारी सहाय्यं ददाति। स, सभायामपि, यस्य शक्तिः सत्यं, वृत्रहाः, गायकान् धनैः संपादयति। साक्षात् शक्रः अपि अस्मभ्यं बहुदानानि दातुं समर्थः अस्तु, इन्द्रः सर्वसहायैः सह। यो वित्तस्य महत्तमः रक्षकः, निश्चितसहायः, सोमपस्य मित्रम् अस्ति, तं इन्द्रं गाय। बलवन्तं, स्थिरसहायं, युद्धेषु प्रसिद्धं, महाबलाधिपतिं स्तुत्या गाय। न कश्चित् तस्य शक्तिं निरुध्यते, न दानवाक्यं निवार्यते; न कश्चित् तद्वद् वदति, न तद्ददाति। न कदापि ऋत्विजां प्रार्थनायाः, न सोमपः, उपेक्षा अस्ति; सोमः न कदापि व्यर्थः। यत् स्तुत्यं तत् गाय, स्तुत्यं स्तोत्रं ब्रूहि; यज्ञं स्तुत्येन कुरु। स्तुत्यं त्वां समृद्ध्या आगच्छतु, सहस्रैः, बलरक्षितम्; इन्द्रः यः यजमानं पुष्णाति। स्वेच्छया जनान् मध्ये विचर, यथा वयं त्वां आह्वयामः; इन्द्र, पिष्टं सोमं पिब। स्वबलात् पिब, हे इन्द्र, तव कृते पिष्टं सोमं, यं बलात् अपि पिष्टं; यः तव अस्ति, तं च पिब। उत्साहेन सोमयागे आगच्छ, एष ते दत्तः सोमः पिब। एतेषु त्रिषु समवेषु, पञ्चसु जनासु आगच्छ; गावः, हे इन्द्र, त्वां आह्वयन्ति। सूर्यः इव रश्मिं विमुञ्चति, तथा मम स्तुतयः त्वां प्राप्नुयुः; यथा आपः एकत्र स्रवन्ति। हे होतः, वीराय पिङ्गभुजाय सोमं सिञ्च; पिष्टं सोमं तस्य पानाय आनय। यः आपां वरणं विदारयामास, नद्यः विमुमोच, पक्तं गवां मध्ये धारयामास। स वृत्रं जघान, मेघवत्, सागरसंनिभं, महाबाणिनम्; हिमेन अर्बुदं अपि अपातयत्। बलिनं, अनिवार्यं, उग्रं, जयन्तं स्तोत्रेण गाय। यः सोममदेन सर्वाणि नियमानि अतिक्रामति; इन्द्रः देवेषु स्मरति। अत्र तस्य द्वौ सहचरौ, पिङ्गकेशौ, तवाज्ञया हविरावहन्ति। तव द्वौ अश्वौ, प्रियमेधसा स्तुतौ, त्वां समीपं आनयतः, हे बहुप्रशंस्य, सोमपानाय। वयं सोमं पिष्ट्वा तव समीपे उपविशतः, यथा आपः सुवेष्टितं वेदि समन्तात्; सोमस्य स्रवणे, हे वृत्रहन्, तव गायकाः संगता अस्मः। पुरुषाः त्वां सोमपेषे गायन्ति, हे निधिद, एकया वाचा, स्तोत्रैः; कदा त्वं, पिष्टसोमस्य कामयमानः, अस्माकं गृहम् आगमिष्यसि, इन्द्र, वृषभ इव गोषु गर्जन्?