सूर्यः, तेजस्वीः पथप्रदर्शकः, उत्तमः पूज्यश्च, उदितवान्। तस्य प्रकाशे, द्विपदाः च चतुष्पदाः च ये इच्छया चेष्टन्ते, ये च आकाङ्क्षया पतन्ति, ते शान्तिम् उपगच्छन्। वयं तु, दिव्यया बुद्ध्या स्तुवन्तः, प्रत्येकं देवम् उपयाचामः—साहाय्यार्थम्, अनुग्रहार्थम्, बलस्य लाभाय च। देवाः हि, मनवे कृते, एकस्मिन् एव कार्ये समागताः, सर्वे दातारः; ते अद्य च, अनागते च काले, अस्माकं मार्गान् जानन्तु। अहं यूयं पावनाः, स्तुत्येषु, घोषयामि। हे वरुण, हे मित्र, यः मनुष्यः भवताम् नियमाः पालयति, तं कोऽपि मायया न बाधते। यः भवताम् अनुग्रहार्थम् सेवते, सः समृद्धिम्, महद् ऐश्वर्यम् च अतिक्रामति; सः पुत्रैः सह धर्मेण जायते, अक्षतः, सर्वथा वर्धते च। यः भवद्भिः विना स्थितः, सः विवादम् आप्नोति; शुभैः नेतृभिः सह यः पन्थानम् अनुयाति, तं आर्यमा मित्रः वरुणः च, दातारः, एकत्र रक्षन्ति। सपदि, समतले अपि, भवतः तस्मै अवतरणम् कुरुथ; क्लेशेऽपि, सुलभं मार्गं दत्तः; एष वज्रः अपि, समीपे स्थितः, अस्मद् दूरे नश्यतु। यद् अद्य, सूर्यस्य उदये, प्रिय-नियमे, भवतः नियमं स्थापयथ; यद् अस्तमये, प्रबोधे, सर्वज्ञाः, वा मध्यान्हे दिवि; अथवा, हे महाबलिनः, रात्रेः समीपे, यद् नियमं स्थापयथ, यजमानस्य शरणं कृत्वा—तत्र वयं, हे वसवः, सर्वज्ञाः, मध्येम् एव भवद्भिः सह तिष्ठेम। यद् अद्य सूर्यस्य उदये, वा मध्यान्हे, मनवे यद् दत्तं, यजमानाय, प्राज्ञाय, तत् वयं प्राप्नुमः। वयं तु, हे अधिपतयः, तद् भवतः महदानं वृणुमः, यथा पुत्रः बहुं पोषणं वृणुते; तद् अद्य, हे आदित्याः, हविषा प्राप्नुमः, येन वयं धनस्य न हीयेम। त्रिंशत् त्रयः देवाः, ये पवित्रे कुशे उपाविशत, ते द्विविधं अन्नं विदुः। वरुणः, मित्रः, आर्यमा, ये अनुग्रहम् ददति, अग्निः च, तेषां भार्या सह, वषट्कारैः आहूयन्ते। ते रक्षकाः, अव्यया, उपरि अधः च, अग्रतः च, सर्वशक्त्या अस्मान् पान्तु। यथा देवाः इच्छन्ति, तथा अत्र अस्तु; न कश्चन, नापि शत्रु, तेषां भागम् अपहर्तुम् अर्हति। सप्त तेषां शूलानि, सप्त महिमानः; सप्तधा तेजांसि स्थापितानि। एकः, हरितः, अद्वितीयः, बलवान्, युवान्, सुवर्णरथम् युङ्क्ते। अन्यः, तेजस्वीः प्राज्ञः च, देवेषु गर्भे स्थितः। अन्यः, स्थिरः, लोहमयं परशुं हस्ते धारयति। अन्यः, वज्रं हस्ते धारयन्, ततः शत्रून् निहन्ति। अन्यः, शुचिः, महाबलः, तीक्ष्णायुधधारी, आपां भिषक्। अन्यः, एकाकी, मार्गं रक्षति, चौरवत्; सः निधीन् जानाति। अन्यः, उरुगायः, त्रिणि पदा अतिक्रामत्, यत्र देवाः मोदन्ते। द्वौ, एकेन सह, विदेशे इव वसन्ति। द्वौ अधिपती, दिवि, आदर्शवत्, घृतधाराभिः आसनं स्थापयतः। केचन, गायन्तः, महत् स्तोमं रचयन्ति; तेन सूर्यं प्रकृन्तन्ति। नास्ति बालः, नापि कुमारः, भवत्सु, हे देवाः; सर्वे खलु महान्तः। एवं स्तुताः, रिपुघ्नाः, त्रिंशत् त्रयः, मनोः पूज्याः देवाः, उपाविशन्। यूयं अस्मान् पालयत; अस्मान् त्रायत; अस्माकं पक्षे भाषध्वम्; न अस्मान् पितृणां मानुषाणां च पन्थः दूरं नयत। ये देवाः अत्र सन्ति, सर्वव्यापिनः, वैश्वानरः च, अस्मभ्यं गव्यं अश्व्यं च विस्तीर्णं शरणं दत्त। यः यजते, यः हविः ददाति, यः सोमं पिण्डयति, पचति च, सः मन्त्रेण इन्द्रम् आत्मानं विज्ञापयति। यः तस्मै पिष्टं ददाति, शीघ्रं सोमं च, शक्रः तम् आपदः त्रायते। तस्य, देवैः प्रेरितः, दिव्यः रथः प्रकाशते; सः समृद्ध्यै, सर्वान् शत्रून् विजित्य, वर्धते। तस्य गृहे, सुतवत्, इळा, पयस्विनी, प्रतिदिनं अक्षयम् धत्ते। ये पतिपत्न्यौ, समानचित्तौ, सोमं पिण्डयतः, सह शीघ्रं यान्ति, ताभ्यां देवाः नित्यं श्रेयः ददति। महान्तः, अत्र, सुव्यवस्थितं यज्ञासनं प्रति आगच्छन्ति; धनस्य स्पर्धायाम् न कदापि हीयन्ते। ते न कदापि देवानां प्रीतिम् नश्यन्ति, नापि द्वेष्याः भवन्ति; ते नित्यं महत्या कीर्त्या शोभन्ते। पुत्रैः, दुहितृभिः च, पूर्णं आयुः भुञ्जते; उभौ सुवर्णाभरणैः भूषितौ। ये यजमानाः, ये धनम् आप्नुवन्ति, ते अस्मान् अमृतत्वाय हर्षयन्तु; रोमशं छित्वा, देवेषु हविः निवेदयन्तु। वयं पर्वतानां, नदीनां, विष्णोः सख्यस्य च रक्षां वृणुमः। एवं ऋषयः, दिव्यैः मन्त्रैः, देवताः स्तुवन्ति, तेषां कृपया मानवाः समृद्धिम्, रक्षां, चिरंजीवितं च प्राप्नुवन्ति।