इन्द्रस्य महिमानः अपरिमेयाः, तस्य दानशीलता अतिशयेन दुर्निवार्या। यथा प्रकाशः सर्वत्र व्याप्यते, एवं तस्य दक्षिणहस्तः सर्वं व्याप्नोति। अश्वमुखस्य, तरङ्गस्य, विजेता, निग्राहकस्य च इन्द्रस्य स्तुतिः क्रियते, यः आर्यस्य कृते दम्भिनां प्राणान् भक्ताय विभजति। एवं दशमं नवमं च वैयस्वं गायकानां मध्ये प्राज्ञं स्तुत्यं स्तौमः। त्वं, वज्रपाणे, विनाशस्य मार्गान् जानासि; प्रतिदिनं पादचिह्नानि इव शुद्धयसि। तद् एव बलं, येन त्वं कर्मणि अधिकोऽसि, इन्द्र, आनीय; द्वितीयं कुत्सान् प्रेरय, न निरुध्याः। अधुना त्वां नूतनं, कर्मणि प्रबलं, वयम् इच्छामः; त्वं नः सर्वाणि वैराणि जय। यः सप्तसु सिन्धुषु पापात् दरिद्रतया च विमुक्तवान्, दस्योर्हन्ता, महाबलवान्, तस्मै नमः। यथा त्वं उत्तमाय सुशाम्ने धनं अदाः, एवं मित्रेभ्यः, भाग्यवत्सु, अश्विनां स्वामिषु च, धनं ददातु। उदारायाः स्त्रियाः सोमपस्य च फलं आगच्छतु—शतसहस्रगोमद् विपुलं धनं। यदा प्राज्ञः त्वां छलेन, छलस्य हेतोः, पृच्छति, तत्रैव गुह्यः वलः धनिनः समीपे तिष्ठति। तौ देवौ, सर्वस्य रक्षिणौ, यज्ञार्हौ, ऋतस्य धारिणौ, विशुद्धया दक्षता पूजनीयौ। मित्रः रथपुत्र इव, वरुणश्च उत्तमया बुद्ध्या युक्तः; प्राचीनात् कालात् तयोः सन्ततिः व्रतेषु दृढा। तयोः माता, सर्वलोकविदुषी अदिति, महाबला, तौ स्वाराज्याय असृजत्, या ऋतवती। मित्रावरुणौ महान्तौ, स्वाराज्यौ, देवौ, बलस्य अधिपती, ऋतस्य धारिणौ, कीर्त्या आच्छन्नौ, महावाचं घोषयतः। बलस्य महत्त्वस्य पुत्रौ, दक्षस्य अपत्यौ, विशिष्टबुद्धिप्रदौ, दानदातृ, गृहेषु समृद्धिं स्थापितवन्तौ। यूयं दानानि निगृह्णीथः, दिव्यानि च पार्थिवानि च वित्तानि; वर्षवन्तः मेघाः युष्माकं कृते चरन्तु। विस्तीर्णे दिवि, गवामिव पृष्ठे, ऋतधारिणौ, स्वाराज्यौ, नः पश्यथः; वः नमामि, उपकर्तारौ। ऋतस्य धारिणौ, स्वाराज्याय उपविशतम्, उत्तमया बुद्ध्या युक्तौ; व्रतेषु स्थिरौ, राजानौ, अधिपत्यं प्राप्नुतम्। यूयं, स्पष्टदृष्टयः, मार्गं जानन्तौ, नेत्राणि न निमीलयथः; सततं जाग्रतः, न पश्यतः अन्यत्र। अदितिर्देवी नः अनुग्रहं करोतु, अश्विनौ च; मरुतः च वर्धमानबलाः नः अनुगृह्णन्तु। ते उदाराः नः दिवानिशं नौव इव रक्षन्तु; अविकारिताः, तेषां संरक्षणेन वयं संयुज्याम। अविकारिता वयं विष्णुं दानदं प्रार्थयामः; स्वयञ्चरिणि सिन्धो, पूर्वकामाय शृणु। यां उत्तमां, प्रियतमानां च रक्षणां वयम् इच्छामः, तां मित्रावरुणार्यमणः पान्तु। सिन्धवः, आपः, मरुतः, अश्विनौ, इन्द्रः, विष्णुश्च, सर्वे संयुक्ताः, सौम्याः, नः रक्षन्तु। ते हि, नरः, शत्रोः आक्रमणं निवारयन्ति; तीक्ष्णतरङ्ग इव, बलिनः शत्रून् नुदन्ति। एष एव, सर्वस्य स्वामी, दूरदर्शी; वयं तस्य विधिं चरामः। प्राचीनवचनानि स्वाराज्यस्य अनुसृत्य, मित्रस्य च विश्रुतवरुणस्य विधिं अनुयामः। यः रश्मिना दिवः अन्तानि ममे, पृथिव्याः च—सः स्वमहिम्ना दिवं पृथिवीं च पूरयति। प्रकाशः दिवः आश्रमे उदितः; सः सूर्यः, अग्निवद् दीप्तिमान्, प्रज्वलितः, शोभमानः। सः वाचः स्वामी, विस्तीर्णायाः, स्पष्टायाः च, गोमतो धनस्य च; स एव पोषणस्य, चराय च अधिपः। तम् सूर्यं, अहनि च रात्रौ च, पृथिवीं दिवं च आवाहयामि; सः सदा नः मध्ये समृद्ध्या उदियात्। शीघ्रगामिभिः अश्वैः, शोभमानैः, युक्तं रथं, शोभायुक्तं स्तौमि। मे अश्वेषु ते शीघ्राः, शोभनाः; तथा पुरुषाणां कर्माणि सभासु कृतानि। रेषया, शिप्रया, प्रेरिताः ऋषयः, नूतनया मत्या, बलिनः शीघ्राश्वैः सह, सभायां संयुज्यन्ते। युवानौ, नासत्यौ, स्तुत्याय वां रथं आह्वयामि; यूयं बलिनौ, अव्यथितौ, विपुलधनसम्पन्नौ। सुन्दरतायै, महतीभ्यः कुलाय, नासत्यौ, अनुग्रहम् दत्तः; सहाय्येन, बलिनौ, धनवन्तौ, आगच्छथः। अद्य वां हविषा आह्वयामः, अश्वदायिनौ, धनदायिनौ; बहूनि दानानि दत्तः, रात्र्यः च रक्षथः। युष्माकं श्रेष्ठः रथः, अश्विनौ, आगच्छतु, कीर्तिमन्तौ; स्तुतिभिः समीपं आगच्छथः, दृश्यौ भूत्वा। आहूतेऽपि, अश्विनौ, अस्मान् चिन्तयथः, धनदायिनौ; रुद्रौ, नः शत्रोः पारं नयथः। आश्चर्यजनकौ, शीघ्रं सर्वं जनं संचरथः; मधुवर्णौ, सौन्दर्यस्य अधिपती, चिन्तनं प्रेरयथः।