मित्राणि, वयं सह गीतिभिः वज्रधरं शूरमिन्द्रं समर्चयामः। सः मनुष्येषु वीर्येण प्रथिततमः, स्तुत्यतमः च। तव हि वीर्येण वृत्रघ्नन्, महत्त्वेन प्रसिद्धः असि; त्वं दातारः दानैः अतिशेते। यं वयं स्तुमः, सः इन्द्रः नः कीर्त्या श्रेयांसि धनानि ददातु; यो दूरस्थः अपि, तस्मै त्वं उत्सुकः सन् द्रविणं यच्छसि। त्वं दूरस्थं च, जनानां मध्ये प्रियं च दृष्टवान्, हे इन्द्र; बलिष्ठः, शूरः, यत् वयं स्तुमः तत् आवह। न कश्चन शत्रुः तव वामं वा दक्षिणं वा हस्तं निरुन्ध्येत, हे उत्सुक; नापि गोषु स्पर्धायाम् त्वां कश्चन विघ्नः वारयेत। अश्मवाहन, वचोभिः त्वां गोवत्सानिव गोष्ठे प्रेरयामि; गायकस्य कामं पूरय, तस्य चेतः सन्तुष्टय। वृत्रघ्न, सर्वतोवद्विषया बुद्ध्या महाबल, वसुः सन् अस्मान् सहायं कुरु। वृत्रघ्न, तव नूतनं वरं वयं विजानीयाम, वीर; वसुः, तव दिव्यं द्रविणं वयं प्रार्थयामः। इन्द्र, यथा तव वीर्यं न कदापि हीयते, नायक, तथा तव दानं शुद्धं भक्ताय, वसुः। महोत्सवे, वीर्ये, पुरस्काराय, ओजस्विन्, त्वं सिन्च; स्थिरं अपि, दानाय, त्वं स्थिरं करोति, दानवन्। अश्मवाहन, यदि कामाः अन्यत्र गताः अपि, त्वं शीघ्रं तानि अस्मभ्यं सह सहायैः ददातु, महादानिन्। नेतः, त्वत्तः अन्यं धनाय, श्रेयसे, बलाय, महिम्ने न पश्यामि, गीतप्रिय। सोमं इन्द्राय सिञ्चतु; सः मधुमत्तमं पिबति। तस्य दानैः सः महत्त्वं प्राप्नोति। अहं हरिणां पतिं दक्षं दातारं उपगच्छामि; नूनं सः अश्विनां स्तोत्रं शृणोतु। न कश्चन पूर्वं त्वत्तः श्रेष्ठः वीरः आसीत्; न धनैः, न दानैः, न स्पर्धायाम्। अधुना, होतः, उत्तमानन्दं सोमं सिञ्च; एवं सदा बलवान् वीरः स्तूयते। इन्द्र, हरिणां मध्ये स्थितः, तव पूर्वं स्तोत्रं नास्ति; तव बलात्, तव गीतं उदेति, न रुध्यते। वयं तम् पुरस्कारपतिं कीर्तयेमा; यज्ञैः तं वृद्धयेम, ये न कदापि हीयन्ते। मित्राणि, वयं इन्द्रं स्तुमः, यः गीत्यर्हः, यः एकः एव सर्वान् जनान् अपालयत्। यः गोकामाय, बलाय, तेजसे, वचः उक्तं भवतु; सः घृतमध्विव मधुरं भवतु। यस्यानन्तानि बलानि, यस्य दानं अतिशयितुं न शक्यते; तस्य दक्षिणः हस्तः तेजसा सर्वं व्याप्नोति। अश्वमुखं, तरङ्गं, पुरस्कारिणं, निग्राहीणं इन्द्रं स्तुत्यं कुरुत; यः आर्याय, यजमानाय, दरिप्राणस्य जीवितं विभजति। एवं दशमं नवमं च वैयस्वं स्तोतुम् अर्हति; ते धीराः, गीतिषु प्रशंस्याः। त्वं वज्रिन्, विनाशानां पथः वेत्थ; प्रतिदिनं पादचिह्नानि शुद्धयसीव। यत् त्वया कर्मणि श्रेष्ठं, तत् इन्द्र, आवह; द्वितीयं कुत्सान् प्रेरय, मा वृणु। अधुना वयं त्वां नूतनं, कर्मणि श्रेष्ठं, इच्छामः; सः सर्वान् द्वेषांस् अस्माकं जयतु। सः, यः पापात्, दरिद्रतायाः, सप्तसु सिन्धुषु मोचयत्; दस्युं बलिनं च हन्ति, तस्मै वयं नमामः। यथा त्वया सुषाम्ने धनं दत्तम्, तथा अस्माकं सखिभ्यः, भाग्यवत्सु, अश्ववत्सु च, सम्पदं ददातु। दातार्याः, सोमपेषकस्य, पुरस्कारः आगच्छतु; शतं सहस्रं च गोमन्तं धनं स्यात्। यदा कुशलः त्वां कुशलार्थं पृच्छति, तदा गुह्यः वलः धनिनं समीपं तिष्ठति। तौ देवौ सर्वरक्षकौ, यज्ञियौ, ऋतावानौ, शुचिप्रयज्ञौ, उपासनीयौ। मित्रः रथपुत्र इव, वरुणः उत्तमया बुद्ध्या युक्तः; तयोः सन्ततिः पुरातनात् व्रते स्थिता। तयोः माता, सर्वलोकविद्या, महाशक्ति अदिति, तौ स्वराज्याय अजनि, सत्यसमृद्धा। मित्रावरुणौ, महान्तौ, स्वराजौ, देवौ, बलपतिः, ऋतावानौ, कीर्तिमन्तौ, महान् निनादं कुर्वन्तौ। बलस्य, महत्त्वस्य पुत्रौ, दक्षस्य अपत्यौ, उत्तमबुद्ध्या युक्तौ, दातारौ, गृहं समृद्ध्या पूरयन्तौ। दिव्यं भौमं च द्रविणं तौ संयमयतः; वर्षन्तः मेघाः तयोः कृते प्रेरयन्तु। विशाले दिवि, गवां समूहमिव, ऋतावानौ, स्वराजौ, अस्मान् पश्यतः; अहं ताभ्यां शरणं याचे। ऋतावानौ, स्वराज्याय, उत्तमबुद्ध्या उपविशतं; व्रते स्थिरौ, राजानौ, अधिपत्यं प्राप्नुतं। तौ, मार्गविदौ, निर्मलदृष्ट्या, नेत्रे न मीलयतः; सदा जाग्रतः, न कदापि अपसर्पतः। अदितिः देवी अस्मान् अनुगृह्णातु, अश्विनौ च; मरुतः वर्धमानबलाः अस्मान् अनुगृह्णन्तु।