यः कश्चिद् अग्नये सम्यक् हविर्ददाति, सः मनुष्यः तेन अग्निना पूषां बहुलां, वीर्यं यशः च प्राप्नोति। जातवेदसे, यः यज्ञेषु प्राचीनः, आद्यः अग्निः, तस्मै समर्पितं स्रुच् श्रद्धया गच्छति। तं दीप्तशिखं, अश्ववत्तमं अग्निं, पुरस्ताद् बहुभिः, प्राज्ञैः स्तोमैः वयं सेवामहे। उडुप्रभं, स्तम्भैः उन्नतम्, ऋषेः वैयश्वस्य नवम् अग्निं स्तोत्रैः वयं स्तुमः। प्राज्ञाः अग्निं, मानवजातीनां पुरातनं अतिथिं, वनस्पतीनां पुत्रं, सहायार्थं आह्वयन्ति। अग्ने, त्वं सर्वेषां मनुष्याणां हविषां मध्ये, महिमा परितः, बर्हिषि श्रद्धया उपविष्टः। नः अनेकेषां वाञ्छितानां वराणां दाता भूयाः, पुत्रवत्तमं धनं, वीर्यं, यशः च ददाः। अग्ने, दानशीलस्य सदा कल्याणानि ददाः; नित्यं, कनिष्ठ वसु, यजमानस्य दानानि प्रेरय। त्वं हि नः निश्चितः त्राता; अग्ने, गोमत्तमं धनं, समृद्धिं च वर्धय। अग्ने, त्वं अस्य यज्ञस्य यशः वहसि; मित्रं च वरुणं च, राजानौ, ऋतज्ञौ, शुद्धधी, आनय। मित्राः, वयं वज्रधरं इन्द्रं स्तोत्रैः अन्विष्याम, वीर्येण उत्तमं नराणां मध्ये स्तुमः। त्वं हि शक्त्या प्रसिद्धः, वृत्रघ्नः, वीर्यैः; महादानः, दानेन दातॄन् अतिक्रान्तवान्। यः वयं स्तुमः, सः नः श्रेयांसि, यशः प्रापयतु; अपि च दूरस्थाय, उत्सुक, त्वं धनं ददासि। त्वं दूरस्थं च, प्रियम् च जनानां मध्ये, इन्द्र, अपश्यः; महाबल, यत् वयं स्तुमः, तत् आनय। न कोऽपि शत्रुः तव दक्षिणं वा वामं हस्तं निरुन्ध्यात्; न च कोऽपि विघ्नः त्वां गोषु स्पर्धायाम् वारयेत्। अश्मवाह, त्वां वचोभिः, इव गावः गोष्ठे, प्रेरयामि; गायकस्य कामं पूरय, मनः तस्य आपूरय। वृत्रघ्न, सर्वतोवृत्तया बुद्ध्या च, महाबल, वसु, नः सहाय्याय आगच्छ। वृत्रघ्न, तव नवतमं अनुग्रहम्, वीर, वयं जानीयाम; बहुप्रार्थित वसु, तव दिव्यं दानं जानीयाम। इन्द्र, यथा तव वीर्यं अक्षयम्, अधिप, तथा तव अमलम् दानम्, बहुप्रार्थित, यजमानाय। महाबल, महायज्ञाय, वीर्यवत् फलाय, स्रव; स्थिरं अपि, महादान, दानाय त्वं स्थिरं करोषि। अद्य, अश्मवाह, अपि च कामाः अन्यत्र गताः, महादान, त्वं शीघ्रं तान् अस्मभ्यं सहायैः ददाः। न हि अन्यं त्वत्तः, अधिप, धनाय, श्रेयसे, यशसे, बलाय, गीतप्रिय, पश्यामि। सोमं इन्द्राय स्रव; सः मधुमत्तमं सोमं पिबति। तस्य दानशीलता तं महत्त्वाय प्रेरयति। अहं हरिणां अधिपतिम्, दक्षं, दातारं, उपगच्छामि; अश्विनः स्तोत्रं नूनं शृणुत। न हि पूर्वं कश्चन त्वत्तः महान् वीरः आसीत्; न धनैः, न दानैः, न स्पर्धायाम्। अधुना, होतः, उत्तमं, प्रमदायुक्तं सोमं स्रव; एवं नित्यबलः वीरः स्तूयते। इन्द्र, हरिणां मध्ये स्थिरः, न पूर्वं स्तोत्रं तव; तव बलात्, तव गीतं उन्नीयते, न निरुद्धम्। वयं तं, पुरस्काराणां अधिपं, यशसे आह्वयाम; तं यज्ञैः, अनपायिभिः, वर्धयाम। अधुना, मित्राः, इन्द्रं स्तुमः, गीत्यर्हं नरम्, यः एकः सर्वान् जनान् अपालयत्। यः गवां कामिनं, बलिनं, तेजस्विनं, तस्य वाच् उच्यतां; सा घृतात् मध्वः च मधुरतरं अस्तु। यस्यान्तं न शक्तयः, न दानं, नातिवर्तन्ते; प्रकाशवत्, तस्य दक्षिणः हस्तः सर्वं व्याप्नोति। इन्द्रं स्तुत्यं, अश्वमुखं, तरंगं, पुरस्कारिणं, निग्राहीणं स्तुत्यं; यः आर्याय, दम्भिनः आयुः यजमानाय विभजति। एवं दशमं नवमं च वैयश्वं स्तुत्यं स्तुमः; प्राज्ञं, स्तुत्यं गायकैः। त्वं हि, वज्रिन्, विनाशस्य मार्गान् वेत्थ; प्रतिदिनं, पादचिह्नवत्, शुद्धिं करोति। तत्, इन्द्र, आनय, येन त्वं कर्मणि श्रेष्ठः; पुनः कुत्सान् प्रेरय, न निरुध्याः। इदानीं, वयं त्वां, नवतमं, कर्मणा श्रेष्ठं, अन्विष्याम; सः नः सर्वान् द्वेषः जेष्यात्। यः पापात्, दरिद्रतायाः, सप्तस्व अप्सु विमुक्तवान्; दस्योः हन्तारं, महाबलिनं, तं वयं नमामः। यथा त्वं सुषाम्ने धनं दत्तवान्, तथा मित्रेभ्यः, भाग्यवताम्, अश्विनां स्वामिभ्यः, सम्पदं ददाः। यजमानाय, सोमपात्रिण्याः, दानशीलाय, पुरस्कारः आगच्छतु; शतसहस्रगोमत्तमं धनं लभ्यताम्। यदा कश्चिद् विज्ञः त्वां, कौशलार्थं, कौशलात् पृच्छति; तदा, निहितः वलः, धनिनः समीपे तिष्ठति।