अथ किल, अग्निः तस्याः अमृतायाः ज्वालायाः तेजस्विन्याः महतीनां अश्ववत् बलिनां रूपेण दीप्तिमान् दृश्यते। स एव वीर्यस्य ईशः, अस्मभ्यं धनं वीर्यं च ददातु, नः अपत्येषु, पुत्रेषु, संग्रामेषु च पालयतु। यदा सः जनानां पतिः, तीक्ष्णः, सन्तुष्टः, मनुष्येषु स्थित्वा, सर्वान् आपदः प्रतिषेधति। हे अग्ने, मम इमां नवीम स्तुतिं श्रृणु, वीर्यवन्तं जनानां नाथं, त्वं मायाविनः राक्षसान् तापेन दह। यो जनः अग्नये हविः ददाति, तं कश्चन शत्रुः नापक्रामयति, अग्निः हव्यवाहनः तं रक्षति। ऋषिः, धनकामः, त्वां स्तौति, त्वं द्रविणोदा, त्वां वयं महद् धनं प्रार्थयामः। उशना काव्यः त्वां होतारं न्ययच्छत्, त्वां जातवेदसं मनवे यजमानं चक्रे। सर्वे देवाः त्वां दूतं कृतवन्तः, त्वं देव प्रथमः, यज्ञीयः, श्रवणीयः अभवः। मनुष्यः एषः अमृतं, दीप्तिमन्तं, कृष्णपथं, पतंगमिव अग्निं स्वदूतं कुर्यात्। तम् अग्निं वयं आह्वयामः, यस्य स्रुचा उपस्थिता, यो दीप्तः, शुचिज्वालः—सः जनानां अग्निः, अनागः, सनातनः, स्तुत्यः। यः मनुष्यः हविषा अग्नये यजते, सः पूष्यं, वीर्यं च प्राप्नोति। जातवेदसे, अग्रजाय, प्राचीने यज्ञे अग्नये, हविर्भरं स्रुचः श्रद्धया यान्ति। एभिः श्रेयस्करैः, प्रचुरैः, प्राज्ञैः स्तोमैः वयं दीप्तशिखायै अग्नये, अश्ववत् धने समृद्धाय, सेवा कुर्याम। इदानीं वयं पतंगमिव अग्निं स्तोत्रैः, उच्चैः यूपैः, वैयश्वस्य ऋषेः यौवनं अग्निं स्तौमः। प्राज्ञाः अग्निं, सनातनं, मानवस्य अतिथिं, वनस्पतिनां पुत्रं, साहाय्यार्थं आह्वयन्ति। अग्ने, त्वं सर्वेषां मनुष्याणां हविषां मध्ये, महिम्ना परिवृतः, श्रद्धया कुसुम्भे उपविशसि। अस्मभ्यं बहून् काम्यान् वरान् ददातु, पुत्रवत्त्वं, वीर्यं, यशः च ददातु। अग्ने, दानवतां प्रति सदा आशिषः कुरु; हे कनिष्ठ वसु, भक्ताय सदा दानानि प्रेरय। त्वं हि नः अभयदः; अस्मभ्यं गोरसं, महद्धनं, वर्धनं च ददातु। अग्ने, त्वं अस्य यज्ञस्य यशः वहसि; मित्रं वरुणं च, धर्मिष्ठं, शुचिप्रज्ञं, आनय। ततः, हे मित्राणि, वयं इन्द्रं वज्रधरं स्तोत्रैः प्रार्थयामः; सः मनुष्येषु वीर्यवान्, साहसिकः, स्तुत्यः। त्वं हि बलस्य कीर्तिमान्, वृत्रघ्नः, वीर्यैः प्रसिद्धः; त्वं दानैः दानमान् अतिक्रान्तवान्। यं वयं स्तौमः, सः अस्मभ्यं धनं, यशः, संपदः ददातु; यो दूरस्थः अपि, त्वं तस्मै समृद्धिं ददासि। त्वं दूरस्थं च, प्रियं च जनानां मध्ये पश्यसि, हे इन्द्र; महाबल, यं वयं स्तौमः, तं आनय। न त्वदीयं दक्षिणं वा वामं वा हस्तं कश्चन शत्रुः निरुन्ध्यात्; न त्वां गोषु स्पर्धायाम् कश्चित् वारयितुं शक्नोति। अश्मन्यं वहन्, त्वां वचोभिः गोषु इव गोष्ठे प्रेरयामि; गायकस्य कामं पूरय, तस्य चेतः पूरय। वृत्रघ्न, सर्वज्ञानेन, महाबल, अस्मभ्यं साहाय्यं कुरु, हे वसवः। वृत्रघ्न, वयं तव नूतनां कृपां, वीर्यं, वसुना, महिम्ना च ज्ञातुम् इच्छामः। इन्द्र, यथा तव वीर्यं अव्ययम्, तथा तव दानं अपि शुद्धं, पूज्यम्, भक्ताय नित्यं अस्ति। महान् यज्ञाय, श्रेष्ठाय दानाय, त्वं, महाबल, वर्ष; स्थिराणि अपि दानाय त्वं दृढयासि। इदानीं, अश्मन्य, यदि कामाः अन्यत्र गताः, तर्हि त्वं शीघ्रं अस्मभ्यं ददातु, सहायैः। न हि अन्यः कश्चन त्वत्तः अर्थाय, धनाय, यशसे, बलाय अस्ति, हे गीतप्रिय। सोमं इन्द्राय पातव्यम्, सः मधुमत्तमं सोमं पिबति; दानैः सः महत्ता प्राप्नोति। अहम् अश्विनं पतिं, दक्षं, दातुं शीलं, उपागमम्; नूनं सः हयवतां स्तुतिं शृणोतु। न हि पूर्वं कश्चन त्वत्तः श्रेष्ठः वीरः आसीत्; न धने, न दाने, न स्पर्धायाम्। अधुना, होतः, सोमं मत्तमत्तमं पातव्यम्; एवं सदा बलवन्तं वीरं स्तौमः। इन्द्र, अश्वेषु स्थितः, तव पूर्वं स्तोत्रं नास्ति; तव बलात् गीतं वर्धते, न निवार्यते। वयं तं धनस्य ईश्वरं स्तौमः, यशसे; सः यज्ञैः, ये न कदापि विफलाः, वर्ध्यताम्। अधुना, मित्राणि, वयं इन्द्रं, गीत्यं नरं, स्तौमः, यः एकः सर्वान् जनान् अपालयत्। गोकामाय, बलिने, तेजसे, वाचं ब्रूयात्; सा घृतात् मध्वः च मधुरतरं अस्तु। एवं स अग्निः, एवं च इन्द्रः, स्तुतिपात्रौ, दानपात्रौ, अस्माकं रक्षां, धनं, यशः, वीर्यं च ददाताम्।