पृथिव्याः अनुग्रहम् इच्छन्तः, वयं जातवेदसे हविर्ददामः, यस्य धूमः चलति, यस्य ज्वाला न गृहीता। स सर्वजनानां दमिता, सर्वचेतसां अधिपः अग्निः, गीतिभिः स्तूयते; अहम् अपि तेषां रथानां स्तौमि ये स्पर्धमानाः सन्ति। यस्य न किञ्चन विघ्नः, महाबलिनः तस्य पूषा च समृद्धिः निवार्यते न; स यज्ञे अग्निः धनं प्राप्नोति। तस्य ज्वाला उत्पन्ना, शोभना, अमृतरूपा; भासमानस्य ग्रसतो महास्य तेजस्विनः सेनानिपतेः दीप्तिः दृश्यते। उत्थाय, यः विधिपूर्वकं कर्म करोति, स्तुतः, देवीदया सहितः, स महत्या ज्योतिषा प्रकाशय। अग्ने, शुभैः स्तवैः आगच्छ, हविर्वाहनं निरन्तरं वह; यथा त्वं दूतः अभूत्, हविःवाहकः च। अग्निं प्राचीनं, मानवस्य ऋत्विजं, अहम् आह्वये; एतेन स्तोत्रेण तम् आद्रियामि, एषया वाचा तम् उन्नयामि। यज्ञैः तम् उपयामः, यस्य शक्तिः अद्भुता, यस्य सुमनसः प्रबोधयन्ति, स जनानां मित्रः, सत्ये स्थितः। ऋतस्य पन्थाः, अमृताः, यज्ञकृतः, वचोभिः तम् उपसदन्ति, श्रद्धायाः निवासे रममाणाः। अस्माकं यज्ञाः सुव्यवस्थिताः गच्छन्तु तस्मै, यः सर्वेषां मध्ये अङ्गिरसामिव, सर्वजनानां मध्ये श्रेष्ठः ऋत्विक् अस्ति। हे अग्ने, तव ज्वलन्त्यः ज्वालाः, अमृताः, महतीः, बलिनां तुर्वाणामिव। अतः त्वं बलस्य अधिपः, अस्मभ्यं धनं वीर्यं च देहि; अपत्ये, सुतानां मध्ये, संग्रामेषु च रक्ष। यदा जनानाम् अधिपतिः, तीक्ष्णः, मनुष्येषु तुष्टः, अग्निः सर्वान् आपदः अपाकरोति। शृणु, अग्ने, मम नवं स्तोत्रम्, वीर्यवन्तं जनानाम् अधिपते; दुष्टान् यक्षान् असुरांश्च दह। यो अग्नये हविर्दत्तवान्, तं कोऽपि शत्रुः मायया न जयति। कविः धनकामः त्वां स्तौत, त्वं द्रविणदः, शीघ्रगः; महान् निधिः प्राप्तव्यमिति त्वां सन्दध्मः। उशना काव्यः त्वां ऋत्विजं न्ययोजयत्; यजमानः जातवेदसं मनवे चक्रे। सर्वे देवाः त्वां दूतं कृत्वा, त्वं देवः प्रथमः, यज्ञाय योग्यः, श्रुत्यः अभवः। अमृतं दूतं पुमान् कुर्यात्, दीप्तं, कृष्णपदं, पतमानम् अग्निम्। तम् आह्वयामः, यस्य स्रुचः सज्जाः, विशदज्वालम्—अग्निं जनानाम्, अजरम्, प्राचीनम्, स्तव्यम्। यः अग्नये हविर्ददाति, तस्मै पुरुषाय बहु पुष्टिः, वीर्यं यशः च लभ्यते। जातवेदसे अग्नये, यः प्रथमो जातः, यज्ञे प्राचीनः, हविस्स्रुचा श्रद्धया प्रयाति। एभिः श्रेष्ठैः, बहुभिः, प्राज्ञैः स्तवैः, तेजस्विनं, अश्ववत्तमं अग्निं सेवामहे। अधुना पतमानम् अग्निम् उन्नीय, उच्चैः यूपैः, वैयश्वस्य ऋषेः युवानं अग्निम् स्तौमः। विप्राः अग्निं आह्वयन्ति, प्राचीनं अतिथिं मानवस्य, वनस्पतिनां पुत्रं, सहाय्याय। अग्ने, त्वं सर्वेषां मनुष्याणां हविषां मध्ये उपविष्टः, महिमा आवृतः, बर्हिषि श्रद्धया। अस्मभ्यं बहून् काम्यान् वरान् प्रयच्छ, बहु धनं, पुत्रवत्त्वं, वीर्यं, यशः च देहि। अग्ने, दानशीलस्य कल्याणानि कुरु; नित्यं, कनिष्ठ वसुः, पूजकस्य दानानि प्रेरय। त्वं हि विश्वस्य रक्षिता; अस्मभ्यं, अग्ने, धनधान्यसमृद्धिं, पशुभिः समृद्धिं, महद् ऐश्वर्यं च वृद्धये प्रयच्छ। अग्ने, त्वं अस्य यज्ञस्य कीर्तिं वहसि; मित्रं वरुणं च आनय, धर्मिष्ठौ, शुद्धधीः। मित्राणि, वयं इन्द्रं वज्रिणं स्तोत्रैः इच्छामः; मनुष्येषु अतिवीर्यवन्तं, साहसं स्तौमः। त्वं हि बलस्य कीर्त्या, वृत्रहन्, वीर्यैः, दानैर् दानिष्ठान् अतिशेधि। यं वयं स्तुमः, स नः धनं ददातु, यशसा श्रेष्ठम्; यो दूरस्थः अपि, त्वं तत् समर्पयसि। दूरस्थं च, प्रियं च जनानां मध्ये, त्वं पश्यसि, इन्द्र; महाबलिन्, यत् वयं स्तुमः तत् समर्पय। न कश्चिद् रिपुः तव दक्षिणं वामं वा हस्तं निरुन्ध्यते; नापि कश्चिद् विघ्नः त्वां पशूनां स्पर्धायाम् अवरोधयति। अश्मधारिन्, त्वां वचोभिः गोषु इव गोष्ठे प्रेरयामि; गायकस्य कामं पूरय, मनः तस्य पूरय। वृत्रहन्, विश्वतो बुद्ध्या, महाबल, अस्मभ्यं सहाय्याय आगच्छ, वसुः। वृत्रहन्, तव नवतमं अनुग्रहम्, वीर, वयं विद्याम; वसुः, तव श्रेष्ठं दानं वयं प्राप्नुयाम। इन्द्र, यथा तव वीर्यं अव्ययम्, अधिपते, तथा तव अमलम् ऐश्वर्यं, वसुः, पूजकस्य। महाबल, महायज्ञाय, महावीर्याय सोमाय, स्रव; दृढं अपि, दानाय, त्वं दृढं करोति, दानवन्। एवं ऋषयः, यजमानाः, स्तोतारः च, अग्निं च, इन्द्रं च, स्तुतिभिः, यज्ञैः, श्रद्धया च पूजयन्ति, तयोः अनुग्रहेण सर्वे कामाः सिध्यन्ति।