तेषु मरुतः, न कश्चन हीनः, न कश्चन अतिशयितः अस्ति; तेषां नाम महत्, सदा एकमेव बलयुक्तं, पितृभ्यः इव वीर्यम् उपनतं। तान् मरुतः उपास्महे, स्तौमः च; यतो दातृणां दानानि तेषां भवन्ति; चक्रस्य अरणयः इव तेषां दानानि अनन्तानि, तेषां महिमा स्वकीया एव। यः जनः, हे मरुतः, भवतां रक्षासु पूर्वेषु उषासु अनुगृहीतः आसीत्, स एव भाग्यशाली; यश्च अद्यापि तथैव अस्ति, स धन्यः। यस्य अर्थे यूयं, हे वीर्यवन्तः, हविषि उपयातः, तं सदा यशसा बलिना च कीर्तियुक्तैः आशिषः अनुयान्तु। यथा रुद्रस्य पुत्राः, दिव्यस्य सर्जनकाः, तरुणाः, दिवम् अधितिष्ठन्ति, तथा अस्माकम् अपि स्यात्। ये मरुतः पूज्याः, दानशीलाः, स्मरणेन विचरन्ति, भक्त्या कर्म कुर्वन्ति, तेनैव, हे युवानः, यूयं अस्माकं हृदये वर्धिताः। नव्याः, प्रजावन्तः, तेजस्विनः, वृषभाः, शुद्धया वाचा स्तूयध्वे; गीतैः गायकाः इव निनदन्ति। ये बलवन्तः, हविषि बद्धमुष्टयः इव, ऋत्विजां मध्ये सर्वेषु स्पर्धासु, हे दिव्यतेजसः मरुतः, अहं गीत्या स्तौमि। गावः अपि, स्नेहेन संयुक्ताः, मरुद्भिः सह, स्वमित्रैः, गिरीणां पृष्ठेषु समं चरन्ति। मृत्युमान् अपि, हे मरुतः, हिरण्यवर्माणः, भवतां सौम्यत्वं प्राप्नोति; आगच्छत, मरुतः, यतो भवतां सख्यम् सदा दृढम्। हे दानदाः मरुतः, वातस्य औषधिं वहथ; यूयं सप्त मित्राणि। येन यूयं सिन्धुम् अपालयत, येन तुर्वम् उपजग्मथ, येन कृविम् अनुगृह्णीत, तेनैव, हे हर्षदाः, अस्मान् अनुगृह्णीत, रिपून् अपाक्रान्तुम्। या औषधिः, हे मरुतः, सिन्धौ, असिक्न्यां, समुद्रेषु, पर्वतेषु च, हविर्युक्ता अस्ति—सर्वं पश्यन्तः, तां स्वगात्रेषु वहथ; तेनैव अस्माकं पक्षे भाषध्वम्। मरुतः, रोगिणां पापं अपाकुरुत, नष्टं च प्रत्यावर्तयत। वयं, साहाय्यार्थं, त्वां, हे अप्रतिम, आह्वयामः, यथा नरः गुरुभारं वहन्ति; वयं त्वां, हे इन्द्र, श्रेयसे धनाय आह्वयामः। वयं कार्ये त्वां उपयामः; स बलवान्, साहसी, अस्मान् उपयातु। वयं त्वां, हे इन्द्र, सहायं मित्रं च ववृमहे, बलदं। आगच्छ, हे अश्वानां नाथ, पशूनां नाथ, क्षेत्राणां नाथ, सोमस्य नाथ, सोमं पिब। वयं, हे इन्द्र, मित्रहीनाः अपि, त्वां, बहुमित्रं, प्राज्ञं, प्रपन्नाः; सर्वैः बलैः, हे वृषन्, सोमपानाय आगच्छ। तव पक्षिणः, गवां गोष्ठे इव, मधौ मद्ये उपविशन्ति, वक्तुम् उत्सुकाः; वयं त्वां, हे इन्द्र, स्तौमः। सश्रद्धया त्वां उपयामः, त्वां संबोधयामः; किमर्थं तव अनुग्रहः पुनः पुनः न दत्तः? कामाः सन्ति, हे हर्यश्व, तान् देहि; वयं चिन्तयामः, त्वं दातासि। हे इन्द्र, वयं तव नव्याः सखायः अभवाम, अश्महस्त, पूर्वम् न त्वां न तव प्राचीनानि अपि विद्म। तव मैत्री, हे वीर, तव दानस्य भोगः च वयं जानिम; तस्मात् त्वां, हे वज्रिन्, ववृमहे। अस्मान् प्रकाशय, हे सोम्य, स्पर्धायाम्, गोषु, विजये। यः पूर्वे अस्मभ्यं एतत् धनं अददात्, तम् वयं स्तौमः; मित्रवत्, वयं इन्द्रं सहायं याचामः। स सुमतिः, हर्यश्वः, जनान् हर्षयति; स एव अस्मभ्यं गावः अश्वान् च ददाति, शतं गायकाय, हे महादानिन्। तव सह, हे वृषन्, तव बलिना, वयं प्राणिनं संबोधयामः, गोमदां सभायाम्। हे बहुहूत, वयं स्पर्धायां विजयी स्याम, कर्मसु कर्तारः इव; संघर्षे स्थिराः स्याम। नरैः सह शत्रून् जेष्याम, शृणुमः, हे इन्द्र, अस्माकं धियः पालय। त्वं अनात्यः, अनिरस्तः, हे इन्द्र, जन्मना स्वातन्त्र्यवान्; त्वं स्पर्धां इच्छसि। त्वं न धनिनं मित्रार्थम् पश्यसि; तव बलवन्तः अश्वाः पिबन्ति। यदा आपः संगृह्णासि, त्वं पितरं इव आहूयसे। तव सखायः न दुर्बलाः, न मूढाः स्युः, हे इन्द्र, तव सौम्ये; वयं सोमपाने समं उपविशेम। तव गावः अस्मात् मा गच्छन्तु, हे इन्द्र, न तव प्रीति मा नश्यतु। स्थिराः अपि, हे प्रभो, त्वया कम्प्यन्ते; अस्मान् दत्तानि प्राप्नुहि, न हि अहम् त्वत्तः बलात् गृह्णामि। इन्द्रः धनं दद्यात्, अथवा सरस्वती, सौम्या, सम्पदं दद्यात्; अथवा त्वं, हे शोभने, यजमानाय। राजा शोभनः, तथा अन्ये राजानः, ये सरस्वतीम् अनुयान्ति। पर्जन्यः इव स वर्षति, सहस्राणि, अयुतानि च ददाति। अत्र अहम् अद्य आह्वये शीघ्रं रथं सहाय्याय; अश्विनौ, सुसंहूते, रुद्रस्य पन्थाः अनुवर्तमाने, सूर्याय स्थितवन्तौ। भुज्यु, प्राचीनायुः, सुसंहूतः, प्रियतमः, स्पर्धासु श्रेष्ठः, भवद्भिः अनुगृहीतः, द्वेषात् आपद्भ्यः च रक्षितः। अत्र, हे अश्विनौ, यूयं, आप्तौ, देवौ, श्रद्धया, समीपं आह्वयामः; यजमानस्य गृहम् आगच्छताम्। रथस्य भवतोः चक्राणि परितः वर्तन्ते; यद् इच्छथः, तत् सम्पद्यते। भवतोः अनुग्रहः, हे रूपवंतौ, धेनुः वत्साय इव अस्मान् प्रति धावतु। भवतोः रथः, हे अश्विनौ, त्रिस्थाणुः, हिरण्यपाशः, दिवं पृथिवीं च परिक्रामति; तेन, हे नासत्यौ, आगच्छतम्, सः ख्यातः अस्ति। प्राचीनं मनवे दानं दत्तं भवद्भिः; दिवि वृकः यवम् आकर्षति। अद्य, अनुग्रहेण, हे अश्विनौ, वयं स्तौमः। आगच्छतं, हे तक्षकौ, पथिभिः ऋतेन, येन यूयं, महाबलिनौ, त्रिसिरसं त्रसदस्युं च महद्वरेण नयताम्। अत्र सोमः पेषैः त्वदर्थं पातः, हे वीर्यवन्तौ, धनदौ; सोमपानाय आगच्छतम्, यजमानस्य गृहे पिबतम्।