वयं तु रुद्रियाणां भीमं वीर्यं, महाबलानां मरुतां निनदतां च, विष्णोः चैतां महतीं दयाम् अवगच्छामः। तयोः भूम्योः सह युक्तयोः, शीघ्रगामिनः मरुतः सज्जाः तिष्ठन्ति, तेजस्विनः देवाः क्षेत्राणि व्याप्य यत्र स्वयमेव प्रकाशमानः त्वं प्रस्थितवान्। तव जातौ अपि, स्थिराः गिरयः वनानि च कम्पन्ते, पृथिवी अपि तव मार्गेषु कम्पते। मरुतः, भवतः आगमने, विशालं व्योम अपि चलति; तत्र मानवाः स्वशरीरेषु, त्वचः बाहूनां च बलं दर्शयन्ति। स्वबलानुसारं, ते पुरुषाः तेजस्विनः महाबलिनश्च, स्वयशः, अक्षयबलं च वहन्ति। गवां सह हविः अभिषिक्तं, सोभरिणां रथे, सुवर्णपात्रे च दत्तं; उत्तमान्वयाः, गोबन्धवः, महान्तः, ते भृत्याय नापि बाध्यन्ते। वृषभसदृशान् मरुतां गणं, बलिनां, उत्सुकानां च हविषः समर्पयेत्। वृषभाश्वैः, वृषभबलैः, वृषभरथैः, वृषभचक्रैः, श्येनीयः शीघ्रगामिनः, हे नरः, अस्माकं यज्ञे सहायाय आगच्छन्तु। तेषां भूषणानि समाना, भासमानानि सुवर्णानि बाहुषु; तेषां शूलानि विद्युत्समाना दीप्तानि। ते भीमाः, वृषभसदृशाः, महाबलिनश्च; न कोऽपि मानवः तेषां समः जातः। तेषां दृढधनुषः शस्त्राणि रथेषु, तेजः च तेषां गणेषु। तेषु न कश्चन हीनः, न कश्चन अतिक्रान्तः; तेषां नाम महत्, एकं बलं, पित्र्यं तेजः इव। मरुतः स्तुत्याः, पूज्याः च; तेषां दातॄणां दानानि तेषां, चक्रस्य नाभयः इव अनन्तानि, महत्त्वं तेषामेव। स धन्यः, यो मरुतां रक्षणे पूर्वे उषसि अनुगृहीतः, यश्च अद्यापि तथा। यस्य कृते, हे मरुतः, बलिनः, यज्ञे सहायाय आगच्छथ, तं सदा शुभाशिषः यशसा बलसम्पन्नाः अनुयान्तु। यथा रुद्रस्य पुत्राः, नव्याः दिव्यानां सृष्टयः, दिवं धारयन्ति, एवं नः अपि स्यात्। ये मरुतः, अर्हन्तः, दातारः, स्मृतियुक्ताः, भक्त्या युक्ताः, एतेन एव, हे युवानः, यूयं नः हृदये वर्धिताः। युवानः, नूतनाः, दीप्तवृषभाः, शुद्धवाचः स्तुताः, गीतिनादिनः इव शब्दयन्ति। ये बलिनः, सन्नद्धमुष्टिवत् हविषि, याजकानां युधि, हे मरुतः, तेजस्विनः, वः स्तुत्या स्तौमि। गावः अपि, बान्धवभावेन, मरुतैः सह, सखिभिः, समं गिरिषु चरन्ति। मृत्युमानपि, हे मरुतः, दीप्तकवचाः, वः सौहार्दं प्राप्नोति; आगच्छत, युष्माकं मैत्री नित्यं दृढा अस्ति। हे दातारः मरुतः, वातस्य औषधिं वहथ; यूयं सप्त मित्राणि। येन यूयं सिन्धुं रक्षन्त, तुर्वं सहायमकुरुत, क्रिविम् अनुगृह्णीत—तेनैव, हे हर्षदायकाः, अस्मान् अनुगृह्णीत, शत्रून् च अपाकुरुत। या औषधिः सिन्धौ, आस्यक्न्यां, समुद्रेषु, पर्वतेषु च अस्ति, या हविर्भिः समृद्धा— तां सर्वां दृष्ट्वा, यूयं तां स्वशरीरेषु धारयथ; तेन, अस्माकं कृते वदत। हे मरुतः, रोगिणां व्यथां नयत, नष्टं च पुनः स्थापयत। अथ वयं सहायमिच्छन्तः त्वां, अपूर्वं, आह्वयामः, यथा नरः भारं वहति; वयं त्वां श्रेयसे धनाय हवामहे। वयं तव साहाय्यार्थं समागताः; स बलवान्, साहसी, अस्मान् आगच्छतु। त्वां, हे इन्द्र, सहायं बन्धुं च, बलदं, वयम् अवृणुमः। आगच्छ, हे अश्वानां नाथ, पशूनां नाथ, क्षेत्राणां नाथ; सोमस्य नाथ, सोमं पिब। वयं, हे इन्द्र, मित्रहीनाः सन्तः, त्वां बहुमित्रं, प्राज्ञं च आश्रितवन्तः। सर्वैः बलैः, हे वृषभ, सोमपानाय आगच्छ। तव पक्षिणः, गोष्ठे इव, मधुमत्तमे सोमपाने उपविशन्ति, वक्तुम् उत्सुकाः; वयं त्वां, हे इन्द्र, स्तौमः। वयं भक्त्या त्वां उपगम्य, त्वया संवादामः; किमर्थं तव अनुग्रहः पुनः पुनः न लभ्यते? इच्छाः सन्ति, हे हर्यश्व, ताः देहि; अस्माकं चिन्ताः, तव दानानि। हे इन्द्र, वयं तव नूतनाः सखायः अभवाम; पूर्वं त्वां न अजान्म, न च तव प्राचीं गतिम्। तव मैत्रीं, हे वीर, तव भोगं च वयं विद्मः; तस्मात्, हे वज्रिन्, त्वां वयम् इच्छामः। अस्मिन्स्पर्धायां, हे सौम्यगण्ड, अस्मान् तेजसा दीधिहि, पशुषु च। यः पूर्वं अस्मभ्यं एतद् धनं दत्तवान्, तम् वयं स्तौमः; मित्रवत्, वयं इन्द्रं सहायमिच्छामः। स सुमङ्गलानां नाथः, हर्यश्वः, जनान् तुष्टावान्—स एव अस्मभ्यं गावः अश्वांश्च ददाति, हे दातारः, गायकाय शतम्। त्वया, हे वृषभ, तव बलेन, वयं प्राणिनं सम्बोधयामः; सन्घे पशुमन्तां जनानाम्। हे बहुधा आहूयमान, वयं स्पर्धायां विजयी स्याम, यथा कर्तारः; सङ्ग्रामे स्थिराः स्याम। जनैः सह, शत्रून् जेष्याम, शृणुमः, हे इन्द्र, अस्माकं धियः पालय। त्वं अन्वयहीनः, द्वेष्यहीनः, हे इन्द्र, जात्या स्वतन्त्रः; त्वं संघर्षम् अन्विष्यसि। त्वं न धनिनं मित्राय विन्दसि; तव बलवंतः अश्वाः पिबन्ति। यदा त्वं सिन्धुं संज्ञायसि, तदा त्वं पितरं इव आहूयसे। न तव सखायः दुर्बलाः, न मूढाः स्यु, हे इन्द्र, तव सौहृदे; अस्माकं यज्ञे सह उपविशेम। न तव गावां दानं अस्मान् त्यजेत्, हे इन्द्र, न तव प्रीतिः नष्टा भवेत्। स्थिरानपि, हे प्रभो, त्वं कम्पयसि; अस्मभ्यं फलानि ददातु, यतः अहं तानि त्वत्तः न हरामि। एवं, ऋषयः मरुतां महिमानं, तेषां दानानि, इन्द्रस्य च महाबलम्, तेषां सौहृदं, रक्षां, चिराय श्रद्धया स्तुवन्ति, यज्ञैः च पृणन्ति।