अग्निः स्वस्यानुग्रहेण, वीर्येण च, धनदायकभुजाभ्यां सन्नद्धः, तं मित्रं रक्षति येन सखा सदा विजयं प्राप्नोति। तस्याग्नेः कृष्णवर्णा ज्वाला, होतृणा विधायिता, महाभ्यः उषसां प्रियः, रात्रिषु स्वगृहेषु अधिपतिरिव वर्तते। तम्, वयम्, बन्धवः, सहाय्याय उपागच्छाम; सहस्रशक्तिमन्तं, स्वेच्छितं, अधिपतिं त्रसदस्युम्। अग्नेः अन्येऽग्नयः पक्षिवत् प्रज्वलन्ति; तस्य शक्तयः रश्मिवत् जनानामन्तः प्रविशन्ति, तस्य राज्यं विस्तारयन्ति। आदित्या, अनृतशून्याः, मर्त्यं पारयन्ति; ते दानदातारः, सर्वेषां हितकराः। राजानः, मनुष्येषु जयिनः, यं इच्छन्ति तं मर्त्यं रक्षन्ति; वयं, वरुण, मित्र, अर्यमन्, सत्यस्य सारथयः भवेम। पौरुकुत्स्यः मम त्रसदस्योः पञ्चाशत् दाराः अदात्; स उत्तमः स्वामी, सत्यधृतिः, परमदानशीलः। प्रैय्येषु उर्वय्येषु च मम तुग्वस्य गृहे कल्याणं स्यात्; श्यवः प्राज्ञानां नेता, सुमेधाः, हितकर्ता, प्रेरितानां स्वामी अभवत्। सर्वे आगच्छन्तु, न विचलन्तु; वः संकल्पाः न भिद्येरन्, न मनांसि पृथक् स्थितानि; दृढहृदयाः अपि कदाचित् चलन्ति। मरुतः, प्रभामयस्वरूपैः, बलरम्याः, रुद्राः, शुभदानैः, सोभरिभिः, हविरर्थिनः, प्रयत्नशीलाः, अद्य नोऽभिगच्छन्तु। वयं तु, रुद्रियाणां घोरं तेजः, मरुतां बलं, निनदतां स्वरम्, विष्णोः च महादानं विद्मः। द्वे लोक्ये युक्ते, शीघ्रगाः तिष्ठन्ति; दीप्तिमन्तः क्षेत्राणि अतिक्रान्तवन्तः, यदा स्वयंज्योतिषः प्रस्थितवन्तः। तेषां जन्मनि, अचलाः गिरयः, वृक्षाश्च कम्पन्ते; पृथिवी तेषां गतिषु कम्पते। मरुतां आगमने, बृहदन्तरिक्षं चपलितम्; तत्र पुरुषाः स्वदेहेषु, त्वचासु, बाहुवीर्ये च, तेजः दर्शयन्ति। ते पुरुषाः, स्वशक्त्या, महाबलिनः, शोभनाः, तेजस्विनः, यशः वहन्ति, अक्षयबलं धारयन्ति। गवां हविः अभिषिक्तम्, सोभरिणां रथे, सुवर्णपात्रे च; ते सुतपसः, गवां बन्धवः, महान्तः, उपजीवनाय दुर्लभाः। वृषभवत् मरुद्भ्यः, बलिनां, उत्सुकानां, हविः जुहुत। वृषभाश्वैः, वृषभबलैः, वृषभरथैः, वृषभचक्रैः, श्येनवत् शीघ्रगैः, मरुतः, अस्माकं यज्ञे साहाय्यार्थं आगच्छन्तु। तेषां भूषणानि समाना, सुवर्णानि भुजयोः दीप्तिमन्ति; तेषां शूलानि विद्युत् इव प्रकाशन्ते। ते घोराः, वृषभवत्, महाबलिनः; न कश्चन तेषां समः, नातिशयः; तेषां दृढधनुः, शस्त्राणि रथे, तेजः च गणेषु। तेषां मध्ये न कश्चन हीनः, न कश्चन श्रेष्ठः; तेषां नाम महत्, बलं चैक्यम्, पितृभ्यः प्राप्तवत् इव। मरुद्भ्यः पूजां कुरुत, स्तुतिं च; दानदातॄणां दानानि तेषां, चक्रनाभिवत् अनन्तानि, महिमा च तेषां। धन्यः सः, यं मरुतां रक्षणे पूर्वासु उषासु अनुगृहीतः, यः च अद्य अपि तथा। यस्य यज्ञे मरुतः सहाय्याय आगच्छन्ति, तं यशोबलसमृद्धाः आशिषः सर्वदा पालयन्तु। यथा रुद्रस्य पुत्राः, दिव्यकर्मणः, युवानः, दिवं धारयन्ति, तथा अस्माकं स्यात्। ये मरुतः पूज्याः, दानशीलाः, स्मृतिमन्तः, भक्त्या कर्म कुर्वन्ति, तेनैव युवानः, हृदये वर्धिताः। ते युवानः, नूतनाः, वृषभवत् दीप्तिमन्तः, शुद्धया गिरा स्तूयन्ते; गायकवत् गीतैः निनदन्ति। ये बलिनः, सन्नहितमुष्टिवद् यज्ञे, ब्राह्मणेषु स्पर्धायाम्; प्रभामन्तः, महात्मानः मरुतः, गीतेन स्तूयन्ते। गावः अपि, स्वबन्धुभिः मरुद्भिः सह, एकत्र, गिरीणां शृङ्गेषु, सौम्यतया चरन्ति। मर्त्यः अपि, मरुतः, सुवर्णकवचाः, वः भ्रातृत्वं प्राप्नोति; मरुतः, अस्मान् प्रति मित्रभावेन आगच्छन्तु, यः सदा दृढः। मरुतः, वायोः औषधिं वहन्ति; सप्तमित्राः भवन्ति। येन यूयं सिन्धुं रक्षितवन्तः, येन तुर्वं सहाय्यं कृतवन्तः, येन क्रिविं अनुगृहीतवन्तः—तेनैव, हर्षदातृणः, अस्मान् आशिषा अनुगृह्णन्तु, शत्रूञ् च दुरापयन्तु। या औषधिः सिन्धौ, आसिक्न्यां, समुद्रेषु, पर्वतेषु, हविर्युक्ता, अस्ति— सर्वं पश्यन्तः, तां देहेषु वहथ; तया अस्मान् रक्षत। मरुतः, रोगिणां व्यथां अपाकुरुत, यत् नष्टं तद् पुनः स्थापयत। वयं सहाय्यार्थं त्वां, अद्वितीयं, आह्वयाम; यथा नरः गुरुभारं वहति, तथा त्वां धनाय वर्धनाय आह्वयामः। कार्ये सहाय्याय त्वामुपसर्पामः; स वीर्यवान्, महाबलः, अस्मान् प्रति आगच्छतु। त्वां, इन्द्र, सहाय्यं मित्रं च वृतवन्तः स्म, बलदातारं। आश्विनां नाथ, गवां नाथ, क्षेत्राणां नाथ, सोमस्य नाथ, सोमं पिब। वयं, इन्द्र, अमित्राः अपि, त्वां मित्रवन्तं, प्राज्ञं, शरणं गतवन्तः; सर्वैः शक्तिभिः, वृषभ, सोमपानाय आगच्छ। तव पक्षिणः, इव गोष्ठे, मधुमत्तमे सोमपाने, वाचालाः उपविशतः; त्वां स्तुमः, इन्द्र। भक्त्या त्वां उपसर्पामः, संवादं कुर्मः; किमर्थं तव अनुग्रहः पुनः पुनः न दत्तः? इच्छाः सन्ति, हरियुक्त, तानि देहि; वयं चिन्तयामः, तव दानानि सन्ति।