यः पुरुषः, हे शत्रुघ्न अग्ने, यत्र युष्माकं देवतानां पूजायाम् उत्तमस्थानं भवति, स एव अश्वैः, धीरैः, वीरैः च समन्वितः, कृतकर्मसु विजयं प्राप्नोति। यस्य गृहे सर्वकामदुघः अग्निः अस्माकं स्तुतिं स्थापयति, स एव यज्ञदानं प्राप्नोतु, दुष्टान् अपि दूरं करोतु। यो महाबलिनं त्वां स्तौति, सः दानानां महत्तमः, तस्मै, हे निधे, अमृत्यूनाम् उपरि स्थानं ददातु, प्राज्ञानां वाक्यानि च प्रकाशयतु। यः हविः वा श्रद्धया वा अग्निं शीघ्रं दक्षं शब्दैः आह्वयति, तेजस्विनं बलवत्तरं विजिगीषुम्, सः सर्वेषां लोकेषु प्रज्ञया, यथा नौका जलम् अतीत्य, शोभया सम्यक् अतीत्य तिष्ठति, यः आदित्यं विधिना समर्चयति। हे अग्ने, यया कीर्त्या त्वं सभा मध्ये शत्रून् जयसि, जनानां क्रोधं नाशयसि, तां कीर्तिं अस्मभ्यं ददातु। येन वरुणः, मित्रः, अर्यमन्, अश्विनौ, भगः च दृश्यन्ते, तव शक्त्या, हे इन्द्र, वयं अपि तादृशानि बलवत्तराणि कर्माणि कुर्मः। ये, हे अग्ने, त्वां मनुष्येषु प्राज्ञं दृष्ट्वा स्थापयन्ति, ते एव सच्चित्स्मिनः, सुबुद्धयः, ऋषयः। ये तव इच्छां त्वयि स्थापयन्ति, ते स्वर्गे हविः तव तृप्त्यर्थं स्थापयन्ति, महतीं श्रियं विजयान् च लभन्ते। यदा अग्निः आहूतः, तदा सः अस्माकं शुभः भवतु; दानं शुभं भवतु, यज्ञः शुभः, स्तुतयः अपि शुभाः। हे अग्ने, तेन मनसा यया त्वं संग्रामेषु विजयी भूत्वा बन्धनानि विमोचयसि, तेन मनसा अस्माकं दुःखानि निवारय, अस्मभ्यं जयः भवतु। अहं तं मनुष्या स्थापितं अग्निं, यं देवाः दूतं कृतवन्तः, शीघ्रं हविभृतम्, वाणीं स्तौमि। तेजस्विनं, युवानं, शोभनवाचसम्, वीर्यवन्तं, घृताहुतिभिः आहूयमानं अग्निं स्तौमि। यदा अग्निः घृताहुतिभिः आहूतः, हे भारत, वेद्याम् इव उच्चैः प्रकाशते। सः मनुना स्थापितः, हविः वहन्, सुगन्धिः देवः, काम्यानां निधीः ददाति, अमृतः होता, ऋतस्य देवः। हे अग्ने, अहं मर्त्यः तव मित्रं भूयासम्, त्वं च अमृतः मम मित्रं भूयाः, हे आहूत वीर्यपुत्र। मां शापाय मा ददाः, हे दयालो, नापि पापाय, न च स्तौतारम्, न सुतम्, न पापाय, हे अग्ने, न पातकाय। यथा सुपोषितः पुत्रः पित्र्गृहात्, तथा अस्माकं हविः देवाः स्वीकुर्युः। तव समीपस्थैः सहायैः, हे अग्ने, अहं सदा देवेन मर्त्यः इव तव प्रियं लभेय। तव इच्छया, तव दानैः, तव स्तुतिभिः, हे अग्ने, अहं लभेय; त्वां दातारम् आहुः, हे दयालो, त्वं दानप्रियो भूयाः। यः तव सहायैः, वीर्येण, पुरस्कारभुजा अग्रे गच्छति, तस्य सख्यं त्वं रक्षसि। तव कृष्णवर्णा ज्वाला, हे होत्र, स्फुलिङ्गकः स्थापयति; त्वं महतीभ्यः उषसां प्रियः, रात्रिषु च अधिपः। तम् अग्निं, हे मित्राः, सहायार्थं आगच्छाम, सहस्रबलं, स्वजनं, अधिपतिं त्रसदस्युम्। तव, हे अग्ने, अन्ये अग्नयः पक्षिण इव प्रज्वलन्ति; तव शक्तयः रश्मीनाम् इव जनान् प्रति पतन्ति, तव राज्यं वर्धयन्ति। हे आदित्या, अनृतरहिताः, मर्त्यं पारयथ; यूयं दातारः, सर्वेषां हितकराः। यूयं, हे राजानः, नरान् विजिगीषवः, यं कञ्चन मर्त्यं रक्षथ; वयं, हे वरुण, मित्र, अर्यमन्, वः ऋतस्य सारथयः स्याम। पौरुकुत्स्यः त्रसदस्योः पञ्चाशत् कन्याः मम दत्तवान्; सः महाश्रेष्ठः, सत्यपतिः, अतीव उदारः। मम, प्रयियेषु उर्वयीषु च, तुग्वस्य गृहे सौभग्यं स्यात्; श्यवः, प्राज्ञानां नेता, दातारः, प्रेरयिता, ऋषीणां ईशः अभवत्। आगच्छत, मा मन्दध्वम्; मनसः सङ्कल्पः न भिद्यताम्, न च चेतांसि पृथक् तिष्ठन्तु; दृढहृदया अपि चालयन्ते। तेजस्विभिः रूपैः, हे मरुतः, बलरुचिभिः, हे रुद्राः, शुभदानैः, अद्य अस्मान् प्रति आगच्छत, हविष्यमाणाः, सदा प्रयत्नवन्तः, हे सोभरयः। वयं वै रुद्रियाणां मरुतां तीव्रं बलं, प्रचण्डं निनदतां, विष्णोः च दानं विद्मः। उभे लोकौ युक्ते, शीघ्राः तिष्ठन्ति; दीप्तिमन्तः क्षेत्राणि अतीत्य, स्वयम् प्रकाशमानाः प्रस्थिताः। तेषां जन्मनि, अचलाः गिरयः, वृक्षाः च कम्पन्ते; पृथिवी तेषां गतौ कम्पते। मरुतां आगमनाय, विशालं व्योम उद्विजते; तत्र नराः बलं, त्वचा, बाहुबलं च दर्शयन्ति। स्वशक्त्या, बलिनः, शोभनाः, स्थिराः, स्वं यशः, अव्ययीं शक्तिं वहन्ति। गावः हविः अभिषिच्यते, सोभरयः रथेषु, सुवर्णपात्रे; सुजाताः, गावां बान्धवाः, महान्तः, ते जीविकाय न बाध्यन्ते। नरव्याघ्राय, मरुतां गणाय, बलिनां, उत्सुकाणां हविषां, हविर्दत्तं क्रियताम्। वृषभाश्वैः, वृषभबलैः, वृषभरथैः, वृषभचक्रैः, श्येनैः शीघ्रैः, हे नरः, अस्माकं यज्ञे सहायार्थं आगच्छत। तेषां भूषणानि समाना, शोभन्ते, सुवर्णानि भुजयोः; तेषां शूलानि विद्युत् इव दीप्तानि। ते तीव्राः, वृषभसमा बाहुभिः; न कश्चन मनुष्यः तेषां तुल्यः; तेषां दृढधनुषः शस्त्राणि रथे, तेषां शोभा गणेषु।