अथ ऋषयः मर्त्यत्वेन बन्धनं मृत्योरनुवर्तिनः सन्तः, आदित्येभ्यः प्रार्थयन्ते—“हे आदित्या, अस्माकं वंशजेषु जीवनाय आयुः प्रदत्तं भवतु।” देवाः श्रद्धया तं देवं, तृष्णानाशिनं, तेजस्विनं, स्थापयामासुः; तस्मिन्नेव देवेषु हविः समर्पितम्। अग्निं पूजयन्ति, यः बहु ददाति, यः प्रज्वलितशिखः मुनिः, यः यज्ञस्य शोभायै, प्राचीनस्य विधेः पथाय, नेतृरस्ति। तमग्निं वयं यज्ञाय वरणीयतमं देवम्, अमृतं पुरोहितं, सुमेधसं सखायं समाचरामः। अग्निः बलस्य पुत्रः, भाग्यवान्, दिव्यतेजसः, परमप्रभायुक्तः; स नो मित्रवरुणयोः स्वर्गे चाप्सु च प्रीतिं साधयतु। यः अग्निं समिधा, हविषा, विज्ञानवाञ्छ्रद्धया च सेवते, स मर्त्यः विधिपूर्वकं पूजयन् सुखानि अश्वान्, कीर्तिं, सुरक्षां च प्राप्नोति; न देवैः न मर्त्यैः अपि तस्य हानिर्भवति। वयं स्वैः अग्निभिः अग्निना सह संयुज्याम, बलपुत्र, पोषणपतये त्वं नः अव्ययः वीरः भूयाः। अग्निः अतिथिवत् सखिवत् रथवत् स्तूयते; तव कृते रक्षास्ति, साधवः प्रतिष्ठिताः, त्वं वित्तानां राजा। यः श्रद्धया विधिपूर्वकं त्वां पूजयति, स भाग्यवान् स्तुत्यश्च भवति, सः चिन्तया विजयी भवति। यस्य यज्ञे त्वं, शत्रुनाशन, प्रतिष्ठितोऽसि, स अश्वैः, धीरैः, वीरैः च सह सफलः स्यात्। यस्य गृहे सर्वकाम्यः अग्निः स्तुतिं स्थापयति, स तर्पणं प्राप्नोति, शत्रून् च दूरं नयति। यः त्वां स्तौति, द्रविणोदात्तमं महाबलिनं, तस्मै, हे निधे, मृत्योः परं स्थानं ददातु, प्राज्ञवाक्यानि च प्रकाशय। यः हविषा श्रद्धया वा त्वां, शीघ्रं दक्षिणं, सुमेधसं स्तोत्रैः आह्वयति, स मर्त्यः समिधा अदितिं विधिना सेवते; स सर्वैः चिन्ताभिः जनान् तेजसा तरति, यथा नौका जलमिव। अग्ने, तं यशः अस्मभ्यं दा, येन त्वं सभायां प्रतिद्वन्दिनं जयसि, जनानां क्रोधं च नाशयसि। येना वरुणः, मित्रः, अर्यमन्, अश्विनौ, भगश्च दृष्टाः, तेन बलपथाय वयं, हे इन्द्र, यज्ञकर्माणि कुर्मः। ये त्वां, हे अग्ने, मनीषिणः, जनानाम् मध्ये दृष्टारं, सुमेधसः स्थापयन्ति, ते खलु प्राज्ञाः। ते, हे भाग्यवत्, ते स्वर्गे तेभ्यः वेदिं हविर्यज्ञं च तव स्वाद्यार्थं कृतवन्तः; ते त्वयि कामं स्थाप्य, महद्वित्तं विजयं च प्राप्नुवन्ति। अग्निः समाह्वानः अस्माकं शुभः अस्तु; दानं शुभं भवतु, यज्ञः शुभः, स्तुतयः अपि शुभाः। यया बुद्ध्या त्वं, अग्ने, संग्रामेषु विजयी, तया नः विघ्नानां जयः, दृढबन्धनं विमोचनं, बहवः सहायाः विजयं च ददातु। अहं वाचा तमग्निं स्तौमि, यं मनुः प्रतिष्ठापितवान्, यं देवाः दूतं, शीघ्रं, वहन्तारं हविषाम् अकरोत्। तीक्ष्णहनुं, युवानं, दीप्तं, गीतनेथमग्निं, शोभनवाक्यैः, पुरुषत्वेन भूषितं, घृताहुतिभिः आह्वितं, तम्। यदा अग्निः घृताहुतिभिः आह्वितः उत्तिष्ठति, हे भारत, यथा स्वामी वेदि उपरि। सः, मनुना प्रतिष्ठितः, हविर्वाहकः, सुगन्धिः देवः, वाञ्छितं धनं वितरति, अमृतः पुरोहितः, ऋतुजः देवः। हे अग्ने, अहं मर्त्यः तव सखा भूयासम्, त्वं च अमृतः मम सखा भव, आहूत बलपुत्र। मां शापाय न ददाः, हे मृदु, न पापाय, न च मम स्तौतारं वा अपत्यं वा अतिक्रुरं कृत्वा, हे अग्ने, न पापाय। यथा सुपोषितः पुत्रः पितुर्गृहात्, तथा नः होत्रं देवाः अस्मान् प्रति आगच्छतु। त्वया समीपस्थैः सहायैः, अग्ने, अहं नित्यं प्रियं लभेय, हे मृदु, यथा मर्त्यः देवेन। तव इच्छया तव दानैः, अग्ने, तव स्तुतिभिः अहं प्राप्नुयाम्; त्वां दातारं वदन्ति, हे मृदु, त्वं दानाय मोदस्व। यः तव सहायैः, वीर्येण, धनुष्मता बाहुना च अग्रे गच्छति, स तव सख्यं रक्षसि। तव शिखा, कृष्णवर्णा, होत्रेण स्थापिताः; त्वं महद्भ्यः उषसां प्रियतमा, रात्रीः च तव गृहेषु अधिपः। तम्, हे मित्राणि, वयं सहाय्याय आगच्छाम, सहस्रशः, स्वजनं, राजानं त्रसदस्युम्। तव, अग्ने, अन्ये अग्नयः पक्षिवत् प्रज्वलन्ति; तव शक्तयः रश्मिवत् जनानाम् मध्ये अवतरन्ति, तव क्षेत्राणि वर्धयन्ति। यूयं, हे आदित्या, अनृतशून्याः, मर्त्यं पारयथ; यूयं उदारदातारः, सर्वेषां हितकराः। यूयं, हे राजानः, नरशंसिनः, यं मर्त्यं रक्षितुम् इच्छथ, तं रक्षथ; वयं, हे वरुण, मित्र, अर्यमन्, वः सत्यस्य सारथयः स्याम। पौरुकुत्स्यः त्रसदस्योः पञ्चाशत् दाराः मम अदात्; सः आर्यः, सत्यपतिः, अतीव उदारः आसीत्। मम प्रयियेषु उर्वयीषु च तुग्वस्य गृहे शुभं स्यात्; श्यवः, धीमतां नेता, दातारः, प्रेरितानां स्वामी अभवत्। आगच्छत, मा शिथिलीकृत; वः संकल्पाः न विभागः, न च प्राणाः पृथक् तिष्ठन्तु; दृढहृदयाः अपि च चलन्ति। वः शोभनरूपैः, हे मरुतः, बलारम्यैः, हे रुद्राः, शुभदानैः अद्य अस्मान् प्रति आगच्छत, हविस्पृहः, नित्ययुयुत्सवः, हे सोभरयः।