आदित्यानां पन्थाः कदापि विकलङ्काः न सन्ति; तेषां मार्गाः सुसमाहिताः, निर्दोषाः, सुलभगम्याश्च। सविता, भगः, वरुणः, मित्रः, अर्यमा च—एते नो विस्तीर्णं सुरक्षितं च छायां ददतु, यद्वयं तां शरणं याचामहे। दिव्या अदिति देवैः सह, स्वजनैः सह, अव्ययीं रक्षां वहन्ती, सुमित्रा, सुष्रयाः सह, प्रीत्या आगच्छतु। तस्याः पुत्राः, अदितेः, द्वेषं अपाकर्तुं जानन्ति, दुःखम् अपि विस्तारयन्ति, पापं च निवर्तयन्ति। अदितिः अविभक्ता दिवा च रात्रौ च समृद्ध्या अस्मान् पातु; सदा वृद्धिमती अदितिः अस्मान् सर्वदुःखात् रक्षतु। अदितेः चिन्तनं दिवा अस्मान् साहाय्याय आगच्छतु; सा शान्तिं, हर्षं च ददातु, विघ्नानि च अपाकरोतु। दिव्यौ अश्विनौ, वैद्यौ, अस्मभ्यं कल्याणं ददातुं, पापं विघ्नं च अपाकर्तुं प्रार्थ्येते। अग्निः अन्यैः अग्निभिः सह शान्तिं ददातु; सूर्यः अस्मान् दुःखात् पातु; वातः, हे वायो, पापं विघ्नं च अपाकरोतु। रोगं, विघ्नं, दुष्टचिन्तनं च दूरं कुरुत; हे आदित्या, दुःखात् अस्मान् रक्षत। शरात्, शत्रुतायाः च, हे आदित्या, अस्मान् पात; द्वेषं सर्वज्ञाः निवर्तयन्तु। या छाया यूयं दत्त, हे आदित्या, सा अस्मान् मोचयतु, यदि वयं पापं कृतवन्तः अपि, हे महादानाः। यदि कश्चन मर्त्यः अस्मान् हिंसितुम् इच्छेत्, असुरवत् आचरन्, सः स्वकर्मणा केवलं स्वं एव हन्यात्। ये शत्रवः, दुष्टचित्ताः, अस्मान् हिंसितुम् इच्छन्ति, ते पापस्य भागिनः स्युः। देवाः, जाग्रत; यूयं हृदये मर्त्यं जानथ—शत्रुं मित्रं च, हे वसवः। गिरां जलानां च छायां वयं वृणीमहे; हे द्यावापृथिव्यौ, यत् अस्मभ्यं हानिकारकम्, तत् दूरं कुरुत। शुभया रक्षया, हे वसवः, नौका इव अस्मान् पारे नयत; सर्वदुर्भगात् अस्मान् उद्धरत। अस्माकं सन्ततये, हे महाबलिनः आदित्या, दीर्घायुः जीवितं दत्त। अस्माकं यज्ञः स्तुतिश्च युष्मासु एव, हे आदित्या; कृपया भूयात्, केवलं युष्मासु एव अस्माकं बन्धुत्वं अस्ति। महान् त्राता देवः मरुतां मध्ये, अश्विनौ, मित्रः, वरुणः च अस्माकं कल्याणाय आवाह्यन्ते। मित्र, अर्यमन्, वरुण—द्वेषरहिताः, स्तुत्याः—मरुतः त्रैधार्मिक्या छायया अस्मान् रक्षन्तु। यद्यपि वयं मर्त्याः मृत्युपाशबद्धाः, तथापि, हे आदित्या, अस्माकं सन्ततये जीवितं दीर्घं दत्त। श्रद्धया देवाः तं देवं, दरिद्रनाशं, तेजस्विनं, प्रतिष्ठापयन्; देवेषु हविः अपि तस्मै अर्पितम्। अग्निं, बहुदायिनं, दीप्तज्वालं मनीषिणं, यज्ञस्य शोभाय, प्राचीना विधये, वयं पूजयामः। त्वां, हे देव, यज्ञाय उत्तमं, अमृतं होतारं, सुमेधसम्, अस्माकं हविषां कृते वयम् अवृणुमहि। अग्निः, बलस्य पुत्रः, भाग्यवान्, दिव्यप्रभः, परमदीप्तिमान्—सः अस्माकं कृते मित्रवरुणापां च अनुग्रहं प्राप्नुयात्। यः अग्निं, समिधा, हविषा, ज्ञानवाञ्च, सेवते, यः श्रद्धया विधिना च पूजयति—तस्मै शीघ्रगाः अश्वाः सुखं वहन्ति; तस्मै महती कीर्तिः; न तं देवैः, न मर्त्यैः, कश्चन क्लेशः प्राप्नोति। वयं स्वैः अग्निभिः सह अग्निना, पोषाध्यक्षे, एकीकृता स्याम; त्वं अस्माकं अव्ययी वीरः भूयाः। अग्निः, अतिथिवत्, सखिवत्, रथवत् पूजितः—तस्मात् रक्षां लभामहे, साधवः प्रतिष्ठिताः, त्वं धनानां राजा असि। यः मर्त्यः, अग्निं श्रद्धया विधिना च पूजयति, सः स्वचिन्तनैः विजयी भवति। यस्य यज्ञे त्वं, अग्ने, उत्तिष्ठसि, रिपुघ्न, सः अश्वैः, मनीषिभिः, वीरैः च, यत् कृतम्, तत् विजयी भवति। यस्य गृहे अग्निः, सर्वकामः, अस्माकं स्तुतिं स्थापयति—सः हविः प्राप्नुयात्, रिपून् च अपाकरोतु। यः त्वां, अग्ने, महाबलिन्, स्तौति, सः दानदक्षः; तस्मै, हे निधे, अमृत्युभ्यः परम् स्थानं ददातु, मनीषिणां वाचः च प्रकाशय। यः अग्निं, शीघ्रं, दक्षं, वचसा, हविषा वा, आह्वयति, सः तेजस्वी विजयी भवति। यः समिधा अदितिं विधिना सेवते, सः सर्वैः चिन्तनैः, सर्वान् जनान् तेजसा तरति, यथा नौका जलम्। हे अग्ने, तां कीर्तिं अस्मभ्यं ददातु, येन त्वं सभायाम् अपि रिपून् जयसि, जनानां क्रोधं च नाशयसि। येभ्यः वरुणः, मित्रः, अर्यमा, अश्विनौ, भगः च दृश्यन्ते—तव तेजसा, हे इन्द्र, वयं अपि बलस्य पथः पूजनं कुर्मः। ये, अग्ने, त्वां, ऋषे, मनुष्येषु दृष्टवन्तः, सुमेधसः, ते एव सच्चिन्तनाः सन्ति। ते, भाग्यवन्तः, तव कृते वेदिं हविः च दिवि स्थापयन्ति; ते इच्छया महद् धनं विजित्य प्राप्नुवन्ति। अग्निः, आहूयमानः, अस्माकं शुभः अस्तु; दानं, हे भाग्यवान्, शुभं भूयात्, यज्ञः शुभः, स्तुतयः अपि शुभाः स्युः।