जनाः इन्द्रं स्तुतिभिः, सामभिः, गीतैश्च महयन्ति, यः युद्धेषु धनस्य नेतृ, ज्योतिर्बृंहितः, रिपून् संग्रामे जयति। स इन्द्रः, बहुप्रार्थितः, यः अस्मान् रक्षितवान्, नौः इव सर्वदुःखान् अस्मान् सुखाय तारयतु। तस्मात् त्वं, हे इन्द्र, स्वैः दानैः, समृद्धिपथेन च, अस्मभ्यं प्रीतिं ददातु, सौम्यं च प्रेषय। ततः, इन्द्रः, त्वं अत्र आगच्छ; त्वं हि सत्येन हृष्टः; सोमं पिब; एषः पवित्रः आसनः तव कृते समर्पितः। तव दीर्घकेशी अश्वौ, प्रार्थनया युक्तौ, त्वां अत्र आनयेताम्; अस्माकं स्तुतिं शृणु। वयं सोमपेषकाः, त्वां प्रार्थनया आह्वयामः, ये सोमं सुसंस्कृत्य समर्पितवन्तः। सोमं पेषितम् अस्माकं हविरुपगतं त्वं आगच्छ; सोमस्य मधुरस्य पिब, हे सुरूपजिह्व। तव उदरेषु अहं सोमं सिञ्चामि; सः तव अङ्गानि व्याप्नुयात्; तव जिह्वया मधुरत्वं गृहाण। एषः सोमः, पेषितः, मधुमान्, तव शरीराय प्रीतिकरः अस्तु; तव हृदये शान्तिं ददातु। एषः सोमः, हे प्राज्ञ, तव कृते पेषितः, यथा माता शिशुं संविनद्ध्यते, एवं तव समीपं प्रवर्तताम्। बलवद्ग्रीवः, विस्तीर्णोदरः, दृढबाहुः च इन्द्रः, सोममदेन तृप्तः, शत्रून् निहन्ति। त्वं, हे इन्द्र, सर्वेश्वर, पौरुषेण अग्रे गच्छ; वृत्रघ्न, रिपून् निहन। तव दीर्घं अंकुशं, येन त्वं सोमपेषकाय द्रविणं ददासि, अस्तु। अत्र तव शुद्धः सोमः, पवित्रे दर्भे उपविष्टः; त्वं शीघ्रं आगच्छ, पिब। एषः सोमः तव वीर्याय, युद्धेषु तव हर्षाय, पेषितः; त्वं आहूतः, हे अघण्डल। यः वृषभस्य वृषभः सुतः, पात्रपः, सः तव मनः अत्र स्थापयतु। गृहपतिः, दृढस्तम्भः, सोमपेषकानां सभायाः नेता, इन्द्रः, पुराभिद्, ऋषीणां मित्रः। सः एकः अपि, बहून् गोसंग्रहे यज्ञे अतिक्रामति; सः शीघ्रं अश्वं, बलिनं, अग्रे सोमपानाय नेतुम् अर्हति। अथ, मनुष्यः, एतेषां आदित्यनाम् अनुग्रहम् एव प्रार्थयेत्, यः एकः, अनुत्तमः, विशेषः च अस्ति। एतेषां आदित्यनाम् पन्थाः न विकलः; तेषां मार्गाः अच्युताः, सुप्रतिष्ठिताः, सुगमाः च। सविता, भगः, वरुणः, मित्रः, अर्यमाः च अस्मभ्यं विस्तीर्णं, सुरक्षितं शरणं ददुः। हे दिव्या अदिति, त्वं देवैः सह, अविच्छिन्नया रक्षया, विप्रैः सह, प्रियासि, उत्तमशरण्या च, अस्मान् आगच्छ। एते अदित्याः, अदित्याः पुत्राः, द्वेषं नाशयितुं जानन्ति, दुःखं अपि विस्तीर्य, पापं अपाकरोति। अदितिः, अविभक्ता, दिवा च, रात्रौ च, समृद्ध्या अस्मान् रक्षतु; अदितिः, वर्धमाना, अस्मान् आपद्भ्यः पालयतु। अदितेः चिन्तनं दिवा अस्मान् साहाय्यं ददातु; शान्तिं, हर्षं च, विघ्नान् निवारयतु। दिव्यौ वैद्यौ अश्विनौ अस्मभ्यं कल्याणं ददातु; तौ पापं, विघ्नं च, अपाकुर्याताम्। अग्निः, अन्यैः अग्निभिः सह, अस्मान् शान्तिं ददातु; सूर्यः आपद्भ्यः पालयतु; वायुः, हे वायो, पापं, विघ्नं च, नुदतु। रोगं, विघ्नं, दुराशां च नुदतु; हे आदित्याः, दुःखात् अस्मान् पालयत। बाणात्, हे आदित्याः, शत्रुतः च अस्मान् रक्षत; द्वेषं, हे सर्वज्ञाः, नुदत। यत् शरणं यूयं ददाथ, हे आदित्याः, तेन अस्मान् विमोचयत, यदि वयं पापं कृतवन्तः अपि, हे महादानाः। यदि कश्चन मनुष्यः अस्मान् हिंसयितुम् इच्छेत्, असुरवत् आचरति, सः स्वकर्मणा एव स्वं हन्यात्। योऽस्मान् हिंसयितुम् इच्छेत्, दुष्टचित्तः, सः पापस्य भागी भवतु। देवाः, सततम् अवधानं कुर्वन्तु; भवन्तः हृदि मनुष्यं जानन्ति—शत्रुं मित्रं च, हे वसवः। पर्वतानां, आपां च शरणं वयम् वृणीमहे; हे द्यावापृथिव्यौ, यत् हानिकारकं, तत् अस्मद् अपाकुरुतम्। शुभया रक्षया, हे वसवः, नौकया अस्मान् तारयत; सर्वापद्भ्यः अस्मान् मोचयत। अस्माकं सन्ततये, हे महाबलिनः आदित्याः, दीर्घायुष्यम् अस्मभ्यं दत्त। अस्माकं यज्ञः स्तुतिश्च युष्मासु एव, हे आदित्याः; अनुग्रहं कुर्वन्तु; युष्मासु एव बान्धव्यम् पश्यामः। वयं महारक्षसं देवम् मरुतां मध्ये आह्वयामः, त्रातारं, अश्विनौ, मित्रं च वरुणं च, अस्माकं श्रेयसे। मित्रः, अर्यमन्, वरुणश्च, अमित्रवर्जिताः, स्तुत्याः, मरुतः त्रिधा रक्षया अस्मान् शरणं ददुः।