यदा कदाचित् ऋचः रचयन्तः त्वां, हे इन्द्र, आवहन्ति, तदा त्वं स्वजनैः सह अस्मभ्यं ज्योतिः विजयम् आनय। अस्माकं महत् गृहे सर्वाणि रूपाणि प्रविशन्तु; विजये तव प्रीत्यर्थं, बलस्य अधिपते, त्वाम् आनन्दयेम। नूतनैः स्तवैः गायकः इन्द्रं जनानाम् अधिराजं, वीरं, महाबलिनं स्तौयेत्। यस्मिन् स्तोत्राणि रमन्ते, यः सर्वैः स्तुत्यैः वस्तुभिः यथा आपः समुद्रं प्रति स्रवन्ति, एवं पूज्यः अस्ति। तम् अहम् उत्तमैः स्तवैः आह्वयामि, यः स्पर्धायाम् ज्येष्ठः राजा, यः मित्रेभ्यः महादायकः अस्ति। यस्यानन्दाः गम्भीराः, अक्षयाः, विस्तीर्णाः, नित्यनूतनाः च; वीरस्य दानस्य माधुर्येण पूर्णः सः। तम् अग्निषु दीक्षितेषु, निर्दिष्टेषु स्थानेषु, वचसा आह्वयन्ति येषां त्वं, हे इन्द्र, विजयम् आनयति। तमपि तरुणाः उपयान्ति, तम् जनाः कर्मभिः सेवन्ते; स एव इन्द्रः, विश्वस्य विस्तारकर्ता। इन्द्रः एव ब्रह्म, इन्द्रः ऋषिः, इन्द्रः बहुधा आहूतः, महत् तेजस्वी च। सः स्तुत्यः, आह्वान्यः, सत्यस्वरूपः, महाबलः; एकः सन् अपि सर्वान् अतिक्रामति। स्तवैः, गीतैः, सामभिः जनाः इन्द्रम् महयन्ति। सः धनस्य नेता, युद्धेषु प्रकाशदायकः, शत्रून् संग्रामे जयति। सः इन्द्रः, बहुधा आहूतः, यः अस्मान् रक्षितवान्, सर्वेभ्यः आपद्भ्यः नौका इव सुखाय पारयतु। एवं त्वम्, हे इन्द्र, स्वैः दानैः, श्रेयसः पथया, अस्मासु प्रीतिं कुरु। तव सौम्यभावः अस्मभ्यं समृद्धिं ददातु। एष इन्द्रः, त्वं खलु अत्र प्रीतः आगच्छ; सोमम् पिब; एष ते पवित्रः आसन्दः विधीयते। तव दीर्घकेशौ अश्वौ, प्रार्थनया युक्तौ, त्वाम् अत्र आनयेताम्; अस्माकं स्तोत्राणि शृणु। वयं सोमपेषः त्वाम् इन्द्रं प्रार्थनया आह्वयामः, यथास्माभिः सोमः सम्पीडितः। सोमपिष्टान् प्रति, अस्माकं सुस्तुतं हविः उपगच्छ; पिब, सुशिप्र, मधु मधुरं सोमम्। ते तुभ्यं उदरेषु पातयामि; तव अङ्गेषु स्रवतु; जिह्वया तस्य माधुर्यं गृहाण। सोमः, सः पीतः, मधुरः, मध्वा पूर्णः, तव शरीरे सुखदः अस्तु; तव हृदये शान्तिं जनयतु। एष सोमः, हे प्राज्ञ, तुभ्यं पिष्टः, यथा माता गर्भं संवेष्टयति, एवं तुभ्यं प्रवहतु, हे इन्द्र। त्वं, स्थूलग्रीव, महोदर, दृढबाहो, सोममदेन उत्साहितः, शत्रून् हन्ति। हे इन्द्र, त्वं सर्वेश्वर, तव वीर्येण अग्रे गच्छ; शत्रून् जहीहि, वृत्रहा। तव चोदनं दीर्घं अस्तु, येन त्वं सोमपेषे यजमानाय धनं ददासि। अत्र तव शुद्धः सोमः, हे इन्द्र, बर्हिषि अस्ति; शीघ्रं आगच्छ, पिब। अयं सोमः तव बलाय, युद्धे तव हर्षाय पिष्टः; त्वं आहूयसे, अघण्डल। यस्य वृषभस्य शृङ्गे, वृषभस्य अपत्य, पात्रात् पिबसि—मनः अत्र स्थापय। हे गृहपतये, स्थिरस्तम्भ, सोमपेषां सभ, सोमबिन्दो, पुरा नगराणां भेत्तृ, मुनिमित्र, इन्द्र! सः एकः सन् अपि, बहून् गोषु यज्ञे अतिक्रामति; सः शीघ्राश्वं, बलिनं अग्रे सोमपाने नेतारम् अस्ति। इदानीं खलु, मनुष्यः एतेषां आदित्येनां प्रीतिं याचेत, यासां कृपा अनन्या, श्रेष्ठा च। एषां आदित्येनां पन्थाः न विकटः; तेषां गतयः अच्युताः, सुस्थिता, सुगमाः च। सविता, भगः, वरुणः, मित्रः, अर्यमन् च अस्मभ्यं विस्तीर्णं, सुरक्षितं शरणं ददतु। हे देवि अदिते, त्वं देवैः सह आगच्छ, अक्षयां रक्षां वह, अस्माकं प्राज्ञैः सह, अतिप्रिय, शुभाश्रया च। ते हि अदितेः पुत्राः, द्वेषं नाशयितुं जानन्ति, दुःखं अपि विस्तारयन्ति, ऋणं च अपाकरोन्ति। अदितिः, अविभक्ता, दिवा पुष्ट्या च रक्षतु, निशि अपि; अदितिः, नित्यवृद्धा, अहितात् अस्मान् पातु। अदितेः चिन्तनं दिवा अस्मान् साहाय्याय आगच्छतु; सा शान्तिं, हर्षं आनयतु, विघ्नान् च अपाकरोतु। ते देवौ चिकित्सकौ, अश्विनौ, अस्मभ्यं कल्याणं ददातु; तौ पापं निवारयेतां, विघ्नं च अपाकुर्याताम्। अग्निः, अन्यैः अग्निभिः सह, अस्मभ्यं शान्तिं ददातु; सूर्यः अस्मान् अहितात् रक्षतु; वायुः, हे वायो, पापं निवारयतु, विघ्नं च अपाकरोतु। रोगं अपाकुरु, विघ्नं अपाकुरु, दुष्टमतिं अपाकुरु; हे आदित्याः, दुःखात् अस्मान् पात। बाणात् अस्मान् रक्षत, हे आदित्याः, वैरात् च; द्वेषं अपाकुरुत, हे सर्वज्ञाः।