सर्वेभ्यः श्रुतपूर्वं इन्द्रस्य महिमानं कथयामि। स इन्द्रः द्विगुणबलसम्पन्नः, महाशक्तिमान्, स्वबलप्रभावेन द्यावापृथिव्यौ धारयति। तस्य तेजसा पर्वतान् विदार्य, सलिलानि विमुञ्चति। स एव एकः, बहुप्रशंसितः, नृपतिरिव राज्यं करोति; शत्रून् हन्ति, विजयी च मार्गदर्शने प्रसिद्धः। तस्य उत्साहं वयं स्तौमः—यः युद्धेषु बलवान्, विजयी, लोकान् सृजति, वज्रधरः, तेजस्वी च। येन उत्साहेन आयवे मनवे च ज्योतिः अन्वविन्दः, स हर्षितः स्वे कुशे प्रकाशते। तं उत्सवपूर्वकं, पूर्वं स्तुतं, अद्यापि कवयः स्तुवन्ति; महात्मनः पत्न्यः, विजयीनीः आपः, प्रतिदिनं स्तूयन्ते। तव, हे इन्द्र, एषा महती शक्ति, बलं च, प्रज्ञा च; मनः तव वाञ्छितं वज्रं तीक्ष्णयति। तुभ्यं दिवः वीर्यं वर्धते, पृथिव्या: कीर्तिः वर्धते; आपः पर्वतानि च त्वां प्रेरयन्ति। त्वां विष्णुः, मित्रः, वरुणः च स्तुवन्ति; तव गणः मरुतां पश्चात् हृष्यति। त्वं, इन्द्र, नराणां वृषभः, अति-बलवान् जातः; सर्वाणि ऐश्वर्याणि एकत्र गृहीत्वा धारयसि। त्वमेव, बहुप्रशंसित, सर्वाणि विघ्नानि सिध्यसि; त्वत्तः अन्यः कोऽपि महत्तरं कर्म न करोति। यदा यदा स्तोत्रकाराः त्वां साहाय्यार्थं आह्वयन्ति, तदा अस्माकं सह वीरैः ज्योतिः विजेषु। अस्माकं महति गृहे सर्वरूपाणि प्रविशन्तु; विजयाय इन्द्रं प्रहर्षय, यो बलस्य पतिः। नवानि गीतानि गायन्, सुत्कर्ता इन्द्रं नृपतिं, वीरं, अति-बलिनं स्तौति। यस्मिन् स्तोत्राणि रमन्ते, सर्वे च स्तुत्यवस्तूनि, यथा आपः समुद्रं प्रति वहन्ति। तमहं उत्तमया स्तुत्या आह्वये—प्रतियोगे ज्येष्ठं नृपतिं, सखिभ्यः महादातारं। यस्यानन्दाः गम्भीराः, अव्यया, विस्तीर्णाः, नित्यनूतनाः; स वीरस्य दानस्य सदा हृष्टः। तमग्निषु, वरणेषु, वाचः आह्वयन्ति—येभ्यः त्वं, इन्द्र, विजयम् वहसि। तमपि युवानः, जनाः कर्मभिः उपगच्छन्ति; एष इन्द्रः, विश्वं व्याप्तवान्। इन्द्रः एव ब्रह्मा, ऋषिः, बहुधा आहूतः, महाशक्तिमान्। सः स्तुत्यः, आह्वानार्हः, सत्यमयः, महाबलः; एकः सन् सर्वान् अतिक्रामति। स्तोत्रैः, सामभिः, गीतैः, जनाः इन्द्रं वर्धयन्ति। सः धनस्य नेता, युद्धेषु ज्योतिर्धाता, शत्रून् संग्रामे विजेषु। सः, बहुधा आहूतः, अस्मान् सर्वेभ्यः आपद्भ्यः नौरिव सुखेन तारितु; अस्मान् रक्षतु। अतः त्वं, इन्द्र, स्वैः दानैः, समृद्धिपथेन च, अस्मभ्यं कृपां कुरु; स्वसौम्यं वह। अत्र, इन्द्र, आगच्छ, यः सत्येन हर्षितः; सोमं पिब; एष ते सन्निधिः समर्पितः। तव दीर्घकेशी अश्वौ, प्रार्थनया युक्तौ, त्वां आनयेताम्; अस्माकं स्तोत्राणि शृणु। वयं सोमपेषकाः, त्वाम् इन्द्रं प्रार्थनया आह्वयामः, ये सोमं व्यकल्पयाम। त्वं सोमपेषकैः समीपं आगच्छ; अस्माकं सुसंस्कृतं हविः उपसेद; सोमस्य मधुरं पिब। अहं तव उदरेषु आपूरयामि; तव अङ्गेषु प्रवहतु; जिह्वया मधुत्वं गृहाण। सोमः सुतः, मधुमान्, तव शरीरे प्रियः भूयात्; तव हृदये शमं ददातु। अयं सोमः, हे प्राज्ञ, तव कृते सुतः, यथा माता गर्भं संवेष्टयति; स त्वां प्रति प्रवहतु, हे इन्द्र। दृढग्रीवः, विस्तीर्णोदरः, बलवद्भुजः, इन्द्रः, सोममदेन शत्रून् निहन्ति। इन्द्रः, स्वबलात् अग्रे गच्छ; सर्वस्य अधिपः; शत्रून् वज्रिणं हन्तु। तव अंकुशः दीर्घः अस्तु, येन त्वं सोमपेषकाय धनं ददासि। अत्र ते शुद्धः सोमः, इन्द्र, बर्हिषि स्थापितः; शीघ्रं आगच्छ, पिब च। अयं सोमः तव बलाय, युद्धे हर्षाय सुतः; त्वं आहूतः, अघण्डल। यस्यान् वृषभस्य शृङ्गे, वृषपुत्र, पात्रपायी, तत्र मनः स्थापय। गृहनाथ, स्थिरस्तम्भ, सोमपेषकाणां सभा, रसं, पुरापुरीभिद्, इन्द्र, मुनिनां मित्र। सः, एकः सन् अपि, बहून् गोसंग्रहे अतिक्रामति; अश्वं शीघ्रं, बलिनं, अग्रे सोमपाने नेतु। इदानीं, मर्त्यः एतेषां, आदित्यानां, कृपां याचेत, यासां कृपा अद्वितीया, परमा च अस्ति।