इन्द्रः सोममदेन अन्तरिक्षं व्यचरत्, यदा सः वज्रपाणिः बर्हणं विदार्य गोष्ठं विवेद। सः अङ्गिरसां हेतोः गाः दीर्घकालं निहिताः प्रकाशयन्, बर्हणं प्रावर्तयत्। तेन शुक्रम् दिवः क्षेत्रं स्थिरं सुस्थापितं च न चलति। यथा आपां प्रवाहः प्रवर्धते, तथा युद्धे इन्द्राय स्तोमाः समुत्क्रियन्ते; तव मदाः त्वां प्रति धावन्ति। त्वं, इन्द्र, स्तोमैः स्तवैः च वर्धसे; त्वमेव गायकेभ्यः शुभां श्रियम् ददासि। तव हरयो हरिताः सोमकामाः त्वां यज्ञाय महे हविषे वहन्ति। आपां फेनसा त्वम्, इन्द्र, नमुचेर् शिरः प्रच्छित्त्वा, सर्वाणि दुष्प्रयुत्तानि विजित्य, शत्रून् न्यपातयः। यैः दानवान् दिवं गन्तुम् इच्छन्तः पलायितुम् प्रयतन्ते, तान् त्वं शक्तिभिः पातयः। अध्वर्युं संहितिं त्वं नाशयः, तान् सर्वतः प्रकीर्य, सोमपः परमं श्रेष्ठत्वम् अवाप। तम् इन्द्रं बहुहूतं बहुप्रशस्तं स्तोत्रैः गीयत; सः गीतैः आहूयते, महाबलः सः। सः द्विबर्हाः महाशक्तिः स्वबलात् द्यावापृथिव्यौ धारयति; पर्वतान् विदार्य आपः मुमोच। त्वमेव, सुतवस्तुत, एकः राजा असि; त्वं शत्रून् हन्ति, विजयी मार्गदर्शी च कीर्तिमान्। तव मदं वयं स्तौम, यो युद्धेषु शूरः, विश्वकृद्, वज्रिन्, दीप्तिमान् अस्ति। येन त्वं आयवे मनवे च ज्योतिः प्राप्स्यन्, तस्य दर्भे हृष्टः प्रकाशसे। अतः अद्यापि धीराः स्तोत्रकाराः तं प्राचीना स्तवं स्तुवन्ति; महतः पत्न्यः, विजयी आपः, प्रतिदिनं स्तुवन्ति। तव, इन्द्र, महती शक्तिः, बलं प्रज्ञा च; मनः तव वज्रं प्रीणयति। त्वं, इन्द्र, दिवः वीर्यं वर्धयसि, पृथिव्या कीर्तिं, आपः पर्वताः च त्वां प्रेरयन्ति। त्वां, विष्णुं विस्तीर्णगोष्पदम्, मित्रं वरुणं च स्तुवन्ति; तव गणः मरुद्भिः अनुवर्तते। त्वं, इन्द्र, नरां वृषभः, सर्वेषां बलिष्ठतमः जातः; सर्वाणि ऐश्वर्याणि एकत्र त्वया गृहीतानि। त्वमेव एकः, सुतवस्तुत, सर्वाणि दुष्कराणि साधयसि; त्वदन्यः कोऽपि नातिशेते। यदा स्तोत्रकाराः त्वां साहाय्याय आह्वयन्ति, तदा अस्माकं सह वीरैः ज्योतिः विजयम् आप्नुहि। अस्माकं महति गृहे सर्वरूपाणि प्रविशन्तु; इन्द्रं जयाय, बलस्य पतिं, प्रीणय। नूतनैः गीतैः गायनः इन्द्रं जनानां राजानं, वीरं, महाबलिनं स्तौति। यस्मिन्न् स्तोत्राणि रमन्ते, यानि सर्वाणि स्तुत्यं यथा आपः समुद्रं प्रति वहन्ति। तम् उत्तमया स्तुत्या आह्वये, ज्येष्ठं राजानं स्पर्धायाम्, सखिभ्यः पुरस्कारदं महाबलिनम्। यस्मिन् गूढाः अपि मदाः विस्तीर्णाः नित्यनवाः, सः वीरस्य दानस्य आनन्देन पूर्णः। तम् अग्निषु, विशिष्टेषु स्थानेषु, वाक्यैः आह्वयन्ति, येषां त्वम्, इन्द्र, जयम् ददासि। तम् अपि युवानः उपयान्ति, तम् जनाः कर्मभिः; अयं इन्द्रः, विश्वस्य कर्ता, विस्तीर्णस्य दाता च। इन्द्रः ऋत्वा, इन्द्रः कवी, इन्द्रः बहुहूतः; सः महत् वीर्यं वहन् अस्ति। सः स्तुत्यः, आह्वनीयः, सत्यस्वरूपः, महाबलः; एकः सन् अपि सर्वान् अतिक्रमत्। स्तोमैः, शंसैः, गीतैः जनाः इन्द्रं स्तुमः। सः धनस्य नेता, युद्धेषु प्रकाशस्य दाता, शत्रून् संग्रामे जयति। इन्द्रः बहुहूतः, यो अस्मान् रक्षितवान्, सर्वेभ्यः आपद्भ्यः नौवद् इव सुखाय पारयतु। एवं त्वम्, इन्द्र, दानैः, श्रियः पन्था च अस्मभ्यं प्रीयस्व; स्वमिष्टिं अस्मभ्यं ददातु। आगच्छ, इन्द्र, हि त्वं तुष्टः; सोमं पिब; अयं तव पवित्रः आसनः विधायते। तव दीर्घकेशौ अश्वौ, प्रार्थनया युक्तौ, त्वां आनयेताम्; अस्माकं स्तोत्राणि शृणु। वयं सोमपेषः त्वां प्रार्थनया आह्वयामः, ये सोमं संयुञ्ज्मः। सोमपेषां प्रति आगच्छ, अस्माकं सुष्टुतं हविः उपसेधि; मधुमन्तं सोमं पिब, सुजत्र। त्वत्कृते अहं तव उदरयोः आपूरयामि; तव अङ्गानि समाविशतु; जिह्वया मध्वास्वादय। सोमः, सुतः, मधुमान्, तव शरीरे प्रीयताम्; तव हृदये शमं जनयतु। एवं ऋषयः, स्तोत्रकाराः च, आदिदेवस्य इन्द्रस्य वीर्यं, महत्त्वं, स्तुत्यं च भक्त्या वर्णयन्ति।