प्राचीनेषु निकेतनेषु महतेषु, यत्र प्राज्ञं मनः स्थाप्यते, तत्र रुद्रस्य चेतना प्रवर्तते, स बलवान् सन् सर्वत्र जागर्ति। यदि सः मैत्रीं ददाति, तदा माम् अस्मात् पेयात् रक्षतु, येन वयं सर्वद्वेषं विजित्य स्थिताः। हे इन्द्र! स्तुत्यवचन, स्तोत्रकर्ता कदा सर्वश्रेयान् भविष्यति? कदा त्वं अस्मभ्यं गवाश्वसम्पदं दास्यसि? तव सुप्रशस्ताः महाश्वाः रथम् आकर्षन्ति, अमृतस्य प्रमदस्य यं वयं आह्वयामः। तम् अतिप्रशस्तं महावीर्यवन्तं पुरातनैः सहायैः सह वयं आह्वयामः, सः प्रियासु कुशेषु द्विः उपविशतु। वृद्धिं कुरु, हे बहुप्रशस्त, ऋषिभिः सहायैः सह, पोष्यं भोजनं स्रवय, अस्मान् साहाय्यं कुरु। इन्द्र! स्तुत्कर्तुः त्वम् उपकर्ता जातः, अश्मभृत्, तव समीपे सत्यात् प्रवृत्तं मनसा युक्तं चिन्तनं प्रेषयामि। अत्र ये सोमपानाय युक्ताः भोजनभागिनः, हे इन्द्र, तव अश्वाः सम्पदं प्रजनयन्तु। ये तव रुद्राः, ते कीर्तिं जनयन्तु, मरुतां गणः समृद्धिं जनयतु। तस्य कर्माणि स्वर्गे मार्गे रमन्ते, यज्ञनाभौ ते समागच्छन्ति यथाविदितम्। सः दूरदर्शी यज्ञे अग्रे गच्छति, सः पुरुषेषु विवेचनं कृत्वा यज्ञमानं मिमीते। तव रथः, हे इन्द्र, महती, तव अश्वाः अपि महान्तः; त्वं शतक्रतु, महत्त्वमेव स्तोत्रे अपि। अश्मा महती, प्रमदा महती, अयं सुतः सोमः अपि महती; यं त्वं यज्ञं यच्छसि, सः अपि महती, स्तुतिरपि महती। महत्तमं त्वां आह्वये, हे महाबल, वज्रपाणे, शुभैः सहायैः; त्वमेव हि स्तुतिं गृह्णासि, महती स्तुतिरस्तु। यदि अहम्, इन्द्र, त्वद्वत् बलवान् स्यां, सम्पदां एकाधिपः, तर्हि मम स्तुत्कर्ता गवां विश्रुतः स्यात्। तम् उपदिशेयम्, तस्मै ददामि, हे वीर्यपत, प्राज्ञाय; यदि अहं गवां स्वामी स्याम्। हे इन्द्र, सा मधुवाच् धेनुः यदा भक्ताय स्युते, तदा सा गवाश्वसमृद्धिं दुहे। तव दानस्य पारं नास्ति, हे इन्द्र; न देवो न मनुष्यः त्वां समः, यदा स्तुतः त्वं सम्पदं ददासि। यज्ञेन इन्द्रः बलवत्तरः अभवत्, यदा पृथिवीं व्यदधात्, दिवि प्रतिष्ठानानि स्थापयत्। त्वं नित्यवृद्ध, विजेतुः सर्वासः सम्पदः वयं इच्छामः, इन्द्र, तव सहाय्यं वृणीमहे। मध्यं व्यचरत् सोमस्य प्रमदया, यदा इन्द्रः वपां विदारयत्। सः गाः अङ्गिरसोः कृते प्रावर्तयत्, दीर्घकालं निहिताः प्रकाशयत्, वपां प्रेषयत्। इन्द्रेण दिवः तेजस्विनः लोकाः स्थिराः, सुस्थिता, स्वस्थानात् न चलन्ति। यथा आपां वृद्धिः, तथा युद्धे इन्द्राय स्तुतिः समुत्क्षिप्यते; तव प्रमदाः त्वाम् उपयान्ति। त्वं, इन्द्र, स्तुत्या, गीर्भिः वृद्धिं लभसे; त्वं गायकेभ्यः शुभं ददासि। तव पीता अश्वाः, सोमस्य कामिनः, त्वां यज्ञे, महादाने आनयन्ति। आपां फेनसा, हे इन्द्र, नमुचेर् शिरः छिनत्त, यदा त्वं सर्वद्वेषं विजित्य स्थितवान्। शक्तिभिः, इन्द्र, असुरान् अपातयः, ये दिवं गन्तुम् इच्छन्तः पलायितुम् उद्यताः। इन्द्र, त्वं अयजमानस्य समुदायं विनाशयः, सर्वतः विक्षिप्य; सोमपानः सन् त्वं श्रेष्ठः अभवः। तम् अत्यर्चितम्, बहुप्रशस्तम् इन्द्रं गीतैः गायत; तम् आह्वयत, महाबलम् स्तोत्रैः। सः द्विवृत्तः, महाबलः, द्यावापृथिव्योर् धारयिता, शक्त्या पर्वतान् विदारयन् आपः सस्राव। त्वमेव, बहुप्रशस्त, एकः राजा; इन्द्र, त्वं रिपून् हन्ति, विजयी, नेतृप्रसिद्धः। तव प्रमदां वयं स्तौमः, या युद्धेषु बलवती, विश्वकृद्, वज्रिन्, दीप्तश्रीः। यया त्वं आयवे मनवे च ज्योतिषः प्राप्सः, प्रमुदितः तस्य प्रियासु कुशेषु प्रकाशसे। एवं, धीयन्तः, स्तुत्कर्तारः, तां स्तुतिं स्तुवन्ति या पूर्वं स्तुता, महाबलस्य पत्न्यः, जयिन्यः आपः, प्रतिदिनं। तव, इन्द्र, सा महती शक्ति, तव बलं प्रज्ञा च; मनः काम्यं वज्रं तीक्ष्णयति। त्वत्तः, इन्द्र, दिवः वीर्यम्, पृथिव्याः कीर्तिः वृद्धिं लभते; आपः पर्वताश्च त्वाम् प्रेरयन्ति। त्वां, विशालायाम् विष्णो, मित्रः वरुणश्च स्तुवन्ति; तव गणः मरुदनु हृष्यति। त्वं, इन्द्र, नराणामृषभः, महातमः जातः; सर्वाणि ऐश्वर्याणि एकत्र उपादत्त। त्वमेव, बहुप्रशस्त, सर्वाणि विघ्नानि साधयसि; त्वदन्यः कोऽपि इन्द्रात् महत्तरं कर्म न करोति।