शृणुत, ऋषयः यथाऽनुक्रमेण स्तुवन्ति देवं महावीर्यं, इन्द्रं, यस्य कीर्तिः प्रख्याता, बुद्धिः च प्रगल्भा। द्वे अश्वौ तस्य नित्यं विजयी, स यजमानस्य गृहम् आगच्छति, सदा मान्यः पूज्यश्च। महद्द्रव्यलाभकामः सः अश्वैः सह, वारिवर्तिभिः सह शीघ्रमेव यज्ञस्थलं प्रतिपद्य, तस्य यज्ञः तुभ्यं रोचताम् इति वाञ्छन्ति। इन्द्रः, सर्वशक्तिमान्, उत्तमाणां स्वामी, स्तोतॄणां धनं धारयतु, पुण्यकीर्तिं च धनं च सदा साधुभ्यः ददातु। प्रातःकाले, मध्याह्ने च अहम् त्वां आह्वये, इन्द्र; त्वं स्वीकृत्य अश्वयुक्तया रथेन आगच्छ। अत्रागच्छ शीघ्रं, सोमपानस्य मुदं कुरु, गोमन्तं सोमं पिब, प्राचीं तन्तुं यथाविद्यं विविन्धि। यद् यत् करोति त्वं वृत्रहन्, दूरस्थं वा, समीपस्थं वा, अथवा समुद्रे, त्वमेव सोमस्य रक्षिता। स्तोत्राणि इन्द्रं बलवन्तं कुर्वन्तु, सुताः सोमाः अपि तम् बलवन्तं कुर्वन्तु; यजमानाः हविषि इन्द्रं दीप्तिं जनयन्तु। प्रज्ञावन्तः ऋषयः सहायं याचमानाः, प्रवाहितैः स्तोत्रैः इन्द्रं वर्धयन्ति; पृथिव्यः अपि मातृवत् पुत्रं इन्द्रं पुष्णन्ति। देवाः त्रिप्रुष्ठे सोमपेषणे प्रज्ञां यत्नेन प्राप्नुवन्; अस्माकं स्तोत्राणि तं वर्धयन्तु, सदा वर्धमानम्। स्तोता, त्वं प्रति निष्ठावान्, सम्यक् ऋचः रचयामास; शुद्धः दीप्तिमान्, अद्भुत इति सः कथ्यते। रुद्रस्य सा प्रज्ञा प्राचीनगृहेषु कम्पते; यत्र विवेकिनी मनः निवेशिता। यदि त्वं मैत्रीं ददासि, अस्मान् अस्मात् सोमपानात् रक्ष; येन सर्वं द्वेषं विजितवन्तः स्म। कदा, हे इन्द्र स्तुतिप्रिय, स्तोता सर्वतोऽधिकं भाग्यशाली भविष्यति? कदा त्वं अस्मभ्यं गो-अश्व-सम्पन्नं धनं दास्यसि? तव सुप्रशस्ताः बलवन्तः अश्वाः रथं वहन्ति; अमृतस्य, परममदस्य, यं वयं आह्वयामः। वयं बहुप्रशस्तं, बलिनं तं प्राचीनैः सहायैः आह्वयामः; सः द्वौ पावमानौ बारं प्रियासु बर्हिषि उपविशतु। वर्धस्व, बहुप्रशस्त, मुनिसहायैः; पोषणं खाद्यं स्रावय, अस्मान् सहायं कुरु। इन्द्र, त्वं स्तोतुः सहायः अभवः, अश्मवन्; अहं तुभ्यं सत्यनिष्ठितं मनसा युक्तं चिन्तनं प्रेषयामि। अत्र, ये सोमपानाय युक्ताः, भोजने भागिनः, हे इन्द्र, तव अश्वाः धनं वहन्तु। ये तव रुद्राः, ते कीर्तिं जनयन्तु; मरुतां गणाः समृद्धिं जनयन्तु। तस्य कर्माणि दिवि मार्गे मुद्यन्ते; यज्ञनाभौ संगच्छन्ति यथाविद्यम्। सः, दूरदर्शी दृष्टये, यज्ञे अग्रे गच्छति; सः यज्ञं मापयति, मनुष्येषु विवेचनं करोति। महान् तव रथः, इन्द्र, महान्तः तव अश्वाः; त्वं शतक्रतुः, महती स्तुतिरपि। महान् अश्मा, महान् मदः, महान् अयं सुतः सोमः; महान् यज्ञस्त्वया नियतः, महान् स्तुतिरपि। महान् त्वां आह्वये, महाबल, वज्रपाणे, शुभैः सहायैः; त्वमेव स्तुतिं गृह्णासि, महान् स्तुतिरपि। यदि अहम्, इन्द्र, त्वद्वत् बलवान् स्याम्, एको धनस्य ईश्वरः, मम स्तोता गोसंपद्वान् प्रसिद्धः स्यात्। अहम् तम् उपदिशेयम्, ददामि च, ओ बलस्विन्, प्राज्ञाय; यदि अहम् पशूनां स्वामी स्याम्। हे इन्द्र, मधुरवाचः कामधेनुः, यजमानाय सुतस्य सोमस्य समये, गो-अश्व-सम्पन्नं क्षीरं दुहते। तव दानस्य सीमा नास्ति, इन्द्र; न देवो न मर्त्यः त्वाम् उपयाति, यदा त्वं स्तुतः धनं ददासि। यज्ञः इन्द्रं बलीकृतवान्, यदा सः पृथिवीं व्यवधत्त, दिवि स्थाणूं स्थापयामास। त्वां वर्धमानं वयं सर्वं जयिनः धनं इच्छामः; इन्द्र, तव सहायं वयं वृणीमहे। सः अन्तरिक्षं सोममदेन अतीत्य, यदा इन्द्रः व्रजं विदारयामास। सः गोः अग्निरसेभ्यः गाः प्रावर्तयत्, याः दीर्घं निहिताः आसन्; सः व्रजं अग्रे अनीनयत्। इन्द्रेण, दिवः प्राचीः लोकाः, दृढाः, सुस्थिता, स्थानात् न चलन्ति। जलप्रवाहवत्, युद्धे इन्द्राय स्तुतिः वर्धते; तव मदाः त्वाम् प्रति धावन्ति। त्वं, इन्द्र, स्तुतिभिः, ऋचाभिः वर्धसे; त्वं गायकेभ्यः शुभं ददासि। इन्द्र, तव हरयः, सोमकामाः, त्वाम् यज्ञे, महादाने आनयन्ति। आपां फेनसा, इन्द्र, नमुचेर् शिरः छित्त्वा, सर्वं द्वेषं विजित्य। स्वैः बलैः, इन्द्र, असुरान् अपातयः, ये दिवं गन्तुम् इच्छन्तः आसन्। इन्द्र, त्वं अयजमानानां समूहं विनाशयः, सर्वतः प्रकीर्णवान्; सोमपः, त्वं श्रेष्ठः अभवः। तम् इन्द्रं, बह्वाहुतं, बहुप्रशस्तं, गीर्भिः स्तोष्य, गीतिभिः तम् महान्तं आह्वय।