इन्द्राय वीर्यं बलं चाश्वान् श्रेष्ठान् गवां च समृद्धिं यजमानाः यथा होतृः पूर्वजानां हविषि प्रददाति, तथा वयं त्वाम् उपास्महे। सोमपेषणे इन्द्रः स्वबलं स्वस्तुतिं च विशुद्धयति, स महान्, महाविद्वान् चास्ति। स हि प्राचीनः, दिवि प्रथमायां, देवस्थानं आसाद्य, महाबलः, दक्षतमः, यशस्वी च, युद्धेषु विजयीति प्रसिद्धः। तम् एव बलिनं इन्द्रं वयं धनायाह्वयामः—सखेव स्नेहेन अस्मान् अनुगृहाणु। इन्द्रस्य एषा दयिता संपद्, यः गीतप्रियः, सोमपेषके प्रवहति; स एवास्य आसने रममाणः प्रकाशते। इन्द्र, यद् वयं सोमपेषकाः त्वत्तः वाञ्छामः, तत् अस्मभ्यं देहि—तेजस्विनं धनं, ज्योतिष्मन्तं च। स्तोतारः, मनुष्येषु प्राज्ञाः, त्वां स्तुतिभिः उन्नयन्ति; यथा शावकाः जननीं अनुसरन्ति, तथा ते प्रसादं वाञ्छन्ति। पूर्ववत् स्तोत्राणि शृणु, यजमानस्य आह्वानं च शृणु; हृष्टः सन्, सुकर्मणां वृद्धिम् आवह। तव दयाः सलिलानिव शीघ्रं प्रवहन्ति; एतेन चिन्तया त्वं दिवः पतिरिति कथ्यसे। स च जनानां पतिरिति, एक एवेश्वरः, सोमपेषणे श्रद्धया स्तोतृभिः आहूयते। तम् एव यशस्विनं, प्राज्ञं, यस्याश्वौ नित्यं जयिनौ, यजमानगृहं प्रति समागतं, नमस्कारेण स्तुत्यं स्तौमः। वयं महद्धनं कामयमानाः, तवाश्वैः, वारिवृद्धैः, शीघ्रमेव यज्ञं प्रति आगच्छ—स ते प्रियं भवतु। इन्द्र, त्वं बलिष्ठः, शुभकृतां नाथः, स्तोतृभ्यः संपदं धारय; अमृतं यशः धनं च साधुभ्यः प्रयच्छ। प्रभाते त्वाम् आह्वये, मध्याह्ने त्वाम् आह्वये, इन्द्र; त्वं स्वीकृत्य, अश्वैः सह अस्मान् प्रति आगच्छ। अत्र आगच्छ, शीघ्रं संप्राप्नुहि, गोमन्तं सोमपेषणं रमस्व; पुरातनं तन्तुं यथाविदं पिन्व। किंचिदपि करोति, हे वृत्रहन्, दूरं वा समीपं वा, अथवा सागरे, त्वमेव सोमपानस्य रक्षकः। अस्माकं स्तोत्राणि इन्द्रं बलयन्तु, सोमपेषणं च बलयतु; यजमानवर्गाः हविषि इन्द्रं सञ्जनयन्तु। प्रेरितारः सहायमेच्छवः प्रवाहितैः स्तोत्रैः इन्द्रं महयन्ति; भूमयः अपि मातरः इव पुत्रं इन्द्रं वर्धयन्ति। देवाः त्रिप्रेषणे जागरूकता कृता; अस्माकं स्तोत्रैः स सदा वर्धयेत्। स्तोतृः, तुभ्यं निष्ठावान्, क्रमशः स्तोत्राणि रचयति; शुद्धः, दीप्तमान्, अद्भुत इति कथ्यते। रुद्रस्य स जागरूकता, बलिनः, प्राचीनगृहेषु प्रेर्यते; यत्र प्रज्ञा स्थिताः। यदि त्वं मैत्रीं ददासि, अस्मान् अस्य पेयात् रक्ष; येन वयं सर्वद्वेषं विजितवन्तः। हे इन्द्र, स्तुतिप्रिय, कदा स्तोतारः सर्वातिशयिता भवन्ति? कदा त्वं अस्मभ्यं गवाश्वसम्पदं दास्यसि? तव सुप्रशस्ताः बलिनः अश्वाः रथं वहन्ति; अमृतस्य, परममदस्य, यं वयं आह्वयामः। वयं बहुप्रशस्तं, बलिनं, पुरातनैः सहायैः आह्वयामः; प्रियास्य बर्हिषि द्विः उपविशतु। वर्धस्व, बहुप्रशस्त, ऋषिभिः सहायैः; पुष्टिं वह, अस्मान् सहाय। इन्द्र, स्तोतुः सहायः अभूः, अश्मन्वन्; अहं तुभ्यं सत्येन प्रेरितं चिन्तनं प्रेषयामि। अत्र, ये सोमपानाय संयुक्ताः भोजने भागिनः, तवाश्वाः, इन्द्र, धनं वहन्तु। ये तव रुद्राः, कीर्तिं वहन्तु; मरुतां गणः समृद्धिं वहतु। तस्य कर्माणि दिवि मार्गे रमन्ते; यज्ञनाभौ समागच्छन्ति यथाविदं। स, दूरदर्शिनां दृष्टये, कर्मणि अग्रे गच्छति; यज्ञं मापयति, मनुष्यानां मध्ये विवेचकः। तेजस्वि तव रथः, इन्द्र, तेजस्विन्यश्वाः; त्वं च बलवान्, शतशक्तिः, तेजस्वि स्तोत्रं च। बलवान् अश्मा, बलवान् मदः, बलवान् अयं सोमपेषणः; बलवान् यज्ञं यं त्वं यच्छसि, बलवान् स्तोत्रं च। बलिनं त्वां, वज्रिणं, शुभैः सहायैः आह्वये; त्वमेव स्तुतिं गृह्णासि, बलवान् स्तोत्रं च। यदि अहम् इन्द्र, त्वद्वत् बलवान् स्याम्, एको धनाधिपः, मम स्तोतारः गवां कीर्तिम् आप्नुयात्। अहं तं शिक्षयेयम्, तस्मै दद्याम्, शक्र, प्राज्ञाय; यदि अहं पशूनां नाथः स्याम्। इन्द्र, मधुरवाचः कामधेनुः, यजमानस्य कृते पीडिता, गवाश्वसमृद्धिं दुहे। तव दानस्य सीमा नास्ति, इन्द्र; न देवो न मर्त्यो त्वां तुलयति, यदा स्तुतः त्वं धनं ददासि। यज्ञः इन्द्रं बलयामास, यदा स पृथिवीं व्यवर्धयत्, दिवि आधारान् स्थापयत्। तव, सदा वर्धमानस्य, विजेतुः सर्वं धनं वयं इच्छामः; इन्द्र, तव सहायं वयं वृणीमहे।