वयं स्तोत्रैः महात्मानं श्रेयांसं शूरं श्रवस्यम् इन्द्रं बलाय गीतैः सम्यक् स्तौमः। यस्य महिमा न पृथिव्या न द्यावापृथिव्योरन्तरिक्षे च सम्यक् निबद्धुं शक्यते—स वज्रिणः प्रचण्डबलस्य महत्त्वं सर्वत्र व्याप्य अस्ति। यदा देवाः रणाङ्गणे त्वाम् अग्रे स्थापयन्, तदा तव सुवर्णवर्णौ अश्वौ त्वां सशक्त्या वहतः। यदा त्वं वज्रपाणे, विघ्नकर्तारं वृत्रं बलात् हन्यः, तदा अपि तव तौ अश्वौ त्वां अग्रे नयतः। विष्णुः स्वबलात् त्रिणि पदा अतिचक्रमे यदा, तदा अपि तव तौ अश्वौ त्वां वहतः। यदा तव तौ अश्वौ प्रतिदिनं बलिनौ अभवताम्, तदा समस्तं जगत् त्वयि समर्पितम्। यदा इन्द्र, मरुतः तव युज्यन्ते, तदा अपि सर्वं जगत् त्वयि समर्पितम्। यदा त्वं दीप्तं सूर्यं दिवि प्रकाशरूपे स्थापयः, तदा अपि सर्वं जगत् त्वयि समर्पितम्। एवं, इन्द्र, एषा उत्तमा स्तुतिः चिन्तया प्रेरितेन ऋषिणा त्वदर्थं समर्प्यते, यथा बान्धवः यज्ञे अनुग्रहं प्रार्थयेत्। यदा तव प्रियगृहे, यज्ञनाभौ, सामगानं सुसंयुक्तं गायन्ति, तदा हविषां दुहित्रः त्वां स्तुवन्ति। इन्द्र, अस्मभ्यं वीर्यं ददातु, उत्तमान् अश्वान्, शुभान् गावः च, यथा होतुः पूर्वेभ्यः यज्ञे दत्तम्। इन्द्रः सोमपेषणे स्वबलं स्तुतिं च शुद्धयति; सः महान्, प्राज्ञः, महाबलसम्पन्नः। सः पुरातनः, दिवः प्रथमस्थाने, देवानां मध्ये, बली, कुशलः, कीर्तिमान्, संग्रामेषु विजयी च। तं बलिनं इन्द्रं वयं आह्वयामः, सः अस्माकं सखा, अनुग्रहीतुं सदा सज्जः अस्तु। इन्द्रस्य एषा दयिता संपद्, यः गीतप्रियः, सोमपेषकाय वहति; सः अस्मिन् आसने सन्तुष्टः स्फुरति। इन्द्र, यत् वयं सोमपेषकाः त्वत्तः इच्छामः, तत् अस्मभ्यं ददातु; तेजस्वि धनं, ज्योतिष्मत्, वहतु। स्तोतारः प्राज्ञाः त्वां गीतैः स्तुवन्ति; यथा पक्षिणः मातरं अन्वियन्ति, एवं ते अनुग्रहं वाञ्छन्ति। यथा पूर्वं, इन्द्र, स्तोत्राणि शृणु; यजमानस्य आह्वानं शृणु; सः तुष्टः, सुकर्तारं पिपृतु। तस्य दयावन्तः दानानि, निर्झरवत्, शीघ्रं वहन्ति; एतेन चित्तेन सः दिवः पतिः इति कथ्यते। यः जनानां पतिः, एकाधिपः, सः सोमपेषणे श्रद्धया प्रार्थ्यते। तम् कीर्तिमन्तं प्राज्ञं च स्तौमः, यस्य अश्वौ सदा विजयी, यः यजमानगृहं सत्कार्य आगच्छति। महद् धनं इच्छन्तः, तव अश्वैः, वारिवन्तः सह, शीघ्रं यज्ञाय आगच्छ—सः तव प्रियः अस्तु। इन्द्र, महाबलिन्, सुजनानां नाथः, स्तोत्रिणां धनं धारय; अमृतं यशः श्रीश्च दातु। प्रातः त्वां आह्वयामि, मध्याह्ने त्वां आह्वयामि, इन्द्र; त्वं स्वीकृत्य अश्वैः सह अस्मान् प्रति आगच्छ। इह आगच्छ, शीघ्रं आगच्छ, गव्येन समृद्धेन पिष्टेन सोमेन तुष्ट्या रमस्व; पुरातनं सूत्रं यथावत् वितनु। यत् किंचिद् करोमि, वृत्रहन्, दूरस्थं वा, समीपस्थं वा, अथवा समुद्रे, त्वं सोमपानस्य रक्षिता असि। अस्माकं स्तोत्राणि इन्द्रं पिपृतु; पिष्टाः सोमाः इन्द्रं पिपृतु; यज्ञेभ्यः समागताः जनाः इन्द्रं सन्दीपयन्तु। ऋषयः सहाय्यं वाञ्छन्तः इन्द्रं प्रवाहितैः स्तोत्रैः महतीं कृतवन्तः; पृथिव्यः अपि मातरः इव पुत्रं इन्द्रं वर्धयन्ति। देवाः त्रिप्रेषणे जागरूकतायै परिश्रमं कृतवन्तः; अस्माकं स्तोत्राणि तं सदा वर्धयन्तु। स्तोतारः तव प्रति श्रद्धया गीतानि सम्यक् रचयन्ति; सः शुद्धः, दीप्तमान्, अद्भुत इति कथ्यते। सा रुद्रस्य प्रज्ञा प्रेरयति, महाबलिनः, प्राचीनगृहेषु; यत्र मनः विवेकिनं स्थाप्यते। यदि त्वं मैत्रीं ददासि, अस्मान् अस्मात् सोमपानात् रक्ष; येन वयं सर्वं द्वेषं विजितवन्तः। हे इन्द्र, स्तुतिवदः, कदा स्तोतारः परमं भाग्यशाली भविष्यति? कदा त्वं अस्मभ्यं गोअश्वसमृद्धं धनं दास्यसि? तव सुप्रशस्तौ बलिनौ अश्वौ अमृतस्य, परमं हर्षदं वहतः, यं वयं आह्वयामः। वयं तम् बहुप्रशस्तं महाबलिनं पुरातनैः सहाय्यैः आह्वयामः; सः प्रियासने द्विवारं उपविशतु। वर्धस्व, बहुप्रशस्त, ऋषिसहाय्यैः; पोषणं अन्नं स्रावय, अस्मान् च सहाय्य। इन्द्र, त्वं स्तोतुः सहायकोऽभूः, वज्रधर; अहं तव समीचीनं चिन्तनं मनसा युक्तं समर्पयामि। अत्र, ये सोमपानस्य भोजने भागिनः, ते तव अश्वैः धनं वहन्तु। ये तव रुद्राः, ते कीर्तिं वहन्तु; मरुतः च समृद्धिं वहन्तु। तस्य कर्माणि दिवि मार्गे हृष्टानि; यज्ञनाभौ, ते सम्यक् मिलन्ति। एवं, ऋषयः, यजमानाः च, यज्ञेषु, स्तोत्रैः, प्रार्थनाभिः च, इन्द्रं महतीं कीर्तिं, बलं, धनं च प्रार्थयन्ति। सः सर्वत्र पूजितः, सदा सहाय्यकारी, यज्ञे रमते, सोमपानस्य रक्षिता च अस्ति।