ये स्फूर्तिमन्तः कवयः स्तोत्रवाहिनः, यं त्वरमाणं मुदितवन्तः, ते घृतमिव प्रवहन्ति सत्यस्य स्थानम् अभितः। अदितिः अपि, सूर्यस्य स्वामिनी, इन्द्राय स्तोत्रं ससर्ज; यत्र सत्यं तत्र अस्याः सहायाः बहुप्रशंसिताः। अग्निं च ते उपह्वयन्त, साहाय्यार्थं स्तुत्यर्थं च; दिव्यानि सत्यस्य अश्वाः न कदापि निवारिताः। हे इन्द्र! त्वं सोमेन विष्णुना सह कदाचित् तुष्टवान्, अथवा त्रितेन आप्त्येन, अथवा मरुतः सह सोमबिन्दुभिः प्रमदमानः। अथवा, हे शक्र, यदा त्वं दूरस्मिन् अर्णवे हृष्टवान्, तदा तैः सोमबिन्दुभिः त्वं युद्धे अस्माकं सखा भूयाः। अथवा, हे महाबलिन्, यदा त्वं स्रुष्ट्युञ्जस्य तेजः, हे सुवृत्तानां नाथ, अथवा यदा त्वं तस्य स्तोत्रे सोमबिन्दुभिः प्रमोदसे। प्रत्येकं देवतायै, इन्द्राय च साहाय्यार्थं, अहं गीतानि गायामि; ततः ते तुर्वणस्य यज्ञं सज्जीकृतवन्तः। यज्ञैः यज्ञवाहिभिः, सोमैः सोमपाय, ते इन्द्रं हविभिः स्तुतवन्तः। महान्ति अस्य निर्देशनानि, बहूनि च स्तुतयः; सर्वं धनं ते उपासकेभ्यः दत्तवन्तः। वृत्रस्य वधाय, देवाः इन्द्रं अग्रे स्थापयामासुः; स्तोत्रकाराः इन्द्रं बलाय आह्वयन्त। वयं स्तोत्रैः तम् महान्तं, कीर्तिमन्तं, श्रवणायोग्यं, बलाय स्तुवामः। न व्यप्तौ द्यावापृथिवी, नान्तरिकं, वज्रिणं तस्य उग्रबलं धारयितुं शक्नुवन्ति। यदा, हे इन्द्र, युद्धे देवाः त्वां अग्रे स्थापयन्त, तदा तव अश्वौ बभ्रू त्वां प्रावहताम्। यदा वज्रिणः त्वं बलात् वृत्रं हत्वा, तदा तव अश्वौ त्वां प्रावहताम्। यदा विष्णुः बलात् त्वदर्थं त्रिणि पदानि व्यचक्रमीत्, तदा तव अश्वौ त्वां प्रावहताम्। यदा तव बभ्रू अश्वौ प्रतिदिनं तव बलाय वर्धितवन्तौ, तदा सर्वाणि लोकानि त्वाम् अनु विदधुः। यदा मरुतां गणाः तव युक्ताः, हे इन्द्र, तदा अपि सर्वे लोकाः त्वां अनु विदधुः। यदा त्वं दीप्तं सूर्यं दिवि प्रकाशरूपे स्थापयामासिः, तदा अपि सर्वे लोकाः त्वां अनु विदधुः। एषः उत्तमः स्तवः, हे इन्द्र, प्राज्ञेन तव कृते मनसा समुन्नीयते, यथा बान्धवः यज्ञे अनुग्रहार्थं याचते। यदा तस्य प्रियमन्दिरे, ते सुसंहितं गायन्ति, यज्ञनाभौ, दुहमानाः ऋत्विजः। हे इन्द्र, अस्मभ्यं वीर्यं, श्रेष्ठान् अश्वान्, उत्तमान् पशून् च ददातु – यथा होतृः पूर्वजान् यज्ञे समर्पयति। इन्द्रः निःपीडितेषु सोमेषु स्वबलं स्तुतिं च शुद्धयति; सः महत्तमः, महाबुद्धिमान्। सः प्राचीनः, प्रथमे दिवि, देवस्थानि, महाबलः, कुशलः, कीर्तिमान्, संग्रामेषु विजयी च। तम् इन्द्रं, महाबलिनं, वयं पुरस्काराय आह्वयामः; सखा इव, सः अस्माकं प्रियः, सहाय्यः भूयात्। एषा तव संपद्, हे इन्द्र, गीतप्रिय, सोमपेषिणे प्रवहति; अस्मिन्नेव आसने तुष्ट्वा, त्वं दीप्तिमान् प्रकटयसि। इदानीं, हे इन्द्र, यत् वयं सोमपेषिणः त्वत्तः इच्छामः, तत् अस्मभ्यं प्रयच्छ; तेजसा पूर्णं, शोभनं धनं वह। स्तोत्रकर्ता, नराणां मध्ये प्राज्ञः, त्वां गीतिभिः वर्धयति; यथा पक्षिणः मातरं अन्वियन्ते, तथा ते तव अनुग्रहम् इच्छन्ति। पूर्ववत्, त्वं गायकस्य गीतानि शृणु, उपासकस्य आह्वानं शृणु; तुष्ट्वा, पुण्यकर्मिणं वर्धय। तव दयावन्तः दानानि, निर्गच्छन्ति इव सलिलानि शैलात्; एषा भावनया सः दिवः पतिः इति कथ्यते। यः जनानां स्वामी, एको नाथः, सः श्रद्धया प्रार्थनाभिः सोमपेषणे आह्व्यते। तम् कीर्तिमन्तं, प्राज्ञं, यस्य बभ्रू अश्वौ नित्यं विजयी, यः गृहे पूज्यः, तं स्तुत्या वर्धय। महद् धनं इच्छन्तः, त्वं अश्वैः, आपः सृजन्तिभिः सह आगच्छ; शीघ्रं यज्ञं प्रति आगच्छ – सः तव प्रियः अस्तु। इन्द्र, महाबलिन्, सुवृत्तपति, स्तुत्येभ्यः धनं धारय; अमृतं कीर्तिं, संपदं च साधुभ्यः ददातु। प्रभाते त्वां आह्वयामि, मध्याह्ने त्वां आह्वयामि, हे इन्द्र; अनुमन्यस्व, अश्वयुक्तेन रथे अस्मान् प्रति आगच्छ। इह आगच्छ, शीघ्रं आगच्छ, गवां समृद्धं निःपीडितं सोमं रमस्व; पुरातनं सूत्रं यथा विद्धि तथा तन्तुं पिन्व। यत् किंचिद् करोति, हे वृत्रहा, दूरस्थो वा सन्निकटस्थो वा, अथवा समुद्रे अपि, त्वं सोमपानस्य रक्षकः। अस्माकं स्तोत्राणि इन्द्रं वर्धयन्तु, निःपीडिताः सोमाः इन्द्रं वर्धयन्तु; यज्ञेभ्यः ऋत्विजः इन्द्रं प्रज्वालयन्तु। स्फूर्तिमन्तः सहाय्यार्थं इन्द्रं प्रवहद्भिः स्तोत्रैः वर्धयन्ति; पृथिव्यः इन्द्रं वर्धयन्ति, मातरः यथा पुत्रान्। देवाः त्रिप्रेषणे जागरूकतायै परिश्रान्ताः; अस्माकं स्तोत्राणि तं सदा वर्धयन्तु। स्तोत्रकर्ता, तव प्रति श्रद्धावान्, सम्यग् गीतानि कृतवान्; शुद्धः, दीप्तिमान्, अद्भुतः इति कथ्यते।