इन्द्रः महाबलवान् स्वेन तेजसा महानद्यः रथवत् सञ्चालयति। सत्यस्य पन्थानं यान्तः वयं त्वां समाश्रयामः। अस्यां स्तुतौ, या घृतवत् शुद्धा तव प्रियायै समर्पिता, वज्रपाणे, त्वं शीघ्रमेव बलं विवर्धितवान्। एषा गिरिः, या सागरवत् प्रवहति, गीतप्रिय तवाङ्गे गृह्यताम्; सर्वैः सहायैः त्वं बलं विवर्धितवान्। स देवः, यं वयं दूरात् मैत्र्यर्थं आहूतवन्तः, दिवः वर्षं व्याप्य त्वं बलं विवर्धितवान्। तस्य रश्मयः वर्धिताः, हस्तयोः वज्रः च; सविता इव, द्वौ लोकौ व्याप्तवान्। यदा, सुमतीनां नाथ, सहस्रं महिषानां बलेन वर्धितं, तदा तव महत् वीर्यं, इन्द्र, सत्यं विवर्धितम्। इन्द्रः सूर्यरश्मिभिः शत्रून् निहन्ति; अग्निः वनग्निवत् महद् बलं वर्धितवान्। एषा स्तुतिः, ऋतुभिः सह नूतना प्रवर्तते; उपास्यमानः, प्रियतमा, स्तोत्रं मापयति। यज्ञस्य गर्भः, दिव्यः, सततम् इच्छां शुद्धयति; सूक्तैः इन्द्रस्य स्तुतिः माप्यते। इन्द्रः, मित्रवर्जितः, सोमपानाय विश्वतः व्याप्तवान्; तक्षक इव सविता, पूर्वदिशं मापयति। ये प्रेरिताः स्तोत्रवाहः तं त्वरितं हर्षयन्ति, ते घृतवत् प्रवहन्ति, यत्र ऋतम् अस्ति। अदितिः, सूर्यस्य स्वामिनी, इन्द्राय सूक्तिं ससर्ज; बहुशस्त्राणि सहायानि यत्र ऋतम्। अग्निं सहायार्थं, स्तुत्यर्थं आहूतवन्तः; सत्यस्य दिव्याः अश्वाः न पराङ्मुखाः। कदा, इन्द्र, विष्णुना सोमपाने रमसे, अथवा त्रिताप्त्येन, अथवा मरुद्भिः सोमबिन्दुभिः सह हर्षमाप्नोषि। अथवा, शक्र, यदा दूरसागरस्य उपरि हर्षितवान्, तदा तैः सोमबिन्दुभिः त्वं नः संग्रामे सखा भव। अथवा, महाबल, यदा त्वं सुत्कर्तुः बलं, सुमते, अथवा तस्य स्तुत्यां सोमबिन्दुभिः रमसे— प्रत्येकं देवम्, सहायार्थं इन्द्रं, अहं गायामि; तदा ते तुर्वणाय यज्ञं समारब्धवन्तः। यज्ञैर्यज्ञं वहन्ति, सोमैः सोमपायिनं, हविभिः इन्द्रं स्तुतवन्तः। महान्ति तस्य नेतृत्वानि, बहवः स्तुतयः; सर्वं धनं यजमानाय दत्तवन्तः। वृत्रवधाय, देवा इन्द्रं अग्रे स्थापयन्ति; गायका इन्द्रं बलार्थं आहूयन्ति। वयं स्तोत्रैः तम् उग्रं, महिम्ना प्रसिद्धं, श्रुतवाचं, बलार्थं गीतैः स्तुमः। न व्योम पृथिवी वा, नान्तरिकं तं वज्रिणं त्वरमाणं धारयितुं शक्नुवन्ति। यदा, इन्द्र, संग्रामे, देवा त्वामग्रे स्थापयन्त, तदा तव पिङ्गलौ अश्वौ त्वां वहतः। यदा वज्रिन्, त्वं बलात् वृत्रं निहन्ति, तदा तव पिङ्गलौ अश्वौ त्वां वहतः। यदा विष्णुः स्वेन बलेन त्वदर्थं त्रिणि पदानि व्यत्यष्ट, तदा तव पिङ्गलौ अश्वौ त्वां वहतः। यदा तव पिङ्गलौ अश्वौ प्रतिदिनं वर्धेताम्, तदा सर्वे लोकाः त्वां अनुवर्तन्ते। यदा मरुतां गणाः तव कृते युक्ताः, इन्द्र, तदा सर्वे लोकाः त्वां अनुवर्तन्ते। यदा त्वं दीप्तं सूर्यं दिवि प्रकाशं स्थापयः, तदा सर्वे लोकाः त्वां अनुवर्तन्ते। एषा उत्तमा स्तुतिः, इन्द्र, प्रेरितेन चिन्तया तव कृते चोदिता, यथा बन्धुर्भिक्षुः यज्ञे प्रियं याचते। यदा प्रियगृहे, ते समनः गायन्ति, यज्ञनाभौ, दुहमानाः ऋत्विजः। हे इन्द्र, अस्मभ्यं वीर्यं, शुभान् अश्वान्, उत्तमान् गावः च देहि, यथा होतृः पूर्वजान् यज्ञे ददाति। इन्द्रः, सुतसोमेषु, स्वबलं स्तुतिं च शुद्धयति; सः महत्याः बुद्ध्या महत्त्वान्वितः। सः प्राचीनः, प्रथमे दिवि, देवस्थानि, महाबलः, प्रवीणः, कीर्तिमान्, विजयी च। वयं तम् इन्द्रं, पूर्णबलं, स्पर्धायै आह्वयामः; सखा इव, सः अस्मभ्यं स्नेहवर्धनः, सहायः भवतु। एषा तव संपद्, गीतप्रिय, सोमपेषेण प्रवहति; अस्मिन्स्थाने रममाणः, त्वं दीप्तिमान् स्याः। अधुना, इन्द्र, यत् वयं सोमपेषिणः त्वत्तः याचामः, तत् अस्मभ्यं प्रयच्छ; तेजस्वि, प्रकाशयुक्तं धनं देहि। स्तोत्रकर्ता, नरां मध्ये प्राज्ञः, त्वां गीतैः स्तौति; यथा विहगाः मातरं, तथा ते प्रसादं याचन्ते। पूर्ववत्, गायकस्य गीतानि शृणुष्व, यजमानस्य आह्वानं शृणुष्व; हर्षमापन्नः, सत्कर्तारं वृद्धय। तव दानानि जलानिव शैलात् धावन्ति; एतेन भावेन, सः स्वर्गस्य ईश इति कथ्यते। यः च जनानां ईश इति कथ्यते, एकाधिपः, सः श्रद्धया प्रार्थनाभिः सोमपेषे आहूयते।