जातवेदसे वयं शत्रून् अपसारयितुम् आह्वयामः। हे अग्ने, त्वं अस्माकं रिपून्, देवद्विषः, प्रत्युत्सारय। यदा त्वं समीपेऽपि तिष्ठसि, तदा त्वं तस्य मृत्योर्यजमानस्य यज्ञं न वहसि, हे जातवेदः। तव बहूनि नामानि, अमृत, मर्त्याः पूजयन्ति; जातवेदसः कवयः त्वां सदा सम्मानयन्ति। प्राज्ञाः प्राज्ञं सहायतायै आह्वयन्ति, मर्त्याः च सहाय्याय; वयं अग्निं देवं स्तुतिभिः समनुयामः। हे अग्ने, मम मनः, वत्सवत्, तव समीपं, उत्तमात् चिन्तनस्थानात्, आगतम्; वाचा अपि त्वां स्पृहयामि। त्वं हि नानादेशेषु सखाय एव, सर्वेषां जनानां अधिपतिः; संग्रामेषु त्वां वयं आह्वयामः। युद्धेषु सहाय्यं प्रार्थयन्तः अग्निं, बलदं, समृद्धिधायकं, वयं आह्वयामः। पुरातनः त्वं, यज्ञेषु स्तुत्यः, सदा नूतनः च होतृरूपेण; हे अग्ने, स्वधर्मं पालय, अस्मभ्यं सौभाग्यं प्रयच्छ। इन्द्रं प्रति, स उत्तमः सोमरसं त्वां प्रमोदयति, हे महाबलिन्; तेन त्वं निग्राहकम् अपातयः, तस्मात् त्वां वयं प्रार्थयामः। तेनैव त्वं दशशीर्षणम् अध्रिगुं कम्पमानम्, मधुरगीतिनं, अपातयः; तेनैव त्वं समुद्रं प्राप, तस्मात् त्वां वयं प्रार्थयामः। तेनैव त्वं महतीः नद्यः रथवत् सञ्चलयः, हे इन्द्र; सत्यस्य पन्थानं गन्तुम्, तस्मात् त्वां वयं प्रार्थयामः। एषा स्तुतिः, घृतवत् शुद्धा, तव प्रीत्यै, हे अश्महस्त; येन त्वं शीघ्रं बलवत्तरः अभवः। एषा स्तुतिः, सिन्धुवत् प्रवहति, त्वया स्वीकृता, हे गीतरत; हे इन्द्र, सर्वैः सहायैः त्वं बलवत्तरः अभवः। सः देवः, यं वयं सख्याय दूरात् आहूतवन्तः, दिवः वर्षं व्यावर्तयत्, त्वं च बलवत्तरः अभवः। तस्य रश्मयः वर्धिताः, वज्रः हस्तयोः; स सूर्यवत् उभे लोकं व्याप्तवान्। यदा, हे सुष्टुत, सहस्रयवाः बलवन्तः अभवन्, तदा तव महद् वीर्यं, हे इन्द्र, नूनं वर्धितम्। इन्द्रः सूर्यरश्मिभिः शत्रून् नाशयामास; अग्निः अपि वनाग्निवत् महद् वीर्यं प्राप्तवान्। एषा स्तुतिः, ऋतुभिः सहितम्, नित्यनूतना प्रवर्तते; उपास्यमाना, बहुभिः प्रियता, स्तुतिं मिमीते। यज्ञस्य गर्भः, दिव्यः, मनः सततम् शुद्धयति; सूक्तैः इन्द्रस्य स्तुतिः मीयते। इन्द्रः, एकाकी, सोमपानाय विशालं स्थानं व्याप्तवान्; तक्षकवत्, सः पूर्वदिशं मिमीते। यं प्रेरितवन्तः, स्तोत्रवाहः, त्वरिताः, सन्तः, घृतवत् प्रवहन्ति, यत्र ऋतिः अस्ति। अदिति, सूर्यस्य स्वामिनी, इन्द्राय स्तुतिं सृष्टवती; बहुप्रशस्तानि सहायानि, यत्र ऋतिः अस्ति। ते अग्निं सहाय्याय, स्तुत्याय आहूतवन्तः; ऋतस्य दिव्यानि अश्वाः न परिवर्तन्ते। कदा, हे इन्द्र, त्वं विष्णुना सह सोमं रमसे, अथवा त्रिताप्त्येन, अथवा मरुद्भिः सोमकणैः सह प्रमोदसे— अथवा, हे शक्र, यदा त्वं दूरस्थे समुद्रे प्रमोदमानः अभवः, तदा त्वं सोमकणैः अस्माकं युद्धे मित्रं भव। अथवा, हे महाबल, यदा त्वं सोमपेषकस्य बलं भवसि, हे सुष्टुत, अथवा तस्य स्तुत्या सोमकणैः सह प्रमोदसे— प्रत्येकं देवं, इन्द्रं च सहाय्याय, अहं गास्यामि; तदा तैः तुर्वणाय यज्ञः संप्रयुक्तः। यज्ञैः यज्ञवाहनैः, सोमैः सोमपाय, तैः इन्द्रः हविषा महनीयः कृतः। तस्य महानि नेतृत्त्वानि, बहवः स्तुतयः; सर्वाणि धनानि उपासकाय दत्तानि। वृत्रवधाय देवाः इन्द्रं अग्रे स्थापयामासुः; स्तोत्रकाराः इन्द्रं बलाय आहूतवन्तः। वयं स्तोत्रैः महाबलिनं, महत्यै कीर्त्यै प्रसिद्धं, श्रुतवाचं, बलाय गीतैः स्तौमः। न व्यावृत्ते द्यावापृथिवी, न अन्तरिक्षाणि, वज्रधरं तस्य वेगं धारयितुं शक्नुवन्ति। यदा, हे इन्द्र, युद्धे देवाः त्वां पुरस्तात् स्थापयामासुः, तदा तव कपिलौ अश्वौ त्वां निनयतुः। यदा, हे वज्रिन्, त्वं शक्त्या वृत्रं निहत्य, तदा तव कपिलौ अश्वौ त्वां निनयतुः। यदा विष्णुः शक्त्या तुभ्यं त्रिणि पदा व्यत्यस्त, तदा तव कपिलौ अश्वौ त्वां निनयतुः। यदा तव कपिलौ अश्वौ प्रतिदिनं बलवन्तौ अभवतां, तदा सर्वे लोकाः त्वां अनुशासितवन्तः। यदा मरुतां गणाः तुभ्यं युक्ताः, हे इन्द्र, तदा सर्वे लोकाः त्वां अनुशासितवन्तः। यदा त्वं द्यौः ज्योतिष्मन्तं सूर्यं व्यस्थापयः, तदा सर्वे लोकाः त्वां अनुशासितवन्तः। एषा उत्तमा स्तुतिः, हे इन्द्र, प्रेरितेन मनसा तुभ्यं समर्प्यते, यथा बान्धवः यज्ञे प्रियत्वं याचते। यदा तस्य प्रियगृहे, समं गायन्तः, यज्ञनाभौ, दुहन्तः, समारभन्त, तदा इदम्।