यः कीर्तये, यशसे, वीर्यरक्षणाय, कौशलाय, प्रज्ञाय च, सदा प्रार्थ्यते। यदा यदा, हे अश्विनौ, भवन्तः पित्रोः गर्भे मनोभिः उपविशतः, वा प्रियवाक्यैः, तदा तदा वयं स्तौमः। यत्रापि भवन्तौ, विस्तीर्णे दुरपरे, दिवि वा दीप्तिमन्ति, समुद्रस्थिते गेहे वा, तत्रापि, हे अश्विनौ, आगच्छतम्। यद्यपि मनवे यज्ञे सम्मिलितुम् इच्छथः, काण्वाय वा प्रबोधितुम्, तदा सर्वान् देवान्, बृहस्पतिम्, इन्द्रं, विष्णुं, अश्विनौ च, स्तुतिर्बलिना आह्वयामि। त्वां, हे शुभसन्देशिनौ अश्विनौ, गृहे प्रतिष्ठितौ, येषां देवेषु सौहृदं स्तुत्यं नः, आह्वयामि। यत्र यज्ञा, हविर्यज्ञा च, दीप्तिमन्तौ भवतोः अधिष्ठानम्; स्वशक्तिभिः सोममध्वानं पिबथः, तत्र भवन्तौ। अद्य यदि, हे अश्विनौ, दूरात् आहूतौ, वा अश्वदातारौ, दृह्यु, तुर्वशु, यदुषु वा स्थितौ, अहम् आह्वयामि, आगच्छतम्। यदि व्योमनि पतथः, हे वसु, उभौ लोकौ विचरथः, स्वशक्त्या रथे स्थितौ वा, तदा अपि, हे अश्विनौ, आगच्छतम्। अग्निः तु व्रतानां रक्षिता, देवः, मनुष्येषु, यज्ञेषु स्तुत्यः। सः सभासु प्रसिद्धः, बलवान्, अग्निः यज्ञस्य सारथिः। तस्मात्, हे जातवेदः, शत्रून् अपसारय; अग्ने, अधार्मिकद्वेषं प्रतिनुद। सन्निकृष्टेऽपि, त्वं जातवेदः, रिपोः यज्ञं न वहसि। अमृत, तव नानामानि मर्त्यैः पूज्यन्ते; प्राज्ञाः जातवेदसं वन्दन्ते। प्राज्ञाः प्राज्ञं साहाय्यार्थं, मर्त्याः सहाय्याय, अग्निं देवम् गीतैः आह्वयन्ति। त्वां प्रति, हे अग्ने, मे मनः वत्स इव, उत्तमात् धियः स्थानात् आगतम्; वाचा त्वाम् इच्छामि। त्वं हि, बहुषु स्थलेषु, स्नेहितः, सर्वजनानाम् अधिपः; संग्रामेषु त्वां वयं आह्वयामः। विजये, सहाय्याय, अग्निं बलदातारं, धनदं, वयं आह्वयामः। प्राचीना, स्तुत्यः, यज्ञेषु, पुरातनः, नूतनः च होतृरूपेण; अग्ने, स्वधाम् पूरय, शुभं नः कुरु। इन्द्रस्य सोमपानं, बलवत्तरं, तव मनः हर्षयति; तेन त्वं निग्राहकम् अपातयः, तस्मात् त्वां वयं इच्छामः। तेनैव दशशीर्षं, अध्रिगुं, कम्पमानं मधुगायिनम् अपि कम्पितवान्; तेन सागरं प्राप्तवान्, तस्मात् त्वां वयं इच्छामः। तेनैव, हे इन्द्र, महतीः नद्यः रथवत् प्रेरितवान्; सत्यस्य पन्थानं गन्तुम्, तस्मात् त्वां वयं इच्छामः। इयं स्तुतिः, घृतवत् शुद्धा, तव प्रीत्यै; येन त्वं शीघ्रं बलेन वृद्धः। इमां स्तुतिम्, हे गीतप्रिय, समुद्रवत् वहन्तीं, स्वीकुरु; सर्वैः सहायैः, हे इन्द्र, त्वं बलेन वृद्धः। देवः सः, यं वयं दूरात् सख्याय आहूतवन्तः, दिवः वर्षं प्रसारयत्; त्वं बलेन वृद्धः। तस्य रश्मयः वृद्धाः, वज्रः हस्ते; सूर्यवत् सः उभौ लोकौ व्याप्तवान्। यदा, हे सुकृतेश्वर, सहस्रं महिषाणां बलवत्तरं जातम्, तदा तव महद् वीर्यम्, हे इन्द्र, वास्तवम् अभवत्। इन्द्रः, सूर्यरश्मिभिः, शत्रून् नाशितवान्; अग्निः, वनाग्निवत्, महता बलेन वृद्धः। इयं स्तुतिः, ऋतुभिः सह, नित्यनव्या प्रवर्तते; उपास्यमाना, बहुमान्या, स्तोत्रं मिमीते। यज्ञस्य गर्भः, दिव्यः, सदा इच्छाम् शुद्धयति; गीतैः, इन्द्रस्य स्तुतिः मीयते। इन्द्रः, अनन्यसख्यः, सोमपानाय विस्तारितवान्; तक्षकः इव पेष्टुः, प्राचीं दिशं मिमीते। यम् प्रेरितारः, स्तोत्रवाहकाः, हर्षितवन्तः, शीघ्रगाः; घृतवत् प्रवहन्ति, यत्र ऋतम् अस्ति। अदितिः, सूर्यपत्नी, इन्द्राय स्तुतिं ससर्ज; बहुप्रशंसा सहायाः, यत्र ऋतम् अस्ति। ते अग्निं सहाय्याय, स्तुत्यै, आहूतवन्तः; ऋतस्य दिव्या अश्वाः न निवर्तन्ते। यत्र, हे इन्द्र, विष्णुना सोमपानं प्रीतवान्, त्रिताप्त्येन वा, मरुद्भिः वा सोमरसेन सह— वा, हे शक्र, यदा दूरसागर उपस्नुत्य प्रीतः, तैः सोमरसेन सह, संग्रामे नः सखा भव। अथवा, महाबल, यदा त्वं पेष्टुः बलं, सुकृतेश्वर, वा तस्य स्तुत्यां सोमरसेन सह प्रीतः— प्रत्येकं देवम्, इन्द्रं सहाय्याय, अहं गायामि; ततः ते यज्ञं तुर्वणाय सज्जीकृतवन्तः। यज्ञैः यज्ञवाहकैः, सोमैः सोमपायिने, इन्द्रं हविभिः महयन्ति। महान् तस्य निर्देशनः, बहवः स्तुतयः; सर्वं धनं यजमानाय दत्तवन्तः। वृत्रवधाय, देवा इन्द्रं अग्रे स्थापयन्ति; स्तोत्रकाराः इन्द्रं बलाय आह्वयन्ति। एवं सगौरवं, क्रमशः, ऋचः अर्थान् पूरयन्, ऋषयः देवान् आह्वयन्ति, स्तुवन्ति च; अश्विनौ, अग्निं, इन्द्रं च, यज्ञेषु, संग्रामेषु च, सदा प्रार्थयन्ति।