शर्यणावति, आर्जीकायां, पस्त्यावति च, पुरुषाः स्वैः सैन्यैः सहिताः समागताः प्रस्थितवन्तः। तत्र कण्वाः, ऋषयः, मरुतां स्तुतिं कृतवन्तः, प्रश्नं च कृतवन्तः—“कदा यूयं, हे मरुतः, आह्वयमानस्य मुनेः समीपं कृपया घोषैः आगमिष्यथ? कदा वा, प्रियाः, यूयं इन्द्रं परित्यज्य गतवन्तः? को वा यूष्माकं मध्ये सख्यं कामयते?” मरुतः वज्रहस्ताः स्वबलैः सह, सुवर्णवस्त्रधारिणं अग्निं कण्वैः स्तुतवन्तः। ते महान्तः यज्ञाय सन्नद्धाः, नित्यं वर्धमानं तेजस्विनं धनेन अस्मान् समृद्धिं दातुं प्रार्थितवन्तः। मरुतां शक्त्या, पर्वतानपि विदारितवन्तः, गर्वितान् निगृह्य, स्थिरान् पर्वतान् अपि संयमितवन्तः। ये मरुतः शीघ्रपक्षिणः, मध्ये अन्तरिक्षे पतन्ति, ते धर्तारं स्तुवन्ति। अग्निः अपि, पुरातनः सन्निव, सूर्यवत् ज्वलनरूपेण जातः, तस्य रश्मिभिः विश्वं व्याप्य अस्ति। एवं तस्मिन्नेव समये, अश्विनौ सर्वैः सहायैः सह आगम्य, सुवर्णचक्रधरौ, सोममधुं पातुं प्रार्थितौ। तौ, तेजस्विनि रथे, सुवर्णालङ्कृतबाहू, गम्भीरमति, सूर्यसदृशं प्रभामण्डलं धारयन्तौ, कण्वैः हविषि स्तुतौ। नभसो मध्ये, नहुषस्य पथ्या, स्तुतिभिः सह, सोमं पातुं कण्वैः हविषि आहूयमानौ, अश्विनौ आगच्छेताम्। दिवः, अन्तरिक्षात् वा, प्रियतमा, सोमपानाय, कण्वपुत्रेण मधुमद्रवं निपीतुं, आहूतौ। श्रुत्वा आह्वानं, अश्विनौ सोमपानाय आगच्छेताम्। स्तुत्या वृद्धिं यशः युञ्जाथां, स्वाहा घोषेण, प्रज्ञया च। अतीते अपि, मुनयः सहायार्थं युवां आह्वयन्ति स्म; तस्मात्, एतेन उत्तमया स्तुत्या, युवां आगच्छतम्। दिवः प्रकाशमानात् अपि, अश्विनौ, धियः सह, वत्सवत् प्रज्ञया, हविषि स्तुतिभिः आहूतौ, अस्मान् प्रति आगच्छेताम्। किं अन्ये जनाः, युवां स्तुतिभिः विलम्बन्ते? कण्वपुत्रः, वत्सः, गीतैः बलीकृतः। युवयोः, अश्विनोः, प्रेरितः कविः, स्तुत्या सहायार्थं आहूतवान्; अद्भुतौ, वृत्रहणौ, प्रसन्नौ भूत्वा, आनन्ददायकौ, अस्मान् रक्षतम्। युवयोः रथे, शीघ्राश्वयुक्ते, कन्या आरोह्य, तौ अश्विनौ चिन्तया सर्वाणि कर्माणि कृतवन्तौ। अत्रैव, सहस्रयामेन रथे, मधुरस्वरेण कविना आहूतौ, युवां आगच्छतम्। आनन्दकरौ, बहुधनवन्तौ, दानशक्तिप्रदौ, अश्विनौ, मम स्तुतिं प्रीत्या शृणुतम्। सर्वाशिषः शीघ्रं दत्तं, कृतेषु कर्मसु, अनुग्रहं न निरोधयतम्। यत्र यत्र स्थः, दूरस्थौ वा, दिवि वा, तत्रतः सहस्रयामेन रथे आगच्छतम्। कविना स्तुतिपुष्टाय वत्साय, अश्विनौ, सहस्रगवां, घृतप्रवृत्तिं श्रियम् दत्तम्। घृतप्रवृत्तिं बलं, प्रियवृत्ताय, धनकामाय, दातृपतिः, अश्विनौ, दत्तम्। स्तुत्यालम्भिनौ, बहुविभूषितौ, अश्विनौ, अस्मान् प्रति आगच्छेताम्, प्रीत्याऽपि वाञ्छितं दत्तम्। सर्वैः सहायैः, अश्विनौ, प्रियमेधेन आहूतौ, यज्ञपतिः, आवाहनानि शृणुतम्। आनन्दकारकौ, हर्षवर्धनौ, वत्साय, प्रज्ञया गीतैः बलीकृताय, आगच्छतम्। येन कण्वं, मेधातिथिम्, वशम्, दशव्रजं, गोशर्यं च रक्षितवन्तौ, तेनैव अस्मान् रक्षतम्। येन, पुरुषौ, त्रसदस्युम् धनस्पर्धायाम् रक्षितवन्तौ, तेनैव, अश्विनौ, अस्मान् बलाय रक्षतम्। युवयोः स्तुतयः, सुविन्यस्ताः स्तोत्राणि, अश्विनौ, उच्चैरुत्तिष्ठन्तु; बहुविरोधिनां जिष्णू, बहुषु स्थानेषु प्रार्थ्यौ भूत्वा, अस्मान् प्रति आगच्छतम्। अश्विनोः त्रयः पदानि प्रकाशन्ते, अन्यानि गुह्यन्ति; धीमतः, सत्यमार्गेण, प्रेत्य जीवितात् परं यान्ति। इदानीं, अश्विनौ, वत्सस्य सहायाय आगच्छतम्; तस्मै अव्ययां, विशालां रक्षां दत्तम्, शत्रून् अपाकुरुतम्। यद् यद् बलं मध्ये, दिवि, मनुष्येषु च अस्ति, तत् अश्विनौ, अस्मान् दत्तम्। ये धीमन्तः, युवयोः अद्भुतानि निरीक्ष्य, कण्वस्य स्तोत्रं सेवेरन्। एषः उष्णः पानः, स्तुत्या, अश्विनौ, युष्मभ्यं निषिक्तः; मधुमान् सोमः, अश्विनौ, अश्वदायिनौ, येन शत्रुं विजानथः। यद् यद् बलं जलासु, वृक्षेषु, ओषधीषु च, अश्विनौ, तेन अस्मान् रक्षतम्। यद् यद्, नासत्यौ, भेषजं, दिव्यं वा चिकित्सकत्वं, वत्सः केवलं चिन्तया न प्राप्नोति, यजमानस्य समीपं युवां गच्छथः। कविः, अश्विनौ, भक्त्या स्तोत्रं रचयामास; मधुमन्तं सोमं, उष्णं पानं, अथर्वणे पातुं समर्पयेत्। इदानीं, अश्विनौ, शीघ्रगामिन्याः रथ्याः आरोह्य, मम स्तुतयः युवां प्रति उच्चन्ति, यथा दिवः न पतति। यद् अद्य, नासत्यौ, स्तुत्या वदेम, वाक्येन वा, अश्विनौ, तद् कण्वस्य स्तोत्रं शृणुतम्। एवं, ऋषयः, देवाः, मानवाः च, यज्ञेषु, स्तुतिभिः, प्रेम्णा, आहूताः, सोमपानाय, सहायाय, रक्षाय, धनाय, अश्विनौ, मरुतः, अग्निं च, स्तुवन्ति; तेषां कृपया, बलं, श्रियं, आनन्दं च प्रार्थयन्ति।