मारुताः, मम गीतं, मम स्तुतिं, यज्ञभागाः, स्वीकुरुत; मम आह्वानं स्वीकुरुत। पृष्ण्याः तीनि मधुरस्रोतांसि वज्रधारिणे दुह्युः — कूपं, विवरम्, प्रवाहिणीं स्रोतः। यदा वयं दिवः मारुतान् आह्वयामः, अनुग्रहम् आनीतवन्तः, तदा यूयं अत्र आगच्छत। यूयं हि दानवतः, रुद्राः, गृहेषु यज्ञभागाः, हर्षे प्रज्ञावन्तः च। दिवः मारुताः, यूयं अस्मभ्यं समृद्धं, सर्वपोषकं, हर्षपूर्णं धनं प्रेषयत। यदा यूयं ज्योतिष्मन्तः पर्वतानां पथेषु शीघ्रं धावथ, सोमरसैः हृष्यथ। केवले एतेन, मर्त्यः अवध्यैः स्तोत्रैः तेषां अनुग्रहम् इच्छेत्। ते, दीप्तबिन्दुवत्, उभे जगती भरन्ति वर्षेण, नित्यं अक्षयम् स्रोतः आकर्षन्ति। ते, शब्दैः, रथैः, वातैः, गीतैः, पृष्ण्याः कन्याः, उत्थायन्ति। एतेन, यूयं तुर्वशं यदुं च रक्षितवन्तः, एतेन कान्वं धनकामम्; तस्य धनं वयं प्राप्नुयाम। एते, दानवन्तः, तव पोषकानि दानानि, घृतवत्, कान्वस्य स्तोत्रैः वृद्धिम् यान्ति। कुत्र नु, दानवन्तः, यूयं हृष्यथ, यज्ञकुशेषु रममाणाः? केन ऋत्विजा यूयं उपास्यन्ते? न हि पूर्वं यूयं स्तोत्रैः कुशैः च सत्यम् सेनाः अभोदयत। समं महान्ति आपः, समं पृथिव्यः, समं सूर्यः, समं संयुक्तानि वज्रं स्थापयन्ति। संयुक्तानि वृत्रस्य विरोधे अगच्छन्, दुर्दम्यानि पर्वतानि अगच्छन्, वीर्यं कर्म महतः अकुर्वन्। त्रितं युद्धं अनुगम्य, तस्य बलं बुद्धिं च प्राप्तवन्तः, इन्द्रं वृत्रहत्यायाम् अनुगम्य। दीप्तवन्तः, सुवर्णशिरसः, शीघ्रगामिनः, विद्युत्पाणयः, तेजोदीप्तानि रूपाणि प्रादर्शयन्। यदा उषणाः दूरात् वृषभस्य विवृतिं अन्विच्छत्, दिवः न कम्पितम्। भोजनविभागाय आगच्छत, देवाः, अश्वैः सुवर्णहस्तैः। यदा चित्राः रथे रक्तनायकेन युज्यन्ते, दीप्तवन्तः आपः विदारयन्ति। शर्यणावति, आर्जीकायाम्, पस्त्यावति, जनाः सेनाभिः सह अगच्छन्। यदा यूयं, मारुताः, ऋषिं आह्वयन्तं न त्यक्त्वा, कृपया घोषैः आगच्छेत। कदा, प्रियाः, यूयं इन्द्रं त्यक्तवन्तः? केन यूयं मैत्रीं इच्छथ? वज्रपाणयः मारुताः, तव बलात्, कान्वाः अग्निं सुवर्णवस्त्रैः स्तुवन्ति। यज्ञसन्नद्धाः महान्तः अस्मभ्यं उत्तमं, नित्यवर्धमानं, दीप्ताश्वयुक्तं धनं ददतु। पर्वतानि अपि विदारितानि, गर्विताः दमनिताः; पर्वतानि निगृहीतानि। ये शीघ्रपक्षिणः, अन्तरिक्षे विहायन्तः, पोषकं स्तुवन्ति। अग्निः आद्यः जातः, सूर्यवत् ज्वलनः; तेषां किरणैः प्रसारितम्। अश्विनौ, सर्वैः सहायैः अस्मान् आगच्छतम्; अद्भुतौ सुवर्णचक्रौ, सोममधु पिबतम्। अधुना, अश्विनौ, सूर्यसदृशं रथं, बलिनौ, सुवर्णभूषितबाहू, गूढचिन्तकौ, आगच्छतम्। अश्विनौ, नहुषस्य पथेन, अन्तरिक्षात्, प्रशस्तैः स्तोत्रैः, कान्वैः यज्ञे पिष्टं मधुरं सोमं पिबतम्। दिवः, अन्तरिक्षात्, प्रियौ, अस्मान् आगच्छतम्; अत्र कान्वपुत्रः सोमं पिष्टवान्, तव मधुपेयम्। अश्विनौ, श्रुत्वा आह्वानम्, सोमपानाय आगच्छतम्; स्तोत्रवर्धकौ, विचारैः, 'स्वाहा' घोषैः, बुधौ। पूर्वे अपि, नराः, ऋषयः यूयं सहाय्याय आह्वयन्ति; तस्मात्, अश्विनौ, मम उत्तमं स्तोत्रम् आगच्छतम्। दिवः दीप्तात् अपि, प्रकाशदायकौ, विचारैः, वत्सवत्, स्तोत्रैः, यज्ञे आह्वितौ, अस्मान् आगच्छतम्। किम् अन्ये अश्विनौ, स्तोत्रैः विलम्बयन्ति? कान्वपुत्रः, तव ऋषिः, वत्सः, गीतैः बलवान् अभवत्। युवाभ्यां, अश्विनौ, प्रेरितः अत्र स्तोत्रैः सहाय्याय आह्वयति; दुर्निवारौ, वृत्रघ्नौ, अस्मान् कृपया हर्षदायकौ भवतम्। यदा युवयोः रथः, शीघ्राश्वयुक्तः, कन्यया आरोहितः, तदा युवां सर्वाणि कर्माणि विचारैः अगच्छतम्। अत्र, अश्विनौ, सहस्रपथेन रथेन आगच्छतम्; तव वत्सः, मधुरवाणी कविः, युवां आह्वयति। रम्यतमौ, बहुधनवन्तौ, धनदौ, अश्विनौ, मम स्तोत्रम् अनुग्रहेण शृणुतम्।