पज्रः स्वस्य गीतस्य कृते त्रिशतं हयान् सहस्रं च दश गावश्च लब्धवान्। ककुहः चतुर्हययुक्तान् उष्ट्रान् दिवं प्रति उद्धृत्य यदुभ्यः कीर्त्या सह दत्तवान्। अथ त्रिष्टुभा छन्दसा होतृणा मरुद्भ्यः स्तोत्रं जपति स्म, तदा यूयं गिरिषु राज्यं कृतवन्तः। यदा तेजस्विनः मरुतः संयुक्ताः प्रस्थितवन्तः, तदा पर्वतानां शिखराणि नम्राणि अभवन्। पुष्टिदायिन्यः गावः, पृथ्न्याः कन्याः, वातैः सहोत्तिष्ठन्ति, ताः समृद्धिं स्रवन्ति। मरुतः वर्षं सिञ्चन्ति, पर्वतान् कम्पयन्ति, यदा ते वातैः सह सञ्चरन्ति। यदि पर्वतः आगमाय वः स्रवते, यदि नद्यः पन्थानं विवृण्वते, तदा ते वः महत् वीर्यं स्वीकृतवन्तः। वयं निशि दिवा च वः सहायताय आह्वयामः, यज्ञे यज्ञे वः इच्छामः। ताः उज्ज्वलाः मरुद्भिः सह रुधिरोदकाः स्वदले उपतिष्ठन्ते, ताः पुष्टिदायिन्यः गावः दिवि उपविष्टाः। स्वशक्त्या ते किरणान् प्रेषयन्ति, सूर्यस्य मार्गं उद्घाटयन्ति, तैः किरणैः स्थिराः सन्ति। हे मरुतः, ममेदं गीतं स्तुतिं च गृह्णीत, हविषाम् आस्वादकाः, मम आह्वानं प्रतिगृह्णीत। पृथ्न्याः तृणीः माधुर्यस्य स्त्रोतः वज्रधराय दुग्धवन्तः—कूपं, विवरं, प्रवाहिणीं च। मरुतः, यदा वः दिवः आह्वयामः, सौम्यं वहन्तः, तदा अत्र आगच्छत। यूयं सत्यं दातारः, हे रुद्राः, गृहेषु हविषां प्रियासः, प्रमदाय बुद्धिमन्तः। मरुतः, दिवः अस्मभ्यं धनं प्रेषयत, समृद्धं, सर्वं धारयन्तं, हर्षेण प्रवहन्तम्। यदा तेजस्विनः पर्वतानां पथे शीघ्रं गच्छन्ति, सुतसोमेन सन्दध्युः। केवलं तस्मिन्नेव मनुष्यः अव्याहतेन स्तोत्रेण तेषां प्रसादं प्रार्थयेत्। ते, उज्ज्वलबिन्दुवत्, उभे जगती वर्षेण पूरयन्ति, अनवद्यं स्रोतः पुनः पुनः स्रवन्ति। ताः शब्दैः, रथैः, वातैः, गीतैश्च सहोत्तिष्ठन्ति पृथ्न्याः कन्याः। एतेन यूयं तुर्वशं यदुं च रक्षितवन्तः, एतेनैव काण्वं धनकामम्; तस्य धनं वयं प्राप्नुयाम। एते दातारः वः पुष्टिदायिनः दानानि, घृतवत्, काण्वस्य स्तोत्रैः वृद्धिमन्ति। कुत्र नु, दातारः, यूयं हर्षयन्ति, बर्हिषि रममाणाः? के पुरोहिताः वः उपासते? न हि पूर्वं यूयं, स्तोत्रैः बर्हिषा च, सत्यस्य गणान् उद्बोधयन्त। संयुक्तानि महाप्रवाहाः, संयुक्ता भूमयः, संयुक्तः सूर्यः, संयुक्तानि संधीनि वज्रं स्थापयन्ति। संधीनि वृत्रस्य प्रतिप्रयान्ति, अचलाः पर्वताः अपि प्रस्थितवन्तः, वीर्यकर्म इन्द्रस्य कृतवन्तः। तृतेन सह युद्धं कुर्वता ते तस्य वीर्यं बुद्धिं च प्राप्तवन्तः, इन्द्रं वृत्रहणं अनु। तारा, सुवर्णशिरसः शीघ्रगामिन्यः, वज्रैः हस्तेषु, तेजसा रूपाणि प्रकाशयन्ति। यदा उशनाः दूरे वृषभस्य विवरणं प्रार्थयत्, तदा दिवः न कम्पितम्। अत्र, हे देवाः, सुवर्णहस्तयुक्तैः अश्वैः सह भोज्यविभागाय आगच्छत। यदा चित्राणि रथे रक्ता नेतृणा युक्तानि, तेजस्विनः अप्सु विहरन्ति। शर्यणावति, आर्जीकायाम्, पस्त्यावति, जनाः संयुज्य सैन्यैः प्रस्थितवन्तः। कदा यूयं, हे मरुतः, एवमेव ऋषेः आह्वानं प्रति आगमिष्यथ, न तं त्यक्त्वा, सौम्यैः घोषैः? कदा, हे प्रियाः, यूयं इन्द्रं परित्यक्तवन्तः? को वः सख्यं इच्छति? वज्रिणः मरुतः, स्वबलैः काण्वाः अग्निं सुवर्णवस्त्रैः स्तुवन्ति। यज्ञाय सज्जाः महाबलिनः अस्मभ्यं श्रीमद् धनं ददतु, नित्यं वृद्धिमन्तं, तेजस्विभिः अश्वैः सह। पर्वताः अपि विदारिताः, गर्विणः निगृहीताः, पर्वताः अपि संयताः। ये शीघ्रपक्षिणः, अन्तरिक्षे पतन्तः, धारकं स्तुवन्ति। अग्निः प्राचीनेव जन्मा जातः, सूर्यवत् ज्वालया; तेषां किरणैः व्यापृतम्। अत्र, अश्विनौ, सर्वैः सहायैः अस्मान् प्रति आगच्छतम्; अद्भुतौ सुवर्णचक्रिणौ, सोममधु पिबतम्। इदानीं, हे अश्विनौ, सूर्यसदृशेन रथेण, सुवर्णभूषितबलभ्याम्, गम्भीरधियौ, आगच्छतम्।