इन्द्रं विशालाश्रयम् आहूत्य हविर्भिः जनाः सोमरसं सहायताम् इच्छन्ति। पर्वतानां मध्ये, नद्यः संगम्य यत्र, तत्र प्रज्ञया प्रबुद्धः कविः उत्पन्नः। सः सुमतेः शिखरात् सागरं पश्यति, यत्रापः प्रवहन्ति। प्राचीनबीजाद्, दिवसम् उपयुज्य, ते प्रकाशं पश्यन्ति, यदा परो दिवसा यते। कण्वाः, हे इन्द्र, तव प्रज्ञां वर्धयन्ति, सर्वे तव वीर्यं पुष्णन्ति; महाबलिन्, तव पौरुषं च समृद्धयन्ति। मम एषः उत्तमः स्तवः गृहाण, इन्द्र; माम् अभिरक्ष; मम प्रज्ञां च वर्धय। वयम्, हे वज्रिन्, तव भक्तिरेव वर्धयाम; ऋषयः आयुः कृते स्तोत्राणि ससृजुः। कण्वाः तपः प्रवर्तयन्ति, इन्द्रम् इच्छन्तः, प्रवाहवत् नद्यः इव; तेषां प्रबुद्धचेतसो हव्यं वहन्ति। इन्द्रस्य स्तुतयः वर्धिताः, नद्यः सागरम् इव पूरयन्ति; तस्य क्रोधः अप्रतिमः च नित्यः। दूरात् आगच्छ, प्रिययुग्भ्याम् अश्वाभ्याम्, हे इन्द्र, इमं निःश्वसितं सोमं पिब। त्वं वृत्रहा, जनैः आहूयसे, ये समिधं वितन्वते, बलं च द्रव्यं च प्राप्नुवन्तः। दिवा पृथिव्यौ त्वां अनुवर्तेते, अक्षस्य चक्रम् इव; प्रवहन्ति सोमाः त्वाम् अनुसरन्ति। मुदस्व, हे इन्द्र, शर्यणावति मधुमतीना सोमेन; विवस्वतः चिन्तने हृष्य। महावज्रधारी, बलीभूतः, दिवि निनादम् अकरोत्; वृत्रहा, सोमस्य श्रेष्ठभक्षः। कविः, आद्यः जातः, शक्त्या स्वामित्वं प्राप; इन्द्र, त्वं धनस्य स्पृहयन्। तुभ्यं, अपि च, नः निःश्वसिताः सोमाः, तन्तुभिः संयुताः, हविर्ददाति; शतम् अश्वाः तान् वाहयन्तु। एषा प्राचीना धीराः मधुमती धेनुः, कण्वैः स्तोत्रेण वृद्धा। नरो बलिनां स्पर्धासु इन्द्रं वृणीत; सहायार्थं इन्द्रम् इच्छन्तु। तव द्वौ अश्वौ, प्रियमेधेन स्तुतौ, बहुभिः प्रशंसितौ, सोमपानाय त्वां समीपं नयतः। अहम् तिरिन्दिरः, शतम् सहस्रं च, बहूनि दानानि यदुभ्यः अददाम्। त्रिशतं अश्वान्, सहस्रं दश च गावः, पज्राय गीताय दत्ताः। ककुहुः चतुर्वाहनान् उष्ट्रान् दिवं प्रति उद्धृत्य, कीर्त्या यदुभ्यः दत्तवान्। यदा होतृः त्रिष्टुभा मरुद्भ्यः स्तोत्रं जपन्, त्वं पर्वतान् अधिपत्यं करोति। यदा, हे महाबलिनः, यूयं दीप्ताः सह गच्छथ, पर्वताः नमतः। पुष्टिकराः गावः, पृथ्न्याः कन्याः, वातैः सह उत्थाय, समृद्धिं स्रवन्ति। मरुतः वर्षं स्रवयन्ति, पर्वतान् कम्पयन्ति, यदा वातैः सह चलन्ति। यदि पर्वतः आगमनाय वशं याति, यदि नद्यः मार्गं ददाति, तदा तव महाबलस्य सामर्थ्यम् अनुमोदितम्। वयं रात्रौ त्वाम् आहूयाम, दिवा त्वां हवामहे; सर्वयज्ञेषु त्वाम् इच्छामः। ते दीप्तिमन्तः, रक्तवारिणः, स्वैः युग्भिः उत्थायन्ति; पुष्टिकराः गावः दिवः आसने स्थिताः। शक्त्या रश्मीन् स्रवयन्ति, सूर्यस्य गतये मार्गं विवृण्वन्ति; तैः किरणैः स्थिराः अभवन्। हे मरुतः, मम एषः गीतः, एषः स्तवः गृह्णीत; मम आह्वानम् अपि गृह्णीत। पृथ्न्याः त्रयः मधुपूर्णाः स्रोतांसि वज्रिणे अपिपेदुः—कूपः, विवरः, प्रस्रवणम्। मरुतः, यदा दिवः त्वां आह्वयाम, अनुग्रहं वहन्तः, तदा अत्र आगच्छ। यूयं हि सत्यम् उदाराः, हे रुद्राः, गृहेषु हविष्पाः, हर्षे प्रज्ञावन्तः। मरुतः, दिवः अस्मभ्यं धनम् प्रेषयत, बहु, सर्वपोषणम्, हर्षपूर्णं प्रवाहवत्। यदा यूयं, दीप्तिमन्तः, पर्वतानां पथि शीघ्रं धावथ, सोमरसैः मुद्यध्वम्। केवलम् अनेन अपि, मर्त्यः तेषां कृपां प्रार्थयेत, अप्रतिरोद्ध्या स्तोत्रैः। ते, रश्मिमन्तः बिन्दवः इव, उभे जगती वर्षेण पूरयन्ति, अनवरतं स्रोतः स्रवन्तः। ते शब्दैः, रथैः, वातैः, गीतैः सह उत्थायन्ति, पृथ्न्याः कन्याः। एतेन, त्वं तुर्वशं यदुं च रक्षितवान्, कण्वं च धनकामम्; वयं तस्य धनं प्राप्नुयाम। एवं ऋषयः, कण्वाः च, इन्द्रं मरुतः च हविषा, स्तोत्रैः, सोमरसैः च आहूय, तेषां कृपां, बलं, धनं च प्रार्थयन्ति; ते यज्ञेषु, पर्वतप्रस्थेषु, नद्याः संगमे, दिवि च, देवतानां महिमानं साक्षात्कुर्वन्ति।