श्रूयतां दिव्यं इन्द्रस्य महत्त्वं, यः द्वे इमे उर्वी समग्रे गृहीत्वा तमसि निगूढवान्। तं महाबलिनं भगवन्तं भृगवः संयमिनः स्तुत्वा, ये च त्वां पूर्वं स्तुतवन्तः, तवाह्वानं शृणु, महोदय। इन्द्र! ता गव्यः पिङ्गलाः शीघ्रं घृतं स्रवन्ति, ताः सोमरसस्य पूर्णाः, अमृतस्य पानाय समर्पिताः। ये सुलभजन्मानः सन्तः गर्भं निष्कुर्वते, सूर्यं परितः परिवर्तन्ते, तस्य गच्छन्ति मार्गेण। त्वां, बलेश्वर, कण्वाः स्तोत्रैः महनीयम् अकुर्वन्, त्वां सोमरसो मदयति। तव मार्गदर्शनाय स्तुतिः, वज्रपाणे, यज्ञः सम्यग् विततः तुभ्यं समर्प्यते। अस्मभ्यं, इन्द्र, महद् पोषणं ददातु, यथा गव्येन समृद्धाय पुराय; अपि च सन्ततिं वीर्यं च। यद् अश्वसदृशं रूपं नहुषस्य त्वया प्रकाशितम्, तत् सर्वेषु जातिषु प्रथमं दीप्तमासीत्। त्वया, इन्द्र, गवां निकेतनं स्थापितम्, यथा सूर्यः दूरदर्शी तिष्ठति, तथा त्वं कृपया अस्मान् पालयसि। यदा त्वं, अतिबलिन, स्वबलस्य श्रेयसा जनान् जयसि, तदा तव महिमा अनन्ता, अपरिमिता। त्वां, विस्तारशरण, जनाः हविषा आह्वयन्ति, सोमरसैः साकं। पर्वतानां मध्ये, नद्यः संगमे च, प्रज्ञया ऋषिः जातः। सः तस्मात् शिखरात्, प्राज्ञः, सागरं निरीक्षते, यत्र वहन्ति आपः। प्राचीनबीजात्, दिवाकरस्य प्रयासे दिवा ज्योतिः पश्यन्ति। कण्वाः, इन्द्र, तव प्रज्ञां वर्धयन्ति, सर्वे तव वीर्यं पूषयन्ति; महाबल, तव पौरुषं च। मम एषा उत्तमा स्तुतिः गृहाण, इन्द्र; मां सम्यक् पालय; मम प्रज्ञां च वर्धय। वयं वज्रपाणे, त्वयि भक्तिं वर्धितवन्तः; मनीषिणः आयुषः कृते स्तोत्राणि रचयन्ति। कण्वाः तपः स्रवन्ति, यथा सरितः स्रवन्ति, यथा प्रेरितचेतसः इन्द्रं प्रार्थयन्ति। इन्द्रस्य स्तुतयः वर्धिताः, यथा नद्यः सागरं पूरयन्ति; तस्य कोपः अनुत्तमः, अजरा च। दूरतः, इन्द्र, तव प्रियाश्वाभ्यां आगच्छ, एतं सोमं पिब। त्वं वृत्रहन्, ये दर्भमाधाय जनाः त्वां आह्वयन्ति, बलं जय्यं च प्रार्थयन्ति। द्यो भूमी च त्वां अनुवर्तेते, यथा चक्रं अक्षं; प्रवहमानाः सोमाः त्वां अनुसरन्ति। सुमधुरे सोमपाने, शर्यणावते, मुदस्व, इन्द्र; विवस्वतः चिन्तने रमस्व। महाबलः वज्रधारी दिवि निनादम् अकरोत्; वृत्रस्य हन्ता, सोमपानानां श्रेष्ठः। ऋषिः, प्रथमजः, शक्त्या स्वामी जातः; इन्द्र, त्वं धनस्य काम्यः। त्वदर्थं, नः पिष्टाः सोमाः, तन्तुभिः संयुताः, हविः वहन्ति; शतं अश्वाः तान् वहन्तु। एषा प्राचीना मती, मधुनाघृतसमृद्धा, कण्वैः स्तोत्रेण वर्धिता। नरो मृत्यवः, महोत्सवेषु, इन्द्रं वृणीते; सहाय्याय च त्वां इच्छन्ति। तव द्वौ अश्वौ, प्रियमेधेन स्तुतौ, बहुभिः प्रशंसितौ, त्वां सोमपानाय समीपं वहतः। अहं तिरिन्दिरः, शतम्, सहस्रं, बहूनि दानानि यदुभ्यः अददाम्। त्रिशतं अश्वान्, सहस्रं, दश गाः पज्राय गीताय दत्ताः। ककुहुः चतुर्युक्तान् उष्ट्रान् दिवि उद्धृत्य, यदुभ्यः कीर्त्या अददात्। यदा होतृः त्रिष्टुभा मरुद्भ्यः स्तोत्रं जपन्, त्वं पर्वतान् अधिपतिरभूः। यदा, बलिनः, त्वं दीप्तिमन्तः सह गच्छथ, पर्वताः नमन्ते। पुष्टिगव्यः, प्रिश्न्याः कन्याः, वातैः सहोत्थाय, समृद्धिं स्रवन्ति। मरुतः वर्षं स्रवन्ति, पर्वतान् कम्पयन्ति, यदा ते वातैः सह चलन्ति। यदि पर्वतः तव आगमाय विचलति, यदि नद्यः तव पन्थानं वियच्छन्ति, तव महाबलस्य वशे तिष्ठन्ति। वयं रात्रौ त्वां आह्वयामः, दिवा त्वां हुवेम; सर्वे यज्ञे त्वां इच्छामः। ते दीप्तिमन्तः, रुधिराम्भःयुक्ताः, स्वैः रथैः उत्थाय, पुष्टिगव्यः स्वर्गे उपविष्टाः। स्वशक्त्या ते रश्मीन् स्रवन्ति, सूर्यस्य गतये मार्गं विचिन्वन्ति; तैः किरणैः स्थिराः तिष्ठन्ति। एवं ऋग्वेदस्य एते मन्त्राः, इन्द्रस्य मरुतां च महिमानं, स्तुतिं, बलं, सोमपानं, यशश्च प्रतिपादयन्ति।