अत्र कन्वाः स्वीयैः प्रज्ञाभिः प्रज्वलन्तीः अग्निशिखावत् प्रमुखेषु भावेषु स्तुवन्ति स्म। याः चिन्ताः गुह्याः सन्त्यपि, स्वभावेनैव प्रकाशन्ते; कन्वाः सत्यमृतस्य प्रवाहेण ताः दीप्तयन्ति। तेन्द्रं वयं गावः अश्वैः समृद्धं धनं प्रार्थयामः; प्राचीं धियं स्तोत्रे समर्पयामः। पितुः अमृतत्वस्य प्रज्ञानं अहं समालभे, आदित्यवत् जातः अस्मि। प्राचीना धिया कन्ववत् अहं गीतानि भूषयामि, येन इन्द्रः बलं अवाप। ये मुनयः त्वां न स्तुवन्ति, ये च स्तुवन्ति, तेषां मध्ये अहं, उत्तमया स्तुत्या, तव वीर्यं वृद्धये। यदा अस्य कोपः प्रेरितः, तदा सः वृत्रं बिभेद, आवरणानि अपि; सः आपः सागराय प्रासृत। शुष्णं त्वं, इन्द्र, वज्रेण रिपोः निपातितवान्; त्वं महाबलवान्, भीमः, श्रूयसे। न दिवः बलैः, न अन्तरिक्षाणि, वज्रधरं त्वां निवारयन्ति; न पृथिव्यः त्वां बध्नन्ति। यः कश्चन, इन्द्र, तव महान् आपः प्रतिषेधयेत्, तं त्वं मार्गेषु निपातयसि। यः इमौ लोकौ समग्रं गृहीत्वा, तम् त्वं तमसा छादयसि। इन्द्र, ये नियमयुक्ताः भृगवः, ये च त्वां स्तुवन्ति, तेभ्यः प्रार्थनां शृणु। इमे, इन्द्र, वर्णिन्यः गावः शीघ्रं घृतं दुहन्ति; अमृतस्य रसं पूर्णाः सन्ति। ये, इन्द्र, सुलभजाः, गर्भं कृतवन्तः, ते आदित्यं परिवेषयन्ति। त्वाम्, बलस्य नाथं, कन्वाः स्तोत्रैः वर्धयन्ति; त्वां सोमरसैः अपि। तव नियोगाय, इन्द्र, स्तुतिः, अश्महस्त, हविः च, सुविस्तृतं, तुभ्यम्। अस्मभ्यं, इन्द्र, महदन्नं प्रयच्छ, गावः-समृद्धाय पुर्यैव; अपत्यं च वीर्यं च दत्त। यत् अश्वतुल्यं रूपं, इन्द्र, नहुषस्य, जातु प्रथमे जातं, स जातिः विष्वान् प्रजासु दीप्तवती। त्वं, इन्द्र, गोष्ठं स्थापयः, दीर्घदर्शिनः सूर्यवत्, यदा त्वं अस्मान् अनुग्रहेण पश्यसि। यदा, इन्द्र, तव अतिशक्त्या त्वं जनान् जयसि, तदा तव महिमा अनन्ता, अपरिमिता। त्वाम्, विशालशरणं, जनाः हविर्युक्ताः आह्वयन्ति, इन्द्र, स्रवद्भिः सोमैः। पर्वतानां कन्दरस्य मध्ये, नदीनां संगमे च, प्रज्ञया प्रेरितः ऋषिः जातः। तस्मात् शिखरात्, सः प्राज्ञः, सागरं निरीक्षते, यतः आपः प्रवहन्ति। पुरातनात् बीजात्, ते दिवासं ज्योतिः पश्यन्ति, यदा पारं गतः दिवा यतते। कन्वाः, इन्द्र, तव प्रज्ञां वृद्धयन्ति, सर्वे तव पुरुषत्वं पुष्णन्ति; महाबलिनः, तव वीर्यं अपि। मम एषा उत्तमा स्तुतिः गृहाण, इन्द्र; मां सम्यक् पालय; मम प्रज्ञां च वृद्धय। वयं, वज्रिन्, तव भक्तौ वर्धिताः; ऋषयः आयुषे स्तोत्राणि अकुर्वन्। कन्वाः तपः स्रवयन्ति, प्रवाहवत्, यदा प्रेरितधिया इन्द्रं इच्छन्ति। इन्द्रस्य स्तुतयः वृद्धिं गताः, नद्यः इव सागरं पूरयन्ति; अस्य कोपः अनुत्तमः, अजरः। दूरात् आगच्छ, तव प्रिययुग्भ्यां अश्वाभ्यां, इन्द्र, एतं सोमं पिब। त्वां, वृत्रहन्, जनाः कुशासनं विधाय, बलं जयं च प्रार्थयन्ति। उभे, द्यावापृथिव्यौ, त्वां अनुयातः, चक्रस्य अक्षं यथा; प्रवहन्ति सोमाः त्वां प्रति। मुदं कुरु, इन्द्र, मधुमन्तं सोमं शर्यणावते; विवस्वतः धिया रमस्व। महाबलः वज्रधारी, बलीभूत्वा, दिवि निनादः; वृत्रहन्, श्रेष्ठः सोमपः। प्रथमो जातः ऋषिः शक्त्या स्वामी; इन्द्र, त्वं धनस्य इच्छुकः। त्वदर्थं, अस्माकं स्रुताः सोमाः, जालैः सन्नद्धाः, हविः वहन्ति; शतम् अश्वाः तान् वहन्तु। एषा पुरातना धिः, मधुना घृतवती, कन्वैः स्तोत्रेण वर्धिता। नरो, महोत्सवेषु, इन्द्रं वृत्यताम्; साहाय्यार्थं इन्द्रं प्रार्थयन्तु। तव द्वौ अश्वौ, प्रियमेधेन स्तुतौ, बहुभिः प्रशंसितौ, सोमपानाय समीपं आनयतः। अहं तिरिन्दिरः, शतम्, सहस्रं, अनेके दानानि यदुभ्यः अददम्।