आश्विनौ, युवां सततं जाग्रच्छृगालयोः वा, स्थविरे धन्ये वृषभे वा प्रमोदम् अनुभवथः। अस्मभ्यं पोषणं समृद्धिं च दत्तम्। हे आश्विनौ, एतानि मम नवानि दानानि विद्यातम्—यथा चैद्यः दानशीलः शतं उष्ट्राणां दश सहस्रं च गावः अददात्। सः यो दश राज्ञः सुवर्णसन्निभान् मम अददात्, सः न कदापि हीनः अभवत्; चैद्यस्य अधः तस्य जनाः समृद्धाः अभवन्, बहवः तस्य समीपे समागच्छन्। मा कश्चन अस्माभिः सह एषम् अध्वानम् अनुयात्, यतः एते चैद्याः प्रस्थिताः; अन्यः, यो न नायकः, उत्पद्यते, किन्तु यो बहुदानवान् सः एव महान् नरः। इन्द्रः अपि स्वबलस्य महत्तया, वर्षद इव पर्जन्यः, अतिशक्तिमान् अभवत्; सः वत्सस्य स्तुतिभिः वृद्धिं प्राप। यः अमृतस्य अपत्यं पोषयन्ति, अग्नयः यदा वहन्ति, तदा सत्त्वेन ऋतस्य वाहनम् उपयन्ति। यदा कण्वाः इन्द्रं स्तुतिभिः यजमानं कृतवन्तः, तदा आयुधम् बान्धवम् इति आहुः। तस्य रोषाय सर्वे जनाः नमतः, यथा नद्यः समुद्राय। एवं तस्य बलं तेजश्च, यदा सः उभयं संगृह्य, इन्द्रः त्वचमिव द्यावापृथिवी समावृत्य स्थितवान्। सः शतधारेण वज्रेण प्रतिरोधिनं वृत्रं शिरः विदार्य, महता बलिना विजितवान्। एतानि उत्तमानि चिन्तनानि वयं स्तौमः, यानि अग्नेः शिखेव दीप्तानि। यद्यपि गूढानि, स्वभावेन एव प्रकाशन्ते; कण्वाः ऋतस्य प्रवाहेण प्रकटयन्ति। इन्द्रात् वयं गोअश्वसमृद्धं धनं इच्छेम, प्राचीं धीमहि प्राचीं मेधाम्। नूनम्, अमृतस्य प्रज्ञाम् अहम् पितुः उपाददाम्; सूर्य इव जातः अहम्। प्राचीना बुद्ध्या अहम् गीतानि भूषयामि, यैः कण्वैः इन्द्रः बलम् अवाप। ये मुनयः त्वां, इन्द्र, न स्तौति, ये च स्तौति, तेषां मध्ये अहम्, प्रशंसितः, तव वीर्यं वर्धयामि। यदा तस्य कोपः समुत्थितः, सः वृत्रं, बन्धनानि च, विदलयत्; आपः समुद्राय प्रेषयत्। शुष्णं त्वं, इन्द्र, वज्रेण रिपवे, निहतम् अकरः; महाबलः भीमः च त्वं श्रूयसे। न द्यौः, इन्द्र, न अन्तरिक्षाणि, न पृथिव्यः वज्रिणः त्वां निवारयन्ति। यः, इन्द्र, तव महतीः आपः प्रतिरोद्धुम इच्छेत्, तं त्वं पन्थासु निहन्यसि। यो, इन्द्र, एते उभे महती पृथिव्यौ गृहीत्वा स्थितवान्, तं त्वं तमसा छादयसि। हे इन्द्र, ये नियताः भृगवः, ये त्वां स्तुतवन्तः, तेषां स्तुतिं शृणु। एता गव्यः, इन्द्र, शीघ्रं सर्पिष् ददति; अमृतपेयेन पूर्णाः। ये, इन्द्र, सुलभजाः, गर्भं कृतवन्तः, ते सूर्यं परिवर्तन्ते। त्वां, बलिनं, कण्वाः स्तुतिभिः महनीयम् अकुर्वन्; त्वां सोमरसैः पूजितवन्तः। तव नेतृत्वाय, इन्द्र, स्तुतिः; यज्ञः, सुस्थितः, तव एव। अस्मभ्यं, इन्द्र, महत् पोषणं ददातु, यथा पशुमती नगरी; अपत्यानि वीर्यं च ददातु। स इन्द्र, अश्वसदृशं रूपम्, यत् नहुषस्य आसीत्, गणेषु पूर्वम् प्रकाशमयम्। त्वं, सूर्य इव दूरदर्शिनां चक्षुषा, गोष्ठं स्थापितवान्, यदा त्वं अस्मान् अनुगृह्णासि। यदा, इन्द्र, अतिशक्त्या जनान् विजेषि, तदा तव महत्त्वं अनन्तं च। त्वां, विस्तीर्णशरणं, जनाः हविषा आह्वयन्ति, सोमपानं याचन्ते। गिरिषु कन्दरस्य, नद्योर संगमे वा, प्रज्ञया प्रेरितः ऋषिः जातः। तत्र, शिखरात्, प्राज्ञः समुद्रं निरीक्षते, यतः प्रवाहिण्यः आपः गतिं लभन्ते। पुरातनबीजात्, दिवा ज्योतिः पश्यन्ति, यदा परः दिवा यतते। कण्वाः, इन्द्र, तव प्रज्ञां वर्धयन्ति, सर्वे तव पुरुषत्वं पुष्णन्ति; महाबलिनः तव वीर्यं च। मम एषः उत्तमः स्तवः गृहाण, इन्द्र; माम् रक्ष; मेधां च वर्धय। वयं, वज्रिण, त्वयि भक्तिं वर्धितवन्तः; मुनयः आयुषः कृते स्तोत्राणि रचयन्ति। कण्वाः तपः स्रवन्ति, यथा प्रवाहिण्यः, यदा तेषां प्रेरणा इन्द्रं इच्छन्ति। इन्द्रस्य स्तुतयः वर्धिताः, यथा नद्यः समुद्रं पूरयन्ति; तस्य क्रोधः अनुत्तमः च अनादिः च। दूरात् आगच्छ, स्वप्रियाश्वयुतः, इन्द्र, एषं सुतं सोमं पिब।