यथा पूर्वं अश्विनौ धनस्य स्पर्धायां, अगस्त्याय गावां मध्ये सोमस्य प्राप्त्यर्थं, तथा सोमभरीये स्पर्धायां च महोत्सवं कृतवन्तौ, एवं वयं अपि, महाबलिनौ अश्विनौ, अधिकं वा, स्तुवन्तः स्तोत्रैः, भवद्भ्यां अनुग्रहं प्रार्थयामहे। युष्माकं रथः सुवर्णयुगः सुवर्णरश्मिः च, अश्विनौ, भवद्भ्यां नूनम् आस्थितः, दिवं स्पृशति। तस्य यः धुरः सुवर्णमयः, युक्तिः शोभनास्ति, अक्षः च सुवर्णमयः, चक्रे उभे अपि सुवर्णमयी। तेन रथेन, हे अश्वदातृ, दूरात् अपि आगच्छतम्; मम एषा उत्तमा स्तुतिः स्वीकृत्यताम्। दूरात् आगच्छथः, अश्विनौ, बहूनि दानानि वहन्तौ, पोषणं ददातः, अमृतौ। यशसा, कीर्त्या, श्रियैः सह आगच्छतम्, नासत्यौ, सर्वेषां पुरतः दीप्तिमन्तौ। अत्र, यत्र जनानां पूज्ये संज्ञायां, भवतो विहङ्गमाः, वर्षदायिनः पक्षिणः, वहन्तु। यः रथः गीतैः सह बलवद् गच्छति, तस्य चक्रं कदापि न निरुद्ध्यते। सुवर्णरथेन, शीघ्रहस्तैः अश्वैः च, नासत्यौ, युष्माकं मनसि प्रेरितौ शीघ्रं आगच्छथः। जाग्रतः मृगौ, वा बलिनं धन्यं वृषभं, युष्माभिः रम्यते; अस्मभ्यं पोषणं धनं च दत्तम्। अश्विनौ, मम एतानि नवानि दानानि विद्धि; यथा चैद्यः उदारः शतं उष्ट्राणां दश सहस्रं गावः च अददात्। यः मे दश राजानः सुवर्णसदृशान् अददात्, स न कदापि क्षीणः; चैद्यस्य अधः तस्य जनाः समृद्धाः, बहवः तस्य समीपे समागताः। मया सह एषां मार्गं कश्चित् न यातु, चैद्याः हि प्रस्थिताः; अन्यः, यो न नेता, उत्थायति, किन्तु यो बहुदाता स एव श्रेष्ठः। इन्द्रः, स्वबलवता, वर्षदायिना पर्जन्येन इव, महाबलवान्, वत्सस्य स्तुतिभिः वर्धितः। अमृतस्य अपत्यं पोषयतः, यदा अग्नयः वहन्ति, ऋतस्य वहनया, विप्राः, पोषयन्ति। कण्वैः इन्द्रः स्तुतिभिः यजमानः कृतः, तदा सः अस्त्रं बान्धवमिव आहूतः। तस्य रोषे सर्वे जनाः नमन्ति, नद्यः इव सागरे। एष एव तस्य बलं तेजश्च, यदा इन्द्रः दिवं पृथिवीं च त्वचामिव संवेष्टयत्। शतपर्वणा वज्रेण, महाबलवता, प्रतिरुध्य वृतस्य शिरः विदारयत्। एतानि चिन्तनानि, अग्नेरिव ज्वलन्ति, वयं स्तौमः। स्वभावेन एव तानि प्रकाशितानि, कण्वैः ऋतस्य प्रवाहेण। इन्द्रात् वयं गवाश्वसमृद्धं धनं इच्छामः; प्राचीं बुद्धिं स्तोत्रेण आह्वयामः। अमृतस्य विद्याम् अहं पितुः उपाददर्शम्; सूर्य इव जातः अस्मि। प्राचीना बुद्ध्या, कण्ववत्, मम गीतानि भूषयामि, येन इन्द्रः बलं प्राप। ये मुनयः त्वां न स्तौत, इन्द्र, ये च स्तुवन्ति, तेषां मध्ये, अहं, सुप्रशंसितः, तव वीर्यं वर्धयामि। यदा तस्य क्रोधः सञ्जातः, वृतं, बन्धानि च, भिनत्ति; सः आपः सागराय प्रेषयत्। शुष्णं च, शत्रोः, वज्रेण, इन्द्र, त्वया निहतः; बली च उग्रः च त्वं श्रूयसे। न दिवः, इन्द्र, न अन्तरिक्षाणि, वज्रिणं धारयन्ति; न पृथिव्यः तं निरुद्ध्यन्ते। ये, इन्द्र, तव महतीः आपः प्रतिषेधयन्ति, तान् पन्थासु त्वं निहन्यसि। यः, इन्द्र, एते उभे महती पृथिव्यौ धृतवान्, तम् अन्धकारेण त्वं निह्नुतः। इन्द्र, ते संयताः भृगवः, ये च त्वां स्तुतवन्तः—मम आह्वानं शृणु। एता, इन्द्र, चित्रगावः, शीघ्रं घृतं दुदुहुः; अमृतपेयेन पूर्णाः। ये, इन्द्र, सुप्रसवाः, गर्भं कृतवन्तः, सूर्यं तस्य पन्था इव परिवर्तयन्ति। त्वां, बलस्य अधिपतिं, कण्वैः स्तोत्रेण महयन्ति; त्वां, सुतसोमैः, पूजयन्ति। तव नियोगाय, इन्द्र, स्तुतिः; सुविस्तीर्णा यज्ञः तव। अस्मभ्यं, इन्द्र, महत् पोषणं दा, पुरीव पशुशालिनीं, सन्ततिं च वीर्यं च। यः अश्वरूपः, इन्द्र, नहुषस्य, सः प्रथमं कुलानां मध्ये प्राकाश्यत्। त्वया, इन्द्र, परिघः स्थापितः, सूर्य इव दीर्घदर्शिना, यदा त्वं अस्मान् अनुग्रहीषे। यदा, इन्द्र, अतिशक्त्या जनान् जयसि, तदा तव वीर्यं महत् अनन्तं च।