श्रद्धया यजन्ते ये दातारः सन्ति, तेषां हिताय अश्विनौ उत्तमां प्रज्ञां मार्गदर्शनं च दत्तमावाम्। तौ मधुपूर्णं क्षीरधारां हविषा सह प्रावर्तयतः। हे अश्विनौ, शीघ्रं ह्युप यातं स्तोत्रस्य समीपं, श्येनाभ्यां त्वरिताश्वैः सह; अश्विनौ, स्वैः रथैः सह आगच्छतम्। याभ्यां यूयं त्रिणि दूराणि दिवः तेजस्विनि क्षेत्राणि व्यचरथुः, अश्विनौ, सर्वाणि दिशः पर्यगच्छतम्। अस्मभ्यं अपि, दिवस्यानयित्रौ, गोमद् धनं समृद्धिं च दत्तमावाम्, पन्थानं अस्माकं यात्रा हेतुं विस्तृतं कुरुतम्। अश्विनौ, अस्मभ्यं गोसंपन्नं धनं, वीर्यवन्तः नराः, शोभनरथाः, अश्वसमृद्धिं च दत्तमावाम्। नित्यवर्धमानौ, रूपवन्तौ, अद्भुतौ, सुवर्णचक्रौ, तौ मधुमत्तमं सोमं पिबतम्। अश्वदातृभ्यः, दानशीलाय च, विस्तीर्णं रक्षां वहतम्, यौ स्तुतौ रम्येथाम्। जनानां प्रार्थनासु समीपं यातम्; शीघ्रं आगच्छतम्; अन्यत्र मा गच्छतम्। एतस्य मधुमत्तमस्य प्रमोदस्य, अश्विनौ, यूयं पिबतम्, रथपतिः, मधुरस्य दानस्य। अस्मभ्यं शतगुणं, सहस्रगुणं, समृद्धं, सर्वजनसमर्थं धनं वहतम्। नानादेशेषु, जनाः, बुद्धिमन्तः, यूयं आह्वयन्ति; स्तोत्रकारैः सह आगच्छतम्, अश्विनौ। जनाः, समिद्धदर्भैः, हविर्यानैः, भूषिताः, यूयं आह्वयन्ति, अश्विनौ। अद्य, हे अद्भुतौ, एषा अस्माकं स्तुतिः उत्तमा सन्निधौ भवतु; सा यूयमुपगच्छतु, अश्विनौ। अश्विनौ, तस्य मधुपात्रस्य पिबतम्, यद् यूवाभ्यां समर्पितम्, नररथपतिः। तद्भिः, अश्वदातृभ्यः, अस्मभ्यं गोभ्यः, प्रजाभ्यः, धेनुभ्यश्च, समृद्धिं दत्तमावाम्। दिवः, प्रवहद्भ्यः नद्यः च, अश्विनौ, अस्मभ्यं वरदानि दत्तमावाम्; तानि द्वारवत् अस्मासु क्षिपतम्। कदा तुग्रस्य पुत्रः, समुद्रं प्रस्थितः, यूभ्यां परित्यज्यते, वा कदा वां रथः भिद्यते? नासत्यौ, यूयं सदा काण्वं दानशीलं स्वगृहे सदा सहायैः अनुग्रहीतम्। तैः नूतनैः, शुभैः सहायैः सह आगच्छतम्, यैः अहं यूयं आह्वयन्, महाबलौ, अनुग्रहमिच्छामि। यथा यूयं काण्वं प्रियं स्तुत्यं च, अत्रिम् च, शिञ्जरं च अश्विनौ रक्षितवन्तौ। यथा गोषु सोमस्य स्पर्धायां अगस्त्याय, धनस्य स्पर्धायां सोभरये च, सहायं दत्तवन्तौ। एवं, अश्विनौ, अथवा अतिरिच्य, वयं स्तुवन्तः यूष्माकं अनुग्रहमिच्छामः। अश्विनौ, युवयोः रथः सुवर्णयोकः, सुवर्णरश्मयः; यूयं तं आस्थाय दिवं प्राप्नुथः। तस्य यूपः सुवर्णमयः, युगं शोभनं, अक्षः सुवर्णमयः; उभे चक्रे सुवर्णमये। तेन, अश्वदातृभ्यः, दूरादपि अस्मभ्यं आगच्छतम्; एषा मम उत्तमा स्तुतिः गृह्णीतम्। दूराद् आगच्छथः, अश्विनौ, बहूनि दानानि वहन्तौ, पोषणं दत्तम्, अमृतौ। यशो, कीर्तिं, धनं च, अश्विनौ, नासत्यौ, प्रकाशमानौ, अस्मभ्यं आगच्छतम्। अत्र, युवयोः पक्षिणः, वर्षदायिनः, अस्मान् वहन्तु, अस्मिन्समाजे यजन्तां जनानाम्। यः रथः, गीतैः अन्वितः, बलसम्पन्नः, तस्य चक्रम् कदापि न निरुद्धम्। स्वर्णरथेन, त्वरितहस्ताश्वैः, नासत्यौ, प्रेरितबुद्ध्या शीघ्रं यातम्। जाग्रदृच्छया मृगेषु, वा स्थिरेषु गोमिषु वृषेषु, रमध्वम्; अस्मभ्यं पोषणं धनं च दत्तम्। अश्विनौ, एतानि मम नवानि दानानि जानीतम्; यथा च ऐदियः दानशीलः शतं उष्ट्राणि, दशसहस्रं गवां दत्तवान्। यो मे दश राज्ञः सुवर्णसदृशान् अददात्, स न क्षीणः; ऐदियस्य अधः, तस्य जनाः पोषिताः, बहवः तस्य समीपे समागताः। न कश्चन मया सह एषं पन्थानं यातु, यतो ह्येते ऐदियाः प्रस्थिताः; अन्यः, यो न नेता, उत्थायते, किन्तु यो बहुदानः, स एव श्रेष्ठः पुरुषः। इन्द्रः बलात् महावीर्यः, वर्षदायिनः पर्जन्य इव; सः वत्सस्य स्तुतिभिः वर्धितः। यूयं, अमृतस्य अपत्यं पोषयथः, यदा अग्नयः वहन्ति, हे विप्राः, सत्यस्य वाहनैः। यदा काण्वाः इन्द्रं स्तुतिभिः, यजमानं, कृतवन्तः, तदा आयुधं बन्धुं च आह्वयन्। तस्य रोषाय, सर्वे जनाः नमन्ति; यथा नद्यः समुद्रं प्रति। एवं तस्य बलं तेजश्च, यदा इन्द्रः, उभयं संनह्य, त्वचम् इव, दिवं पृथिवीं च आवृतवान्। सः, शतपर्वणा वज्रेण, विरोधिनं वृत्रं शिरसि विदार्य, महता बलात् विजिगाय।