न वयम् भीमाय ते सख्याय भीमसेन, न च श्राम्येम; तव तानि महान्यन्यूनानि कर्माणि पश्येम, यानि त्वं, महाबल, तुर्वशाय यदवे च चकार। स इन्द्रः, वृषभ इव, पार्श्वं प्रपूर्य, अक्रोधेन दानं कुर्वन् अग्रे धावति; गावः मधुमद्भिः पयसा संयुक्ताः समायान्ति—तथा त्वमिह आगच्छ, प्रवह, पिब च। यस्य त्वं, इन्द्र, सखा, स अश्वैः, रथैः, सुसम्पन्नरूपेण, पशुभिश्च संयुक्तः; स सदा बलभाग्भूतः सभां गच्छति, दीप्तिमान्, नित्यम् युवा। मृग इव तृषितः, ताजसं सोमं पातुम् आगच्छ, काङ्क्षाभिः अनुगतः; हर्षमापन्नः, महादान, प्रतिदिनं बलिष्ठतमं वीर्यं गृह्णासि। अध्वर्यु, सोमं पवय, इन्द्रः हि तृष्यति; अधुना युक्ते बलिष्ठे अश्वे, वृत्रहाऽपि आगतः। यत्र सोमेन तुष्यसि, तत्र यजमानः आत्मानं महान्तं मन्यते; एष ते उचितः, सम्यग्मिश्रितः हविः—तत्र आगच्छ, प्रवह, पिब च। अध्वर्यवः, इन्द्राय, रथस्थाय सोमं पिन्वन्तु; पेषणशिलायां शिलाः निनदन्ति, स्रवन्ति च दानाय हविः उदारयज्ञस्य। युक्ते बलिष्ठे शीघ्रे अश्वे रथाय, स इन्द्रं शीघ्रं वहतः; सप्त युक्ताः, समिद्धाः, यज्ञाय भूषिताः, त्वां सोमपीठं प्रति वहन्तु। वयं पूषणं बहुदानं सख्याय वृणीमहे; अतः, शक्र, बहुप्रार्थित, नः प्रज्ञया शिक्ष, धनाय मोचय। त्वं नः तीक्ष्णीकुरु, यथा कर्षणी उपरिष्टात् तिक्ष्णीकृता भवति; धनाय मोचय; त्वत्तः वयं सुविद्यम्, दीप्तं धनं, यत् त्वं मर्त्येभ्यः ददासि, विजानीयाम। त्वामेव, पूषन्, अनुग्रहाय वाञ्छामि, स्तुतये वाञ्छामि, भास्कर; न परस्य द्वेषं वाञ्छामि, तत् कारणं त्वां गीर्भिः स्तोमेन च स्तौमि। गावः, भास्कर, सम्भवतः गव्यम् चरन्त्यः, नित्यलक्षिताः, अमृताः; त्वं नः पातु, पूषन्, अनुग्रहवान् भूत्वा, बलाय महत्तमः। अस्मभ्यं बहुधनं, शताश्वं, शीघ्रस्य नृपतेः दानानां मध्ये, सौभाग्यशीलात् देहि; तुर्वशेषु चास्माकं भाग्यं स्यात्। काण्वस्य चिन्तया, विजयिनः, प्रियैः स्तोमैः, दीप्तैः सूक्तैः, षष्टिसहस्रं गावां गणान् अपोहाम, ऋषिः सेनाः मुक्तवान्। अपि वृक्षाः मम वेगेन न तिष्ठन्ति; ते विदीर्णाः, गावः विभक्ताः, अश्वाश्च मम बलात् विभक्ताः। दूरात्, यथार्थं, रक्तवर्णः, अम्बुना दीप्तिमान्, स्वयम् तेजसा विस्तारयन्, सर्वं धारयति। यथा नरौ, आश्चर्ययुक्तौ, विस्तीर्णशक्तियुत रथे मनः योजयित्वा, अश्विनौ उषसम् अनुगच्छतः। युवाभ्यां, अश्विनौ, अश्वदायिनौ, इमे स्तोमाः समागताः, यथा दूतः वाक् वहति। बहुप्रियौ, अनुग्रहवन्तौ, बहुधनसम्पन्नौ, काण्वैः स्तूयध्वम्, हे अश्विनौ। महाबलिनौ, कीर्तिदायिनौ, रूपवन्तौ, यजमानस्य गृहम् आगच्छतम्। सुसंस्कृताय, उदाराय, शुभां प्रज्ञां, नेतृत्वं च दत्तं; सर्पिर्मदुक्षीरस्य धाराः स्रावयतम्। त्वमावां, अश्विनौ, शीघ्रं स्तोमं प्रति, श्येनैः, शीघ्रैः अश्वैः सह आगच्छतम्; अश्विनौ, अश्वैः आगच्छतम्। येन युवां त्रि दीर्घं तेजस्विनं दिवः क्षेत्रं व्यचरतम्, सर्वाणि दिशः अतिक्रम्य गतवन्तौ। अस्मभ्यं अपि, अश्विनौ, बहुधनं, पशुभिः समृद्धिं च, दिवाहृदयं दत्तं; मार्गं विस्तीर्णं अस्माकं यानाय उद्घाटयतम्। अश्विनौ, अस्मभ्यं गवां समृद्धिं, बलिष्ठान् पुरुषान्, सुषम्रथान्, अश्वैः समृद्धिं च दत्तम्। सदा वर्धमानौ, रूपवन्तौ, आश्चर्यवन्तौ, सुवर्णचक्रौ, मधुमन्तं सोमं पिबतम्। अस्मभ्यं, अश्वदायिनौ, उदाराय च, विस्तीर्णं त्रायन्तां, स्तोत्रप्रियौ युवाम्। जनानां प्रार्थनां प्रति, समीपं गच्छतम्; शीघ्रं आगच्छतम्; अन्यत्र मा गच्छतम्। अस्य मधुमदः प्रमोदयस्य, अश्विनौ, युवां पिबतम्, रथपतिः, मधुमद् दानस्य। अस्मभ्यं धान्यं, शतगुणं, सहस्रगुणं, समृद्धं, सर्वजनसमर्थं वहतम्। वस्तुतः, बहुषु स्थलेषु, नराः, प्राज्ञाः, युवां आह्वयन्ति; आगच्छतम्, अश्विनौ, स्तोतृभिः सह। जनाः, समिद्धदर्भैः, उपहारान् वहन्तः, भूषिताः, युवाम् आह्वयन्ति, अश्विनौ। अद्य, आश्चर्यवन्तौ, एषा नः स्तुतिः, श्रेष्ठा, स्नेहयुक्ता, युवां प्रति प्राप्नुयात्; सा युवाभ्यां सह अस्तु, अश्विनौ। अश्विनौ, तस्मात् मधुपात्रात् पिबतम्, यत् युवयोः स्थापितम्, नरर्षभौ रथिनौ। तेन, अश्वदायिनौ, अस्मभ्यं पशूनां पोषणं, सन्ततिं, गावश्च वहतम्। दिवः, प्रवहद्भ्यश्च नद्यः, युवाभ्यां आशिषः प्राप्नुयाम; ताः द्वारैः इव स्रवयतम्। कदा तुग्रपुत्रः, समुद्रं प्रति प्रस्थितः, युवाभ्यां परित्यज्यते, नरः, वा कदा युवयोः रथः भग्नो भवति? युवां, नासत्यौ, सदा काण्वं उदारं गृहे, नित्यैः उपस्थैः अनुगृहीतम्। तैः नूतनैः, श्रेयस्करैः उपस्थैः, येभ्यः अहं, आह्वयन्, युवयोः कृपां वाञ्छामि। यथा युवां काण्वं, प्रियं स्तुतं, अत्रिं च, अश्विनौ, शिञ्जरं च अपि, रक्षितवन्तौ। एवं ऋषयः, यजमानाः, भक्ताः च, महर्षयः, देवौ इन्द्रं, पूषणं, अश्विनौ च, स्तुतिभिः, सोमपानैः, हवं च कृत्वा, आयुः, बलं, धनं, प्रज्ञां, रक्षां च प्रार्थयन्ति।