इन्द्रः सोमस्य सुतस्य मदाय पिबति, गोमन्तं हविर्दत्तं हर्षेण स्वीकुर्वन्, अस्माकं वृद्धये सखा भोजनेषु सन्निहितः, अस्मान् पालयतु, तव चिन्ताः अस्मान् रक्षन्तु। हे पुरन्दर, त्वदीये प्रसादे वयं स्याम, न हि रिपोः पुरः पताम; अद्भुतैः सहायैः अस्मान् पालय, स्वकृपायां नय। दूरदर्शिन्, एते मे स्तोत्राणि त्वां वर्धयन्तु; सुवर्णवर्णाः, शुद्धाः, प्रज्ञावन्तः, स्तुतिभिः त्वाम् उपगच्छन्। स एषः सहस्रदर्शी महाबलः, सिन्धुवत् व्याप्य स्थितः, तस्य महत्त्वं सत्यं, तस्य शक्तिम् अहम् यज्ञेषु, प्रेरितानां राज्ये च, स्तौमि। इन्द्रायैव, देवेषु हिताय, हविषि, सभायां च, अरण्यवासिनः आह्वयन्ति, धनाय च। इन्द्रः स्वमहिम्ना उभे लोकौ व्याप्य स्थितः; तेन तेजसा सूर्यं प्राकाशयत्; तस्मिन् सर्वाणि भूतानि स्थितानि; तस्मिन् एव सुताः सोमाः बलवन्तः। त्वां, इन्द्र, प्राचीनाः सोमपाः आयवः स्तुतिभिः आह्वयन्ति; ऋभवः समं गीतैः त्वाम् उपगायन्ति; रुद्राः पुराणं त्वां स्तुवन्ति। सोममदेन इन्द्रः वीर्येण, बलवत्ता अभवत्; अद्यापि आयवः तस्य महत्त्वं पुरावत् स्तुवन्ति। त्वां अहम् वीर्याय समीपं गच्छामि, तस्य प्राचीनस्य तपसः शक्त्यै, येन त्वं भृगुभ्यः धनं दत्तवान्, साधूनां हिताय, येन प्रस्कण्वम् अपि सहायम् अकरः। येन, इन्द्र, त्वं महता वीर्येण महानदीः समुद्राय मुक्तवान्; तस्य महत्त्वं त्वरितं न क्षीयते, यं पृथिवी न विजित्य। इन्द्र, तद् धनं अस्मभ्यं देहि, यदर्थं त्वां प्रार्थये, वीर्यं च; प्रथमं उत्सुकाय फलम् ददातु, प्राचीनं यशः च ददातु। यथा त्वं जनानां नेतारं यत्नेषु सहायम् अकरः, तथा अस्मान् अपि सहाय, यथा रुशमं, श्यावकं, कृत्पं च रक्षितवान्, हे सूर्यदातः। मर्त्यः कान्वान्, आतसीनः, शीघ्रगामिनः च स्तौतु; इन्द्रस्य महत्त्वस्य मात्रम् न कश्चन प्राप्नोति, यद्यपि स्तुवन्ति। कः स्तुवन्, कः सत्यं विचिन्वन्, कः मुनिः, कः प्रेरितः, त्वां चिन्तयति? कदा, हे महादानिन् इन्द्र, त्वं सोमपेषे, स्तुतये च, आहूतोऽस्मिन् आगमिष्यसि? एते मधुमन्तः स्तोत्राणि, एते यशांसि, उच्चैः यान्ति; अक्षिता, धनलाभिनः, विजिगीषवः, रथवत् फलाय धावन्ति। कान्ववत्, भृगुवत्, सूर्यवत्, सर्वे प्रेरिताः स्तुवन्ति; सूक्तैः इन्द्रं वर्धयन्ति, प्रियाः मेधसः उच्चैः गायन्ति। वृत्रहन्, दूरात् तव द्वौ हरिणौ युङ्क्ष्व; समीपं सोमपानाय आगच्छ, महाबलिन्, उत्सुकैः सह आगच्छ। एते कवयः, प्रज्ञावन्तः, चिन्तया त्वां इच्छन्ति, विज्ञानाय; अतः त्वं, महादानिन् इन्द्र, गीतप्रियः, गायकवत्, अस्माकं आह्वानं शृणु। त्वं, इन्द्र, वृत्रं महद्भ्यः धनुषः अपातयः; त्वं अर्बुदस्य मायां, मृगस्य च, विनाशयः; पर्वतानां गावः अपि त्वया नीताः। अग्निः नष्टः, सूर्यः नष्टः, सोमस्य प्राणोऽपि नष्टः, हे इन्द्र; अन्तरिक्षात् त्वं महां रक्षः अपातयः—एषा ते वीर्यकर्म। मम कृते, हे मरुतः, कठिनः इन्द्रः, पाकस्थामः, कौरयाणः, सर्वेषां मध्ये स्वभावेन प्रकाशते, दिवि धावन् इव। स रक्तः, पाकस्थामः, सुव्युक्तः, विशालपृष्ठः, अमायावी, बोधयिता। येन अन्ये दश युक्तिं वहन्ति, अग्नीन् च; पक्षिणः नीडं यथा। आत्मा पितुः, शरीरं वस्त्रवत्, बलदः स्नेहवत्; चतुर्थः रक्तः, पाकस्थामः, महादानः, दाता, मया उक्तः। यदा, हे इन्द्र, त्वं प्राची, प्रतीची, उदिची, दक्षिण्यां वा, मनुष्यैः आहूयसे, तदा त्वं बहुषु जनपदेषु सहायुरिव, तुर्वशस्य च रक्षिता प्रसिद्धः। अथवा यदा रुमस्य, रुशमस्य, श्यावकस्य, कृत्पस्य वा गृहे, त्वं, इन्द्र, तैः सह रमसे; कान्वाः स्तोत्रैः त्वां आह्वयन्ति। क्षुत्क्षामः वृषभः जलं यथा आगच्छति, तद्वद् त्वं अस्माकं पितॄणां पितामहानां च समीपं आगच्छ; सोमपानाय कान्वैः सह आगच्छ, पिब। सोमस्य सुताः त्वां हर्षयन्तु, हे महादानिन् इन्द्र, सोमपेषु उत्सुकस्य; त्वं तस्य सोमं अपिबः, उत्तमं सुतम्, तेन बलं प्राप्स्यसि। त्वं बलं बलात् अकुरुत, क्रोधं शक्त्या अपातयः; ये ते विरोधिनः सैन्याः, इन्द्र, वृक्षान् छित्त्वा इव, वशीकृताः। सहस्रैः युक्तः, नित्यनूतनः, स्तुतिं वहन्, पुत्रं पुरुषेषु श्रेष्ठं करोति, श्रद्धया दानानि जयति। न भयाम, न क्लेशं पश्याम, तव घोरसख्ये; तव महाकर्माणि पश्येम, हे महाबलिन्, यानि तुर्वशाय यदवे च अकरः। स वृषभः, उदरं वर्धयन्, त्वरया धावति, तस्य दानं न कुप्यति; गावः मधुना समृद्ध्या च युक्ताः आगच्छन्ति—तथा त्वं अपि, प्रवाहय, पिब। यः तव मित्रः, इन्द्र, स अश्वैः, रथैः, सुशरीरः, गोमन्; सदा बलं भागं करोति, सभां गच्छति, दीप्तमान्, नित्यनूतनः। क्षुत्क्षामः मृगः इव, नवसुतं गच्छ, सोमं पिब, कामान् अनुगच्छन्; हर्षेण, महादानिन्, प्रतिदिनं, महत्तमं बलं ग्रहीष्यसि। अध्वर्युः सोमं प्रवाहयतु, इन्द्रः पिपासति; द्वौ बलिनौ युक्तौ, वृत्रहाः आगतः। यत्र त्वं सोमेन तृप्तः, तत्र यजमानोऽपि महान् मन्यते; एष तव युक्तं भोजनं, सुप्रयुक्तम्—तत्र आगच्छ, प्रवाहय, पिब। अध्वर्यवः, इन्द्राय सोमं सुतं कुरुत; रथे स्थितः सः, पेषणशिलायां शिलाः निनदन्ति, महादानस्य हविः स्रवयन्ति। द्वौ बलिनौ शीघ्रगामिनौ, रथस्य युक्तौ, इन्द्रं शीघ्रं आनयतः; सप्त यज्ञयूपाः, अलङ्कृताः, त्वां सोमपीठं नयन्तु। पुषाणं, बहुदातारं, सखायं वृणीमहे; अतः, हे शक्र, बहुप्रशस्त, अस्मान् प्रज्ञया शिक्ष, धनाय मोक्षं ददातु। अस्मान् तीक्ष्णीकुरु, यथा कश्चिद् छुरिकां शम्यां उपरि तीक्ष्णीकुर्यात्; धनाय मोक्षं ददातु; त्वया वयं सुविदितं, दीप्तं धनं, यत् त्वं मर्त्येभ्यः ददासि, विजानीयाम।