यस्मिन् सर्वे जनाः, अपि च जीर्णानि जरायमानानि च वस्तूनि, निलयमधिगच्छन्ति, यस्मिन्, हे महादानेन्द्र, नियोगाः स्वेन क्रमणा अनुवर्तन्ते, स एवेदं विश्वं धत्ते। स इन्द्रः, सर्वेषां कर्मणां कर्ता, सर्वान् अतिशय्य कीर्तिमान्, दानशीलानां मध्ये सर्वश्रेष्ठः, सर्वेषां पुरस्काराणां दाता चास्ति। स एव गोत्राणि प्रार्थयन् रथं प्रेषयति, दूरादपि तं सुरक्षिता आनयति, स धनस्य वाहकः, वहनं च ते भवति। स प्रेरितः, अश्वैः संपन्नः, पुरुषैः सह वृत्रस्य हन्ता, सत्यक्षत्रः, कर्ता च रक्षिता च। तम् एव प्रियैः हविभिः, एकचित्त्या, सम्यक् उपासध्वं—यः सोमपानैः सत्यः जातः, अवञ्चनीयः। कान्वाः गाथश्रवसः, सत्यस्याधिपतेः, यशः कामयमानाः, विस्तीर्णकीर्तेः, पुरस्कारजेतुः, स्तोत्रं कुर्वन्ति। स इन्द्रः, अपृच्छ्यमानः अपि, स्वगृहात् गोदानेन दानं करोति, सखा मनुष्याणां, शक्तिमान्, ये च तस्मिन् कामं प्रार्थयन्ति, तान् अनुगृह्णाति। एवं, हे पर्वतभिद्, त्वं प्राज्ञं कान्वं, शुद्धं अतिथिं, मेषवत्, अग्रे निनयः। हे विभिन्दो, तस्मै चत्वारिंशत्सहस्राणि, अष्टसहस्राणि चोपरि, प्रयच्छ। ये च पयसा पोषिताः, ते युद्धस्य हर्षात् वञ्चिता मा भूवन्; वयं तत्रैव जन्मनः स्याम। हे इन्द्र, सोमस्य सुतं मदाय पिब, गोमद् हविर्नन्दस्व; अस्माकं वृद्धये बन्धो, सखायमिव, त्वं नः संरक्ष; तव चिन्ताः अस्मान् पालयन्तु। त्वं नः, हे पुरस्कारद, अनुग्रहे सदा पालय; नः शत्रोः पुरस्तात् मा पताम; अद्भुतैः सहायैः अस्मान् रक्ष, अनुग्रहे अस्मान् नय। एते मे स्तोत्राणि, हे दूरदर्शिन्, त्वां वृद्धयन्तु; दीप्तवर्णाः, शुद्धाः, प्राज्ञाः, स्तुतिभिः त्वां समाश्रयन्ति। स इन्द्रः, सहस्रदर्शिभिः महावीर्यः, समुद्रवत् व्याप्य स्थितः; तस्य महत्त्वं सत्यम्, तस्य शक्तिं यज्ञेषु, प्रेरितस्य अधिपत्ये, अहं स्तौमि। केवलं देवेषु, हविषि, सभायाम्, वनेषु, धनलाभाय च, इन्द्रमेव आह्वयन्ति। इन्द्रः स्वमहिम्ना उभे लोकौ व्याप्तवान्; शक्त्या सूर्यं प्रकाशयामास; इन्द्रे सर्वाणि भूतानि निहितानि; इन्द्रे सुताः सोमाः बलिनः। त्वां, हे इन्द्र, प्राचीनाः सोमपाः, आयवः, स्तुतिभिः; ऋभवः सुसंहित्य गायत; रुद्राः प्राचीनेन्द्रं स्तुवन्ति। इन्द्रः सोममदेन वीर्येण, बलेन, वृद्धिम् उपगच्छति; अद्यापि आयवः तस्य महत्त्वं, यथा पूर्वं, स्तुवन्ति। अहम्, हे इन्द्र, तव वीर्याय, प्राचीनाय धिष्ण्याय, यया त्वं भृगुभ्यः धनं प्रयच्छः, भक्तानां हिताय, प्रस्कण्वाय च सहायं दत्तवान्, उपसर्पामि। या तव पुरुषत्वेन महती शक्तिः, या महतीः नद्यः समुद्राय विमुमोचः, सा महिमा त्वदीया कदापि न क्षीयते, यं भूमिः न निगृह्णाति। हे इन्द्र, तद् धनं अस्मभ्यं ददातु, यदर्थं त्वां प्रार्थये, वीर्यं च; प्रथमं उत्सुकाय पुरस्कारं ददातु, प्राचीनं स्तोत्रं च ददातु। एवं, यथा त्वं जनानां नायकं प्रयत्नसिद्धौ उपकृतवान्, तथा अस्मभ्यं ददातु; यथा रुषमं, श्यावकं, कृपं च रक्षितवान्, तथा, हे इन्द्र, सविता, अस्मान् रक्ष। कण्वान्, आतासिनान्, शीघ्रान् च, मर्त्यः स्तुवीत; इन्द्रस्य महत्त्वस्य मापमेकः न प्राप्नोति, यद्यपि स्तुवन्ति। कः स्तुवन्, कः सत्यं इच्छन्, कः देव, कः ऋषिः, कः प्रेरितः, त्वां चिन्तयति? कदा, हे महादानेन्द्र, त्वं स्तोतुः, सुतस्य, आह्वानम् आगमिष्यसि? एते मधुमन्तः स्तोत्राः, एते स्तुतयः, ऊर्ध्वं यान्ति; अश्रान्ताः, धनलाभकामिनः, विजयी, रथवत्, पुरस्काराय धावन्ति। कण्ववत्, भृगुवत्, सूर्यवत्, सर्वे प्रेरिताः स्तुतिं कुर्वन्ति; स्तोत्रैः इन्द्रं वर्धयन्ति, प्रियः मेधसः उच्चैः गायन्ति। हे वृत्रहन्, तव युगले हरिते युञ्जस्व, दूरात् आगच्छ; सोमपानाय समीपं गच्छ, महाबल, उत्सुकैः सह आगच्छ। एते कवयः, प्राज्ञाः, बुद्धिलाभाय त्वां चिन्तयन्ति; अतः, हे महादानेन्द्र, गीतेषु प्रियः, गायकवत्, अस्माकं आह्वानं शृणु। त्वं, हे इन्द्र, वृत्रं महद्भ्यः धनुष्केभ्यः अपातयः; अर्बुदस्य मायां, मृगं, अपि नाशयः; पर्वतानां गावः अपि त्वया निष्क्रान्ताः। अग्निः नष्टः, सूर्यः नष्टः, सोमस्य प्राणः नष्टः, हे इन्द्र; अन्तरिक्षात् त्वं महद् रक्षः अपातयः—एष तव वीर्यं। ये मे, हे मरुतः, सुदुष्प्राप्य इन्द्रः, पाकस्थामः, कौरायणः, सर्वेषां मध्ये, स्वभावेन दीप्तः, नभसि धावन्निव, प्रकाशते। स मे रक्तः, पाकस्थामः, सुव्युत्पन्नः, विस्तीर्णपार्श्वः, अवञ्चनीयः, जागरूकः। येन अन्ये, दश संख्या, युजं वहन्ति, अग्नीन्; पक्षिणः निवसने यथा। आत्मा पितुः, शरीरं वसनवत्, बलदः स्नेहवत्; चतुर्थः, रक्तः, पाकस्थामः, दाता, उदारः, मया उक्तः। यदा, हे इन्द्र, त्वं प्राची, प्रतीची, उदीची, दक्षिणी च, दिशि दिशि, मनुष्यैः आहूयसे, तदा बहुषु जनपदेषु त्वं सहायुः, तुर्वशस्य च रक्षिता इति प्रसिद्धोऽसि। अथवा, यदा रुमस्य, रुषमस्य, श्यावकस्य, कृपस्य वा गृहे, त्वं, हे इन्द्र, तैः सह रमसे, तदा कान्वाः स्तोत्रैः, स्तुतिभिः, त्वां आह्वयन्ति। यथा तृषितः वृषभः आपः अभिगच्छति, अनुद्वेष्टृ, तथा अस्मान्, पितॄन्, पितामहान् च, उपागच्छ; हे इन्द्र, कान्वैः सह पिब, सुतं सोमं रमस्व। तव प्रियासः सोमरसाः त्वां हर्षयन्तु, हे महादानेन्द्र, सोमपेषिणः कृते; तस्य सोमं त्वं अपिबः, उत्तमं सुतं, तेन बलेन त्वं वीर्यं अलभथाः। त्वं बलात् वीर्यं सृजसि, क्रोधं शक्त्या भिन्दसि; ये सर्वे शत्रवः, हे इन्द्र, त्वां प्रत्युद्यन्ति, ते वृक्षानिव छिन्नाः, विजिताः। सहस्रैः सदा युवभिः, स्तोत्रं वहन्ति, स त्वां योगेन प्राप्नोति; स पुत्रं वीर्ये अग्रं करोति, वाचा श्रद्धया दानं जयति। एवं ऋग्वेदस्य एतेषु मन्त्रेषु, इन्द्रस्य महिमा, दानशीलता, वीर्यं, सोमप्रियता, भक्तजनानां रक्षणं, स्तोत्रस्य प्रभावः, सर्वत्र प्रकाशते।