कण्वाः स्वेन स्तुत्या समृद्धान् दानशालिनः सन्तः तव सम्पदं प्राप्नुवन्ति, हे दानवतेन्द्र! त्वं हिरण्यवर्णः कीर्तिमन्तं जनं प्रति प्रकट्य भव। गोः स्तुत्यं गीतं अपि कदाचित् अलक्षितमेव भवति, गायत्रं च गीतं सन् नापि दृष्टं भवति। हे इन्द्र! नः बलं मा क्षीयत, नः दानानि मा हर्यन्ताम्; त्वं शक्तिमान् प्रभो, स्वशक्तिभिः नः बलं ददातु। वयं तव मित्राणि अस्मि, अस्मिन्नेव हेतुना त्वां प्रति आगच्छामः, कण्वाः त्वां स्तुतिभिः स्तुवन्ति। हे वज्रिन्! अज्ञाः कदापि किंचिद् न प्राप्नुवन्ति; केवलं तव स्तुतिः एव सत्यम् अभवत्। देवाः सोमं पिण्डयन्तं कामयन्ते, आलस्यान् न स्पृहयन्ति, उद्योगिनः प्रति त्वरया यान्ति। इदानीं त्वं पुरस्कारैः सह आगच्छ, नः निवारय मा; यथा बलीयांसः युवान् अन्येषां मध्ये निवारयेत्। योऽद्य कष्टं जनयति, स सायं नः न हिंसतु, यथा अप्रियः श्वशुरः। वयं तव वीरस्य महात्मनः उदारां प्रीतिं जानिमः, तस्य त्रीषु स्थानेषु जातस्य चिन्ताः अपि। त्वं कण्वस्य, गायकस्य कृते, स्रव; नः शतक्रतोर् बलात् अधिकं किंचित् न जानिमः। ज्येष्ठेन सह, वीरस्य महतः इन्द्रस्य कृते सोमं पिण्डयत; अर्हन्तं समर्पयत, स पातु। सः सहायकानां मध्ये सर्वाधिक्येन आह्वेयः, गायकाय अश्वान्, धनं, स्तोतृभ्यः पशून् ददाति। अनुक्रमेण, हे सोमपेषिणः, वीरस्य महतः कृते मत्ताय सोमाय शीघ्रं यान्तु। अत्र वृत्रहाः इन्द्रः सोमं पातु; ततः शतक्रतुः शत्रुं नः प्रति निवारयति। एत्र, प्रार्थनया युक्तौ हरिणौ प्रसिद्धं सखायं, गीतैः कीर्तितं स्तोत्रप्रियं च आनयताम्। मधुमत्तमेषु सोमेषु, दीप्तेषु सोमेषु, हे उज्ज्वलहनु, महाबल, अत्र सहभाजने मुनिवत् आगच्छ। ये त्वां स्तुवन्ति, हे इन्द्र, ते तव महदानाय, पुरुषत्वाय च वर्धयन्ति, कर्तारं स्तौति। तव तानि गीतानि, हे स्तोत्रप्रिय, तानि स्तोत्राणि, सर्वाणि तव शक्तिषु संयुक्तानि। एष एव कर्मसु प्रबलः, एकवज्रधारिन्, पुरस्कारान् नित्यं ददाति। इन्द्रः, बहुभिः आहूतः, दक्षिणेन वृत्रं हन्ति, महाशक्तिमान्। यस्मिन् सर्वे जनाः, जीर्णानि वस्तूनि च स्थितानि; यस्मिन्, हे दानिन्, ऋताः अनुक्रमेण चरन्ति। एष इन्द्रः सर्वाणि कर्माणि अकुरुत, यः सर्वेषां अधिकः, दानिनां मध्ये पुरस्कारदातृ प्रसिद्धः। सः दूरात् अपि गोसंग्रहे रथं प्रेषयति, सुरक्षितं आनयति; सः धनस्य वाहकः, तवापि वहकः। प्रेरितः सः अश्वान् ददाति, पुरुषैः वृत्रहन्ता, सतां रक्षकः, कर्ता च। तम् इन्द्रं प्रियैः हविभिः, संयुक्तचित्तैः, उपासध्वं; सोमैः सत्यम् अभवत्, अप्रपञ्चितः। कण्वाः गाथश्रवसः, सत्यस्य स्वामिनः, कीर्त्यै, विश्वश्रवसः, पुरस्कारविजेतुः गायन्ति। सः, अपि अप्रार्थितः, स्वगृहात् गाः ददाति, नराणां सखा, बलीयः; ये अपि तस्मिन् कामम् अपेक्षन्ते। एवं, हे अश्मभिद्, त्वं प्राज्ञं काण्वं, शुद्धातिथिं, मेषवत् अकार्षीः, यदा त्वं तम् अनयः। हे विभिन्दो, तस्मै चत्वारिंशद् सहस्राणि ददातु, अष्टसहस्राणि अधिकानि च। ये दुग्धेन पोषिताः, ते युद्धसुखात् न वियुज्यन्ताम्; अस्माभिः तत्सुखं प्राप्यताम्। हे इन्द्र! पीनितं सोमं पिब, गोमत्यां हविषि रमस्व; अस्माकं वर्धनाय, भोजने सखा, नः बन्धुः भव; तव चिन्ताः अस्मान् पालयन्तु। हे पुरस्कारदातः, तव कृपायाम् अस्मान् स्थापय; वयं शत्रोः पुरस्तात् न पताम; अद्भुतैः सहायैः अस्मान् पालय, तव सौम्यत्वे नय। एते मे गीतानि, हे दूरदर्शिन्, त्वां वर्धयन्तु; दीप्तवर्णाः, शुद्धाः, प्राज्ञाः, स्तुतिभिः त्वां उपगच्छन्ति। एषः सहस्रदर्शिभिः महाबलः, सागरवत् विस्तीर्णः; तस्य महत्त्वं सत्यम्, तस्य शक्तिं यज्ञे, प्रेरितेषु राज्येषु अहं स्तौमि। इन्द्राय एव, देवानां कृते, हविषि, सभायाम्, अरण्यवासिनः आह्वयन्ति; धनायापि इन्द्रम्। इन्द्रः स्वमहिम्ना उभे लोकौ व्याप्तवान्; स्वशक्त्या सूर्यं दीप्तवान्; सर्वाणि भूतानि इन्द्रे स्थितानि; इन्द्रे पीतानि सोमाः बलीयांसः। त्वां प्राचीना सोमपाः आयवः स्तुतिभिः; ऋभवः सुसंयुक्ताः गायन्ति; रुद्राः पुरातनं स्तुवन्ति। इन्द्रः पुरुषत्वेन, बलवता, पीतेन सोमेन वर्धितः; अद्यायवः तस्य महत्त्वं, यथा पूर्वे, स्तुवन्ति। त्वां वीर्याय, पुरातनाय तेजसे, यया त्वं भ्रिगुभ्यः धनं अदाः, भक्तानां कृते, यया प्रस्कण्वं अपि उपजग्मिवान्, अहम् उपगच्छामि। या त्वया, हे इन्द्र, पुरुषत्वेन, महानदीः सिन्धुं प्रति विमुक्ताः; तस्य महत्त्वं क्षणेन न क्षीयते, यं भूमिः न निगृह्णाति।