एकदा, कण्वाः ऋषयः स्वेन भक्त्या देवानां महिमानं कीर्तयन्तः, इन्द्रं प्रति समाहिताः आसन्। स एक एव बलवान्, उग्रः, महत् नियमेषु स्थितः, स्वर्णशोभायुक्तं श्मश्रुं धारयन्, पतिव्रतायाः पतिरिव, मित्रवत् अविच्छेद्यः सन्, स्नेहेन समीपमागच्छतु इति प्रार्थितः। तेनैव शस्त्रभिः शुष्णस्य चलद्गिरिं विदारितम्, भानस्य पृष्ठतः गतः, आहूतेन सखा इव साहाय्यं कृतम्। सूर्योदयसमये, मध्यान्हे, रात्रौ च, वासवाय स्तुतयः प्रेषिताः, सायं च तस्य महिम्नः कीर्तिः क्रियते। स्तुतिः, स्तुतिः! एते हि तस्य श्रेयांसः दातारः; मार्गे अश्वः न निन्द्यः, न च यः अतिथिः यज्ञे योग्यः। यदा अश्वान् योजयन्ति, अहं भक्त्या रथमारुह्य, यदूनां धनं पशुं वा, यद् इन्द्रस्य, तद् पश्यामि। यो मे स्वबलसमेतं हिरण्यरुचिरं चर्म दत्तवान्, तस्य घोषयमानः रथः सर्वान् अन्यान् ऐश्वर्ये अतिशेते। तदा प्लायोगः, नेता, अग्निः दशसहस्रैः अनुयातः, अन्यान् अतिक्रान्तः; दश दीप्तिमन्तः जलरज्जुषु इव, मम कृते, अयुक्ताः स्थिताः। अग्रे तस्य विशालं रूपं अहं दृष्टवान्, जङ्घा विश्रान्ता, जानु नमितम्; सर्वदृशा स्त्री आह—“महान्न, उत्तमं भोजनं वहसि।” हे महादातः, एषः सुतः सोमः पिब, पूर्णं पानं; त्वां हर्षयेमहि, अभयाय। मनुष्यैः निष्पिष्टः, शिलाभिः शोधितः, सूक्ष्मवस्त्रेण छिन्नः, अश्व इव नदीनां मध्ये प्रवहति। यथा ते सौम्यान् यवाः गावः च सुसंस्कृताः, तथा इन्द्र, अस्मिन्सभायां त्वां स्तुवन्तु। इन्द्रः एव सोमपः, सुतपाः, स सर्वत्र व्याप्नोति—देवानां मनुष्याणां मध्ये। न तेजस्वी, न लोभुकः, न तृप्तः, तं व्यापकं मित्रं दूरं कर्तुं शक्नोति। येऽपि अन्ये गावः सह शिकारिणः यथा मृगान् इच्छन्ति, त एव अस्मान् पशुभिः अन्वियन्ति। त्रयोऽत्र सुताः सोमाः इन्द्राय, तस्य गृहे, सुतपसे समर्प्यन्ताम्। त्रीणि पात्राणि सिञ्चन्ति, त्रीणि घटानि पूर्णानि, एकस्मिन् अधिष्ठाने स्थाप्यन्ते। त्वं विशुद्धः, नानास्थाननिविष्टः, मध्ये दुग्धेन मिश्रितः, वीरस्य प्रियतमः सि। एते बलवन्तः सोमाः, हे इन्द्र, अस्माकं कृते सुताः; दीप्तिमन्तः सोमाः तं ओजस्करं पानं इच्छन्ति। इन्द्राय सोमः, हविर्द्रव्यम् च संयोज्य, उद्धृत्य प्रस्तुयताम्; श्रुतम् यद् त्वं महादानः असि। हृदये पित्वा, ते युद्धं कुर्वन्ति, मदमत्ताः इव, विवस्त्राः इव घटे उत्प्लवन्ते। स्तोता एव धनवान् भवतु, हे महादातः, त्वां यः प्राप्नोति; आगच्छ, हर्यश्व, कीर्तिमन्तं प्रति। धेनोः स्तुतिः अपि न लक्ष्यते, न च गायत्रं गीतं स्यात्। हे इन्द्र, नः बलं मा क्षीयत्, मा दानानि हर्यन्ताम्; बलदायक, शक्तिं देहि स्वबलैः। वयं तव सखायः, एतदर्थं त्वाम् उपसर्पाम, कण्वाः स्तोत्रैः त्वां स्तुवन्ति। न कदापि, हे वज्रिन, अमेधसः किंचिद् अवाप्तवन्तः; केवलं तव स्तुतिः सत्यम् अभवत्। देवाः सोमपेषिणं इच्छन्ति; आलस्यं न कामयन्ते, उद्योगिनं प्रति शीघ्रं यान्ति। इदानीं पुरस्कृत्य, पुरस्कारैः सह आगच्छ; मा अस्मान् वञ्चय, युवराज इव बालान् मध्ये। योऽद्य क्लेशदः, स सायं न पीडयतु, जामातरं अप्रियमिव। वयं तस्य वीरस्य उदारां प्रीतिं जानिम, त्रिषु स्थानेषु जातस्य भावं वेद्मः। कण्वाय, गायकाय पातु; न वयं कस्यचित् बलं जानीमः, यः शतक्रतुः अस्ति। ज्येष्ठेन सह सोमं सुत्वा, वीराय, महते, इन्द्राय समर्प्यताम्, सुभगः पातु। स हि सहायेषु अर्चनीयतमः, गायकेभ्यः अश्वान्, धनानि च ददाति, स्तोत्रेभ्यः पशून् ददाति। अन्योन्यं, हे सुतकृदः, सोमपानाय शीघ्रं गच्छन्तु, वीराय, महते। अत्रैव वृत्रहन्ता सोमं पातु; ततः शतक्रतुः शत्रुं अस्मद् विहन्ति। अत्र प्रार्थनया युक्तौ कपिलौ अश्वौ, कीर्तिमन्तं, सखायं, गीतश्लाघ्यं, स्तोत्रप्रियं वहताम्। मधुरेषु सोमेषु, दीप्तेषु सोमेषु, हे दीप्तहनु, महाबल, अत्रागम, यज्ञे मनुष्येषु ऋषिरिव। ये त्वां स्तुवन्ति, इन्द्र, ते त्वां महादानाय, वीर्याय वर्धयन्ति, कर्तारं स्तौन्ति। तव गीतानि, त्वदीयानि स्तोत्राणि, सर्वाणि तव शक्तिषु एकत्र समागतानि। एष एव, कर्मसु बलवान्, एकवज्री, नित्यं पुरस्कारं ददाति। इन्द्रः, बहुभिः आहूयमानः, दक्षिणया वज्रेण वृत्रम् निहन्ति, महाशक्तिमान्।