इन्द्राय नमः। एकस्मिन् समये, इच्छन्तः स्वसुखं, वीर्येण मध्यं व्याप्नुवन्तं इन्द्रं, शतशक्तिमन्तं, सुखान्वितं, कौतुकिताः जनाः समीपं अगच्छन्। तस्मिन् इन्द्रे, अंगिरसः कृते गोः चयनं कृतवान्, दूरवासी जनानां मार्गं उद्घाटयन्, विमदाय धनं प्रापयन्, पत्थरं नृत्याय कृतवान्। इन्द्र, त्वं जलानां आवरणानि अपाकृत्य, पर्वते नदीनां प्रवाहं प्रकटयन्, धनदायकः, वृत्रं हत्वा, सूर्यं आकाशे प्रकाशं ददाति। तव शक्त्या चतुरं चतुराणां च, स्वप्रकृत्या निद्रायाम् अवस्थितानां च शत्रून् द्रुतं नाशयन्, पिप्रुं दुर्गाणि च भङ्क्त्वा, ऋजिष्वनं शत्रुं नाशाय साहाय्यं ददाति। कुत्सं शुश्नां च हत्वा, अतिथि-ग्वं शम्बरं च दमनं कृतवान्, प्राचीनकाले तव जन्मं शत्रु-हत्याय अभवत्। सर्वाणि शक्तयः तव मध्ये समाहितानि, सततं समीपम्, तव दानं सोमयागे रमणीयं, तव वज्रं, तव भुजयोः स्थितं, तीक्ष्णं अस्ति—तस्माद् प्रतिकूलस्य सर्वं बलं नाशयति। आर्याणां च दस्यूनां च विवेचनं कृत्वा, अनाचारिणां दमनं कुरु, इन्द्र, यः यज्ञपात्रे समर्पयति; यज्ञकर्ता हेतु तव प्रेरकः भूत्वा, तव कृपाः सर्वत्र उपस्थिताः सन्तु। इन्द्र, यः अनुगच्छन्ति च न गच्छन्ति च, प्रतिकूलानां च नाशनं कृत्वा, असंयमीनां च नाशं कृतवान्; वृद्धाः अपि, यद्यपि वृद्धाः, तान् न क्षान्तवान्—साधारणः, विनम्रः, गर्वितं नाशयति। यदा उषसः शक्तिं निर्माणं कृतवान्, यः स्वबलं स्वर्गं च पृथ्वीं च व्याप्नोति, तव बलं, इन्द्र, विजयते; तव मनसः वत्सस्य सह युज्यमानं, सर्वत्र प्रसिद्धिः आगच्छति। उषसः ज्ञानं, यः इन्द्रं सर्वेषां उपरि स्थितं, वक्रं च अतिक्रम्य; तव जलानां विमोचनं, तव शुश्नां दुर्गाणि च भङ्क्त्वा, इन्द्र, तव चक्रे स्थितः। तव भृगुं च यत्र शार्यतायाः दानानि तव रमणाय अर्पितानि; इन्द्र, यदा तव सोमस्य द्रव्यम्, यदा तव अनन्तगौरवं स्वर्गे गच्छति। युवां काक्शिवतायाः महान् वक्त्रं ददाति, इन्द्र, यः वृषाणाश्वेन न मृग्यते—यज्ञे तव सर्वाणि कर्माणि घोषणीयानि। इन्द्र, यः यथार्थतः सोमस्य द्रव्यम् तव कृते दत्तं; स्तोत्रं तव यज्ञे च यथाप्राप्तं, यथा यज्ञपात्रे। इन्द्रः, अश्वैः, गवः, रथैः, धनैः च युज्यमानः, यः यज्ञे समृद्धिं ददाति। अयं श्रद्धा अहं वदामि वृषभाय, ज्योतिर्मयाय, यः सत्यं बलं च शक्तिमान्। एषः सभा, इन्द्र, वयं, सर्वे वीराः च दानशीलाः च, तव रक्षणे सन्तु। सम्पूर्णं स्तोत्रं इन्द्रं स्तुवाम, यः प्रकाशस्य ज्ञाता, यः सहस्त्रशक्तिमान्, यः पर्वतवत् अचलं स्थितः। यदा इन्द्रः वृतं हत्वा, जलानि विमोचयन्, सोमस्य आनन्देन प्रफुल्लितः। यः युद्धेषु उत्तमः रक्षकः, ज्योतिर्मयः, उत्साहयुक्तः, तं इन्द्रं स्पष्टदृष्ट्या आह्वयामि; यः सोमस्य आनन्दे रमणीयः। यः स्वकृत्याः आकाशे भरे, यथा समुद्रः; तस्य कृते, वृतं हत्वा, नद्यानि स्थिराणि अभवत्; इन्द्रस्य शक्तिः, अचला, जलानि प्रापयति। तव स्वसुखेन, नद्यः च गत्याः, इन्द्र, यदा तव वज्रं धारणं कृतवान्, वला इत्यस्मिन् अवरोधानां भङ्क्त्वा। तव तेजः उष्णता सह व्याप्तं, युद्धाय उत्सुकः, तव जलानि जित्वा, तव वज्रं तव विद्या च। इन्द्र, यः वृतं हत्वा, तव अश्वैः, मार्गं मनुष्या कृते विमोचयति। तव लोहेन वज्रं, तव भुजयोः स्थितं, सूर्यं आकाशे दृश्यं धारणं कृतवान्। महान्, ज्योतिष्मान्, स्तुत्यं स्तोत्रं तैः अपि कृते, यथा स्वर्गस्य शिखरं चढ़न्ति, यदा मारुतः गीतानि गाति, इन्द्र, मनुष्याणां नेता। यदा तव गर्जनं, इन्द्र, आकाशं कम्पयति, तव वज्रस्य ध्वनिना। यदा तव उत्साहे वृतस्य मस्तकं कर्षणं कृतवान्, सोमस्य बलेन। यदा, इन्द्र, पृथ्वी दशहस्तैः सर्वे जनाः विस्तरिताः, तदा, दातृ, तव प्रसिद्धं बलं प्रकटितं, तव शक्तिः आकाशे उत्थिता। त्वं स्वकृत्या, इन्द्र, साहसिकः, आकाशस्य अन्तं पारितः। पृथ्वीं तव बलस्य मापं कृतवान्; तव जलानि च सूर्यं च व्याप्तानि, तव स्वर्गं गच्छति। त्वं पृथिव्याः मापः, उन्नतं शक्तिमान् लोकस्य स्वामी। तव महत्त्वेन सर्वं मध्यं व्याप्तम्; सत्यं, तव समानः अन्यः न अस्ति। यस्य न स्वर्गः न पृथिवी तस्य सीमां गच्छन्ति, न नद्यानि तस्य बलस्य अन्तं प्राप्यन्ति; न च तस्य उत्साहे नद्यः युद्धे तस्य सह न प्रतिस्पर्धन्ति—सः एव मनुष्यानां मध्ये सर्वं कृतवान्। एषः युद्धे मारुतः गर्जन्ति; सर्वे देवाः सह तव सहस्रं प्रकटयन्ति, यदा तव प्रज्वलितं अस्त्रं, इन्द्र, वृतस्य पलायनं नाशयति। अधुना वयं महान् वाचं प्रकटयाम, इन्द्राय सूर्यमन्दिरे गीतानि गातुं। यः अद्य अपि, धनं प्राप्यते, यथा यः तदर्थं याचति; न दुष्टः दातृणां मध्ये स्तुतः। दूरं अस्ति अश्वः, दूरं, इन्द्र, गवः; दूरं अस्ति जौ, धनस्य स्वामी। हे जनाः, एषः ज्ञातव्यः: मित्रः, न इच्छन्ति, उच्चस्वर्गात, मित्रैः सह स्तुवाम। यथा बलवती स्त्री, इन्द्र, अनेककर्माणां कर्ता, अत्युत्तमा, तव धनं सर्वत्र रक्ष्यते। अतः, सङ्गृह्य, एषां धनं अत्र आगच्छतु, पराजयं प्राप्यताम्; गायनस्य इच्छा त्वं न विफलय। एतेषां प्रकाशैः, एतेषां द्रव्यमाणैः, सज्जनैः, मूढं निरोधयन्, गवः च अश्वैः सह, इन्द्र, शत्रुं नाशयेम; द्वेषात् मुक्तः, सह प्राप्यताम्। इन्द्र, धनं सह प्राप्यताम्; अश्वैः सह, प्रकाशमानः, विजयते। देवीं सह, महाकायं, वीरं, गो-समृद्धं, अश्व-धारणं सह, प्राप्यताम्। ते उत्साहः, हे महाबाहो, ते बलं त्वं प्रीतः; ते सोमः, हे शुभस्य स्वामी, वृतं नाशयन्। यदा काऽरवाय ते वृतानि दश हत्वा, तव च शतं तं यः यज्ञपात्रे। युद्धं प्रति युध्यते, धैर्येण; प्राचीनकाले त्वं बलं नाशयन् नगरं नाशयन्। यदा, इन्द्र, यथार्थमित्रेण सीमायां, नामुचिं च, चतुरं, नाशयन्। त्वं करञ्जं च पर्णयं च तव तीक्ष्णं अस्त्रं अतीथिग्वायां मार्गे हतवान्। त्वं शतदुर्गाणि वाङ्गृदस्य नाशयन्, ऋजिष्वनं च नाशयन्। त्वं, एतेषां, जनराजस्य पुत्रानां, द्विगुणं दश, तेषां सखा सुश्रवसः, यः समीपं आगच्छन्, त्वं, प्रसिद्धः, चक्रेण सह, षष्टिः सहस्त्राणि च नाशयन्। त्वं सुश्रवसः सह रक्षणं, इन्द्र, त्वं तुर्वयाणं सह साहाय्यं ददाति। त्वं कुत्सां, अतिथिग्वां च आयुं च ददाति; महान्, यौवनं राजानं, विजयाय। यः, इन्द्र, तव मित्राः, दिव्यरक्षकाः, अत्युत्तमा; वयं तव स्तुवाम, त्वं सहायकः, वयं, उत्तमजनाः, दीर्घं, दूरं जीवनं धारयाम। इति।