सौमः तव कृते शिलाभिः निष्पिष्टः, आप्सु प्रवहति; यथा वासः शुद्धः, एवं नराः तम् उपस्पृश्य, पात्रेभ्यः अपि परीष्य, विशुद्धं कुर्वन्ति। सः सौमः, पृथिव्याः उत दिवः महतः ज्योतिषः उत वा, तेन त्वं स्वदेहे च मम स्तोत्रे च वर्धस्व; हे दक्ष, मयि जातं पूरय। इन्द्राय उत्तमं रमणीयं सौम्यम् उत्सृज्य, शक्रः तम् सर्वबुद्ध्या पातु, यथा शीघ्रश्वः विजयाय प्रेर्यते। अहम्, स्तोत्रेण सदा याचमानः, त्वां कदापि न क्लेशयामि; यथा यज्ञे अश्रान्तः पशुः, कः स्वामिनं स्वस्य वस्तुं याचेत्? सौमस्य प्रबलमदेन प्रेरितः, महाबलः सन्, सः सर्वान् अतिशेते, मदिरां धारयन्; मदे एव सः अस्मभ्यं ददाति। देवः सेवमानं मर्त्यं बहून् काम्यान् ददाति; यः पाययति स्तौति च, तस्मै सः सर्वत्र विश्रुतः, सर्वैः स्तुतः, ददाति। आगच्छ, इन्द्र, एषां रम्याणां वसूनां रसेन तुष्टो भव; यथा सरः पेयेन आपूर्यते, एवं एतेन सौमेन पूर्णः भव। तुभ्यं सहस्रशतम् हिरण्यरथेन युक्ताः, हरिद्मानः अश्वाः, प्रार्थनया युक्ताः, इन्द्र, सोमपानाय त्वां आनयन्तु। हिरण्यरथे तुभ्यं मयूरपुच्छौ पिङ्गलपृष्ठौ अश्वौ सोमपानाय आनयेताम्। एतं निष्पिष्टं सोमं, हे गीतप्रिय, अग्रपायीव पिब; सुशिक्षितं प्रवहन्तं पानं तव मदाय समर्पितम्। यः एक एव वीर्यवान्, उच्चैः नियमेषु, सः पत्न्यै पतिरिव, सखा इव अनपगः, दाढिम्ना भूषितः आगच्छतु। त्वं शुष्णस्य चलद्गिरिं शस्त्रैः अपातयः; त्वं भानं अन्वगाः, इन्द्र, आहूतोऽभवः सहायः। त्वां, वसव, उदयात् मध्याह्नात् रात्रौ च, प्रातः अस्तमये च, मम स्तुतयः गताः। स्तुतिं स्तुतिं कुर्वन्तु! एते तव श्रेयांसः दातारः; न मार्गे अश्वः निन्द्यः, न अतिथिः भोज्यः। यदा अश्वान् योजयन् अहम् श्रद्धया रथं आरूढः, सः तव धनं वा पशून् वा चिन्तयति, हे यदवः। यः मम स्वबलसमेतं हिरण्यचर्म दत्तवान्, तस्य घोषयुतो रथः सर्वान् समृद्ध्या अतिशेते। ततः प्लायोगः नायकः, अग्निः, दशसहस्रैः अनुयातः, अन्यान् अतिशेत; दश दीप्ताः, अप्सु तृणानि इव, मम कृते अव्ययाः स्थिताः। अहं तस्य महद्रूपं पुरतः अपश्यम्, ऊरुः विश्रान्तः, जानु नतं; नित्यद्रष्ट्री स्त्री वदति, “हे महाभाग, त्वं उत्तमं अन्नं वहसि।” हे महाविभो, एषः निष्पिष्टः सोमः तव पूर्णपात्रः पिब; वयं त्वां हर्षयेम, हे अभय। नरैः निष्पिष्टः, शिलाभिः विशुद्धः, सूत्रैः परिष्कृतः, सः अश्वः नदीषु मुक्त इव प्रवहति। यथा ते सर्पिष्मन्तं यवम् उपकुर्वन्ति गावः, तथा, इन्द्र, अस्मिन्सभायाम् त्वां स्तुवन्तु। इन्द्रः एव सोमपायी; इन्द्रः एव निष्पिष्टरसपायी, सः सर्वं जीवन्तं व्याप्नोति—देवानां मर्त्यानां च मध्ये। न तेजस्वी, न लोभी, न तृप्तः, विश्वमित्रं नापसारयन्ति। यदा अन्ये गावः समन्विष्य, शिकारिणः मृगानिव, अस्मान् अनुसरन्ति, ते गोभिः धावतः। त्रयो निष्पिष्टाः सोमाः इन्द्राय स्वगृहे, सोमपायिने, सन्तु। त्रयो द्रोणाः स्रवन्ति, त्रयो घटाः पूर्णाः, एकस्मिन् अधिष्ठाने स्थापिताः। त्वं विशुद्धः, बहुषु स्थानेषु प्रतिष्ठितः, मध्ये पयसा मिश्रितः; त्वं वीराय अतिमदः। एते बलिनः सोमाः, हे इन्द्र, अस्माकं कृते निष्पिष्टाः; दीप्ताः मदाय पातुमिच्छन्ति। इन्द्राय एषः मदाय सोमः, हविषा सह, उपकल्प्यताम्; श्रुतम् हि त्वं दातासि। अन्तः पानं कृत्वा, ते युद्ध्यन्ति, मद्यपानवत्; नग्नाः इव पात्रे पतन्ति। स्तोता सत्यम् धनवान् भवतु, हे महादान, त्वां युक्त्वा; आगच्छ, हरिण, कीर्तिमतां कृते। गोस्तुतिः अपि न लक्ष्यते; न गायत्रं गीतं अपि। हे इन्द्र, नः बलं न क्षीयताम्, न दानं ह्रियताम्; शक्तिपते, बलं शक्तिभिः ददातु। वयं तव मित्राः, एतदर्थं त्वां उपसर्पामः, कण्वाः स्तोत्रैः त्वां स्तुवन्ति। कदापि, हे वज्रिन्, अमूढाः किंचिद् अलभन्त; केवलं तव स्तुतिर् एव सत्यम् अभूत्। देवाः सोमपेषिणं वाञ्छन्ति; अलस्यं न, उद्योगिनं त्वरया यान्ति। इदानीं पुरस्कारैः साकं आगच्छ; नः मा वर्जय, युवानाम् इव महाबलः। योऽद्य क्लेशं जनयति, सः सायं न हन्यात्, यथा जामाता अप्रियः। वयं हि अस्य वीरस्य महादानस्य प्रीतिं जानिम; तस्य त्रिषु स्थानेषु जातस्य चिन्ताः अपि। कण्वाय, गायकाय, पवस्व; न वयं शतक्रतोर् बलं विन्दामः। एवं ऋषयः, सोमस्य पवमानस्य महिमानं, इन्द्रस्य च वीर्यं, स्तुतिभिः प्रकटयन्ति, यज्ञेषु सम्यक् पवित्रं च कर्म आचरन्ति।