कथं ऋषयः स्वधर्मे स्थिताः सत्यं चानृतं च विवेकपूर्वकं पश्यन्ति। यत्र हि सत्यवचनं बलवत्तरं भवति, तत्र सोमः तद्रक्षति, मिथ्यावचनं तु नाशयति। सोमः निर्दोषं न हिंसति, न धर्मरतं वीरं; स राक्षसं नाशयति, स मिथ्यावादिनं विनाशयति—इन्द्रस्य बले तौ उभौ पराजितौ पततः। यदि अहं कदाचित् अनृतदेवो वा, निष्फलो वा अभवम्, हे अग्ने, सर्वजननां वेत्ता, किं नः प्रति गृह्णासि? ये मिथ्यावदन्ति, ते नाशेन सह स्यु:। यदि अद्य अहं यक्ष्मणः, वा यदि अहं पुरुषं हिंसितवान्, तर्हि यः मां मिथ्या यक्ष्मणमिति ब्रूते, सः स्वसखिभ्यः दशपलायो भवतु। यः मां यक्ष्मणमिति ब्रूते, वा यः 'अहं शुद्धः' इति ब्रूते राक्षसत्वेन, तं इन्द्रः महता प्रहारैः हन्यात्, स सर्वेषु भूतिषु अधमं स्थानं प्राप्नुयात्। या स्त्री निशि शृगालवत् विचरति, स्वस्वरूपं छादयन्ती कपटेन, सा अनन्तकूपेषु पतितु, शिलाः राक्षसं प्रहारैः ताडयन्तु। उत्थाय, हे मरुतः, शत्रून् विक्षिप्य, राक्षसान् गृह्णीत, ताडयन्तु; ये पक्षिवत् निशि विहरन्ति, वा ये यजमाने शत्रवः सन्ति। हे इन्द्र सोमेन तीक्ष्णीकृतं दिव्यं शिलां निम्नं कुरु; प्राची, प्रतीची, अधः, ऊर्ध्वं च—राक्षसान् पर्वतेन ताडय। एते एव श्वदंष्ट्राः सन्ति, ते इन्द्रं हन्तुं इच्छन्ति, निर्दोषान् प्रहारयितुम् उद्यताः। हे शक्र, त्वं दुष्टवदिभ्यः शस्त्रं तीक्ष्णीकुरु; तां यक्ष्मणः प्रति वज्रं मुञ्च। इन्द्रः पराशराय यक्ष्मणो हन्ता अभवत्, ये हविर् मन्थयन्ति, तान् दूरं नयति। शक्रः राक्षसान् वने कुल्माषान् इव छित्त्वा, पात्रं इव विदार्य, तान् प्रतिगच्छति। उलूकयक्ष्मणं, कूकुभयक्ष्मणं, श्वदंष्ट्रयक्ष्मणं, कुक्कुटयक्ष्मणं, श्येनयक्ष्मणं, गृध्रयक्ष्मणं च—तान् सर्वान् नाशय, अस्मान् पाहि, हे इन्द्र। न राक्षसः, न यक्ष्मणः, न दुष्टसंयुक्तौ, न कृमिवत् दुःखदः अस्मान् जयेत। पृथ्वी भूम्याः पापात् अस्मान् पातु, अन्तरिक्षं च दिवं च ऊर्ध्वतः रक्षेताम्। हे इन्द्र, यक्ष्मणं पुरुषं च, या कपटेन हिंसां कुर्यात्, तां च ताडय; ग्रीवापीडकं, मूलभक्ष्यं राक्षसं नाशयन्तु; सूर्योदयकाले ते त्वां न पश्येयुः। पश्य, सर्वतः पश्य, हे इन्द्र सोम च, जाग्रतं; राक्षसां प्रति विनाशं क्षिप्तं, यक्ष्मणः प्रति वज्रं मुञ्चताम्। ऋषयः मित्राणि, अन्यद् न वदन्तु, न प्रमाद्यन्तु। केवलं इन्द्रं महाबलिनं सोमपेषने स्तुवन्तु, पुनः पुनः स्तोत्राणि गायन्तु। स इन्द्रः वृषभवत्, अप्रतिबद्धः, गावः जनान् यथा बिभर्ति, द्वेषः नाशयिता, संयुक्तकर्ता, श्रेष्ठः, विजेता। यदि भवन्तः नानाविधं त्वां याचन्ते, अस्माकं प्रार्थना त्वदर्थं अस्तु, तव वृद्धये अद्य स्यात्। महीयमानः, दानशीलः, सर्वान् अतीत्य तिष्ठति; नाना रूपैः समीपं आगच्छ, अस्मभ्यं सान्निध्यं ददातु। त्वां न महता मूल्येन, न सहस्रेण, न दशसहस्रेण, न शतेन, न शतशतेन दद्यां, हे वज्रहस्त। त्वं दाता, हे इन्द्र, मम, पितुः, भ्रातुः च; त्वं धनदः, मातरं च संपत्त्यै रक्षितवान्। क्वासि, क्व वससि? तव मनः बहुषु स्थलेषु। त्वं, हे शत्रुघ्न, पुरोभिद्, गायत्रीणि सह निर्गतः। गायत्रीं त्वदर्थं गायन्तु, दानशीलं, पुरोभिदं स्तुवन्तु, येन काण्वस्य स्थानं प्राप्तं, येन वज्रहस्तेन नगराणि भग्नानि। ते तव दशयुक्ता, शतयुक्ता, सहस्रयुक्ता अश्वाः, बलवन्तः, शीघ्रगामिनः, स्तुतैः त्वां प्रति आगच्छन्तु। अद्य त्वां, हे इन्द्र, दुग्धगवाम् इव आह्वयामि, गायत्रीच्छन्दसि, सोमस्य प्रवाहाय। त्वां दुग्धगवाम् इव पुष्टये, समृद्धये ववृमहे। यदा राक्षसः, सूर्यः, एतशः, वायोः पत्रेण कुत्सं अर्जुनस्य पुत्रं नयति, तदा शतक्रतुः इन्द्रः गन्धर्वं क्लेशात् उद्धृतवान्। यो ह्येकाकी प्राचीनान् संधिषु रक्षितवान्, स दानशीलः, बहुपतिः, punar api विक्षिप्तान् संयोजयिष्यति। न वयं, हे इन्द्र, परित्यक्तवत् भूयेम, न अनाथवत्; हे वज्रिन्, न वनेषु परित्यक्तवत्, न प्रभाते आशाहीनवत् स्याम। नात्र दारिद्र्यं न विनाशं ववृम, हे वृत्रहन्; तव महता दानवता, त्वां पुनः स्तुत्या तर्पयेम। यदि मदीयं स्तोत्रं त्वया श्रोतुम् अर्हति, तरङ्गिणः आपः सोमं छित्वा त्वां तुष्टिं यच्छन्तु, हे बलवर्धन। अद्यागच्छ, हे सखे, अस्मिन्सभायां; दानशीलस्य स्तुतिः त्वां प्रति गच्छतु; तव कृते एषः उत्तमः स्तोत्रः निर्मितः। सोमः त्वदर्थं पेषितः, आप्सु प्रवहति; वस्त्रं यथा प्रक्षालितं, पुरुषाः पात्रीभ्यः सोमं शुद्धीकुर्वन्ति। पृथिव्याः, दिवः वा, तेन, त्वं देहं स्तोत्रं च वर्धय; यद् मम जातं, तत् पूरय, हे दक्ष। इन्द्राय उत्तमं सोमं पेषयन्तु; शक्रः तं सर्वज्ञः पिबतु, यथा अश्वः स्पर्धायाम् अभ्युद्यतः। न कदापि, स्तोत्रेण सदा याचमानः, त्वां सोमाय क्लिशेयम्; यः यजमानः स्वस्य याचकः स्यात्? बलवता मदेन प्रेरितः, महता वीर्येण, स सर्वान् अतीत्य तिष्ठति, मदीरं सोमं सिञ्चन्; मदे सः अस्मभ्यं ददाति। देवः बहून् वाञ्छितान् मनुष्याय ददाति, सोमपेषके स्तोत्रे च यशस्वीः सर्वत्र प्रसिद्धः। आगच्छ, हे इन्द्र, ऐश्वर्ये रमस्व; सरः इव सोमपानं पूरय। तुभ्यं सहस्रयुक्ताः, शतयुक्ताः, सुवर्णरथस्थाः, कपिशमश्राः, प्रार्थनया युक्ताः अश्वाः सोमपानाय त्वां नेतु। सुवर्णरथे, मयूरपूच्छधारिणी, चित्रपीठिका, द्वे बभ्रू अश्वे त्वां मधुपानाय नेतु। एषः पेषितः सोमः त्वया पीयताम्, हे गीतप्रिय, अग्रपायी; एषः सुविदितः प्रवाहः तव हर्षाय समर्पितः। एवं ऋषयः सत्यस्य रक्षां, अनृतेः नाशनं, सोमस्य पावन्यं, इन्द्रस्य महत्तमं बलं च स्तुवन्तः, देवेषु श्रद्धां, पापेभ्यः रक्षां, सोमपानस्य महिमा च कथयन्ति।